स महात्मा, महाभूतानां तरङ्गसमूहः, ग्रह-ताराभिः स्फुरद्भिः साक्षात्, विमानैः विचित्रैः व्याप्तः, मेघानां कलकलसमूहेन संकुलः आसीत्। स प्राणीसमूहैः, मत्स्यैः च पूर्णः, पर्वतैः शङ्खकुलैः च संयुतः, त्रिगुणानां प्रवाहः, सर्वलोकान् ग्रसन् महामीनः इव आसीत्। स वीरवृक्ष-लता-गुल्मवनः, नागैः आकृष्टैः जलकाष्ठैः, द्वादशसूर्यमहाद्वीपः, एकादशरुद्रनगरः च आसीत्। अष्टवसुभिः, पर्वतैः च समन्वितः, त्रैलोक्यजलसमुद्रः, सन्ध्यावलयतरङ्गैः मिश्रितः, सुपर्णवायुनः सेवितः आसीत्। दैत्याराक्षसायक्षनागमहाजलचरसमूहैः पूर्णः, सर्वश्रेष्ठनारीभिः भूषितः, प्रजापतेः महाशक्तिम् अधिगच्छन् आसीत्। नदीनां सौन्दर्ययशःप्रभावैः शोभितः, कालयोगबलविलयनसृष्टिसंवेगैः उद्यततरङ्गः आसीत्। स योगसिन्धुः, नारायणमहासमुद्रः, देवदेवः, वरदः, भक्तवत्सलः आसीत्। स अनुग्रहदातृ, शान्तिशुभदः, हर्यश्वरथोपस्थः, गरुडध्वजः सेवितः आसीत्। ग्रहचन्द्रसूर्यैः भूषितः, मन्दरमहानागेन आवृतः, अनन्तरश्मिसंयुक्तः, मेरुगुहायां विशालः आसीत्। तारकसुम्भद्भिः, ग्रह-नक्षत्रैः शोभितः, आपन्नभयत्राणदः, दिवि दैत्यानिर्जितदेवस्थानः आसीत्। तत्र देवाः तं दिव्यं, विश्वविमानस्थितं ददृशुः; सर्वे इन्द्रप्रमुखाः देवाः, अञ्जलिं कृत्वा, सादरं प्रणम्य तिष्ठन्ति स्म। जयशब्दं घोषयित्वा, तं रक्षकं शरणं गत्वा, विष्णोः वचनं श्रुत्वा, देवदेवः प्रत्युवाच। तदा विष्णुः मनसि दानवानां विनाशाय महायुद्धे संकल्पं कृतवान्। आकाशस्थः विष्णुः, परमं रूपं धारयन्, सर्वेभ्यः देवेषु प्रतिज्ञाय वचनं उवाच— "शान्तिम् गच्छत, भवताम् शुभं, मा भैष्ट, मरुत्समूहाः।" "मया सर्वे दानवा जिताः; त्रैलोक्यं भवताम् अधिष्ठानम्।" विष्णोः सत्यवाक्यैः सन्तुष्टाः, देवाः प्रमोदिताः। तद्वचनानन्देन, अमृतस्य स्वादमिव, देवाः हर्षं प्राप्नुवन्ति। ततोऽन्धकारः नष्टः, मेघाः अपसृताः। शुभवायवः ववुः, दशदिशः शान्ताः, निर्मलप्रभाः प्रादुर्भूताः, चन्द्रः दक्षिणमार्गे गतः। ग्रहाः न कलहं कुर्वन्ति, नद्यः शान्ताः, मार्गाः सुस्पष्टाः, त्रैदिविकसमूहः विशुद्धः। नद्यः स्वाभाविकं प्रवहन्ति, समुद्रः स्थिरः, पुरुषाणां हृदये शुद्धेन्द्रियाणि प्रादुर्भूतानि। महर्षयः