स्वर्गचारे तस्मिन्नेव दिव्ये रथवर उपविष्टं तं भगवन्तं देवाः दृष्टवन्तः। स रथः दिव्यः, विश्वं व्याप्नुवान्, तत्र सर्वे देवा इन्द्रपुरोगमाः ससञ्ज्ञं कृत्वा प्राञ्जलयः सन्निधाय तं प्रणेमुः। जयध्वनिं कृत्वा, ते सर्वे तं रक्षन्तं शरणं जग्मुः। तेषां वचांसि श्रुत्वा, देवदेवो विष्णुः प्रत्युवाच। तदा विष्णुः महायुद्धे दानवान् विनाशयितुम् अन्तःकरणे निश्चित्य, दिवि स्थितः स्वं परमं रूपं धारयामास। सः प्रतिज्ञां कृत्वा सर्वेभ्यः देवगणेभ्यः इदं वचनमुवाच— "शान्तिम् उपगच्छत, भवतां कल्याणं स्यात्, मा भैष्ट, हे मरुतां गणाः। मया सर्वे दानवा जिताः, भवन्तु त्रयो लोका यूयं अधिगच्छत।" विष्णोः सत्यवचनेन तुष्टाः देवाः प्रमोदं प्राप्नुवन्। अमृतस्येव उत्तमस्य आस्वादनं लब्धवन्तः, ते हृष्टाः अभवन्; तदा तमः नष्टं, मेघाः अपि व्यपयान्त। मङ्गलवाताः ववुः, दश दिशः प्रशान्ताः अभवन्, शुद्धप्रभाः प्रकाशन्ते, चन्द्रमा दक्षिणावर्तेन सञ्चरन्। ग्रहाः न विप्रतिपत्तिम् अगच्छन्, नद्यः शान्ताः, मार्गाः विशुद्धाः, त्रयो देवगणाः निर्मलाः अभवन्। नद्यः स्वभावेन प्रवहन्ति स्म, समुद्राः अपि न कम्पिताः, मनुष्याणां हृदये शुद्धेन्द्रियाणि समुत्पन्नानि। महर्षयः दुःखरहिताः वेदान् उच्चैः शुश्रुवुः; यज्ञेषु वह्निः हविः प्राप्य, शुभः अभवत्। लोकाः धर्मे प्रतिष्ठिताः सन्तः, विष्णोः शत्रुनाशाय प्रतिज्ञां श्रुत्वा, हृष्टहृदयाः अभवन्। एवं विष्णोः आश्वासकवचनं श्रुत्वा, दैत्यदानवाः महद् युद्धाय विजयाय च सज्जीक्रियन्त। तत्र मम स्वर्णमयः रथः आसीत्, त्र्यर्धयोजनविस्तीर्णः, अक्षयः, चत्वारि महाचक्राणि, विशालः, महायुक्तः, मनोहरः। तस्य रथे मणिजालैः सुवर्णकवाटैः च शोभितः, व्याघ्रचर्मनकुलचर्माभ्यां विभूषितः, लघुशृङ्खलानां निनादेन प्रतिनादितः। मृगगणैः समाकीर्णः, पक्षिश्रृङ्खलाभिः शोभितः, दिव्यबाणकोशयुक्तः, मेघगर्जितनिनादः। तस्य अक्षः विशालः, सुव्यवस्थितः, व्योम्नः सदृशः, गदाभिः मुसलैः च पूरितः, सागरस्यानिव मूर्तिरिव। सुवर्णकङ्कणकुण्डलैः, सुवर्णचक्रनाभिभिः, ध्वजपताकाभिः च भूषितः, मन्दरस्येव आदित्यः। केषुचित् स्थानेषु गजपतिरिव, सिंहतेजसा दीप्तः, सहस्रभल्लूकयुक्तः, पूर्णमेघगर्जननिनादः। स दिव्यः तेजस्वी व्योमचारी रथः, शत्रुरथविनाशकः, उत्सुकः योधा तं आरुरोह, मेरौ सूर्य इव दीप्तिमान्। सः रथः सुवर्णमयः, पर्वतसन्निभः, विस्तीर्णवेदिकायुक्तः, अनियतगमनः, अञ्जनराशिसदृशः। कृष्णायससमुत्पन्नः, दिव्यः, आयसकम्बुग्रथितः, उदिततमसः प्रभां विससर्ज, मेघनिनादः। महत् आयसजालैः छन्नः, वातायनैः युक्तः, आयसगदाभिः मुसलैः च पूरितः। शूलपाशैः प्रसारितैः, असंयुक्तशल्यैः, भीषणैः तोमरैः परशुभिः च शोभितः। शत्रुनाशायोत्थितः, द्वितीयमन्दरमिव, सहस्रखरयुक्तः, सः उत्तमं रथं आरुरोह। विरोचनः क्रुद्धः, गदां गृहीत्वा, स्वसेनायाः पुरतः, शिखरज्वलनपर्वत इव स्थितः। दैत्यः हयग्रीवः सहस्ररथयुक्तः, शत्रुसैन्यनाशाय रथं प्रावर्तयत्। वराहः सेनायाः अग्रे स्थितः, सहस्रज्याभिः बद्धं महाधनुः सञ्चालयन्, शाखायुक्तपर्वत इव। खरः गर्वमुद्रितः, क्रोधविमुक्ताश्रुः, दन्तोष्ठनेत्रकम्पितः, युद्धोत्सुकः स्थितः। तवष्टा नाम बलवान् दैत्यः, स्वविशिष्टगजमास्थाय, दैत्यसेनायाः व्यूहविन्यासाय विचचार। श्वेतः विप्रचित्तेः पुत्रः, श्वेतकुण्डलभूषितः, श्वेतपर्वतसदृशः, युद्धाय प्रत्यूह्य स्थितः। अरिष्टः बलेः पुत्रः, पर्वतशिलायुधश्रेष्ठः, युद्धाय प्रत्यूह्य, पृथ्वीं पर्वतान् च कम्पयन् स्थितः। किशोरः महोत्साहात् 'किशोर' इति कथितः; दानवाः च स्वसेनाभिः सम्यक् व्यवस्थिताः। दैत्यसेनायां मध्ये लम्बः उदितार्क इव, नवमेघसदृशः, कृष्णवस्त्रधारी शोभते। दैत्यव्यूहम् प्रविश्य, स्वरभानुः कषायते, तमसि सूर्य इव, युद्धसज्जः, शस्त्राणि मुखदन्तोष्ठनेत्रेषु धारयन्। सः महाग्रहः दैत्येषु पुरतः स्थित्वा हसितवान्; अन्ये अश्वारोहाः, केचित् गजारूढाः। अन्ये सिंहव्याघ्रारोहाः, केचित् वराहभल्लूकवाहनाः; खरोटकविकटवाहनाः, अन्ये पशुरथवाहनाः। अन्ये दैत्याः पादातयः, भीषणा विकृताननाः; केचित् एकपादाः, केचित् अर्धपादाः, युद्धोत्साहात् नृत्यन्ति स्म। अनेकाः हस्तपातं कुर्वन्ति, अन्ये निःश्वसन्ति; दानवश्रेष्ठाः कुपितव्याघ्रनिनादेन गर्जन्ति। भीषणगदाभिः मुसलैः शिलाभिः मुष्टिभिः च, देवतान् गदाकारबाहुभिः भीषयन्ति। पाशशूलगदातोमराङ्कुशपरशुभिः, शतघ्नीबहुप्रहरणैः च क्रीडन्ति। एवं दानवसेना, विविधायुधसंयुता, युद्धाय सज्जा, देवसेनां प्रत्यूह्य स्थिताः।