दुःखरहिताः, वेदान् सुस्वरं पठन्ति; यज्ञेषु अग्निः हविर्ग्राह्यं कृत्वा शुभः जातः। लोकाः धर्मे स्थिताः, विष्णोः शत्रुविनाशाय प्रतिज्ञावचनं श्रुत्वा, हर्षितहृदयाः अभवन्। तदनन्तरं, विष्णोः आश्वासवचनं श्रुत्वा, दैत्यदानवाः महान्युद्धविजयाय महाप्रयत्नं कृतवन्तः। मम तु सुवर्णमयः रथः आसीत्, त्र्यर्धयोजनविस्तीर्णः, अव्ययः, चतुर्विलक्षणचक्रयुक्तः, विशालः, महायुक्तः, शोभायुक्तः। तस्य रथस्य घंटानिनादः, व्याघ्रचर्मशार्दूलचर्मभिः विभूषितः, मणिजालसुवर्णजालैः शोभितः। मृगसमूहैः आकुलः, पक्षिसंवर्गैः शोभितः, दिव्यबाणकोषैः सुसज्जितः, मेघनिनादैः गुञ्जितः। तस्य अक्षः विशालः, उत्तमः, आकाशसदृशः, गदापरशुयुतः, साक्षात् समुद्रवत् आसीत्। सुवर्णकंकणबाहुभिः भूषितः, सुवर्णचक्रनाभिः, ध्वजपताकाभिः सुसज्जितः, सूर्यः मन्दरसदृशः इव आसीत्। क्वचित् गजपतिसदृशः, सिंहप्रभायुक्तः, सहस्रभल्लूकयुक्तः, पूर्णमेघनिनादः इव आसीत्। स दिव्यः, आकाशगः, शत्रुरथविनाशकः, उत्सुकवीरः आरूढः, मेरुसूर्यवत् दीप्तः। स समग्रः सुवर्णमयः, पर्वतसदृशः, विस्तीर्णः, अनिर्बद्धः, अञ्जनसमूहवत् आसीत्। कृष्णायसमयः, दिव्यः, आयसनाभियुक्तः, तमसि उदयवत् प्रभासम्पन्नः, वर्षमेघनिनादः आसीत्। महायसजालेन आच्छादितः, वातायनयुक्तः, आयसपरशुगदासम्पूर्णः। शूलपाशविस्तारितः, अयोजितशूलैः, भीषणशक्तिपरशुयुक्तः। शत्रुनाशाय उत्क्षिप्तः, द्वितीयमन्दरवत्, सहस्रगर्दभयुक्तः, स रथः आरूढः। विरोचनः क्रुद्धः, गदाहस्तः, सेनाग्रभागे स्थितः, ज्वलन्मेरुशिखरवत् आसीत्। असुरः हयग्रीवः, सहस्ररथयुक्तः, शत्रुसैन्यनाशाय रथं प्रावर्तयत्। वराहः अग्रभागे स्थितः, सहस्रधनुर्वाणयुक्तं महाधनुः आकाश्यन्, पर्वतशाखावत् आसीत्। गर्दभः, अहंकारपूर्णः, क्रोधाश्रुभिः नेत्रे व्यञ्जयन्, दन्तोष्ठनेत्रकम्पयुक्तः, युद्धोत्सुकः अभवन्। त्वष्टा बलवान् असुरः, विशेषरचितमहागज आरूढः, असुरसेनाविन्यासाय विचरन् आसीत्। श्वेतः, विप्रचित्तिपुत्रः, श्वेतकुण्डलयुक्तः, श्वेतपर्वतवत्, युद्धाय अभिमुखः स्थितः। एवं दैत्यदानवसेनायाः महान् उत्साहः आसीत्, युद्धाय सज्जः, विष्णोः प्रतिज्ञया देवाः हर्षिताः, लोकाः धर्मे स्थिताः, शुभलक्षणैः विभूषिताः अभवन्।