तस्य रूपं मेघगर्भसदृशं, केशाः मेघतन्तुसमानाः, स च तेजसा देहेन च कालमेघशैलवत् कृष्णः प्रतीतिः। स पीतवसनं दधत्, तप्तहेमाभरणैः शोभिताङ्गः, धूमच्छायासमकायः, कल्पान्ताग्निवदुत्थितः। चतुर्गुणप्रभृष्टभुजः, किरीटेन वेष्टितकेशः, सुवर्णसदृशायुधैः विभूषितः बभौ। स चन्द्रसूर्यप्रभया दीप्तिमान्, शिखरिणमिवोन्नतः, नन्दकखड्गहस्तः, विषधरसमानबाणधारी च। नानायुधसमृद्धः, महाबलसम्पन्नः, शङ्खचक्रगदाधरः, विष्णुपर्वतः, भूमिमूलः, श्रीवृक्षः, शार्ङ्गधनुर्धरः। स देवकामान् पूरयन्, स्वाभिरामशाखाभिः, स्वर्गस्त्रीसमुद्भूतः, सर्वलोकप्रियः, सर्वजनमनोहरः। नानापताकमन्दरशिखरैः विभूषितः, मेघाम्बुसेकतोयमधुरः, ज्ञानाहंकारसारस्थितः, महाभूताङ्कुरः। विशेषपत्रैः आवृतः, ग्रहतारकसुमनः पुष्पितः, असुरलोकमहाकाण्डः, मर्त्यलोकप्रदीपकः। सागरनिनादसमनादः, पातालविस्तीर्णमूलः, सिंहराजरज्जुभिः प्रसारितः, पक्षिराजसंसेव्यः। धर्मार्थगन्धसमृद्धः, सर्वलोकमहावृक्षः, अव्यक्तानन्तवारिधिः, व्यक्ताहंकारफेनयुतः। महाभूततरङ्गसमूहः, ग्रहतारकफेनिलः, विमानविस्तारितः, मेघकोलाहलाकीर्णः। बहुजनमत्स्यसमूढः, पर्वतशङ्खकुलसंयुक्तः, त्रिगुणवर्त्म whirlpool, सर्वलोकभक्ष्यमीनः। वीरवृक्षलतानिकुञ्जवनः, नागाकृष्टशैवालसमृद्धः, द्वादशादित्यमहाद्वीपः, एकादशरुद्रपुरी च। अष्टवसुपर्वतसमन्वितः, त्रैलोक्यवारिधिमहासमुद्रः, संध्यातरङ्गसंकीर्णः, सुपर्णवायुसमर्चितः। दैत्यराक्षसायक्षनागमकरगणनिवेशितः, सर्वोत्तमस्त्रीभूषितः, पितामहबलसम्पन्नः। शोभासंपन्नसरित्प्रवाहैः, कीर्त्यैश्वर्यतेजःश्रीयुक्तः, कालयोगबलतरङ्गैः, संहारसृष्टिसंयुतः। स योगसमुद्रः, नारायणमहासमुद्रः, देवदेवः, वरदः, भक्तवत्सलः। अनुग्रहदायकः, शान्तिशुभप्रदः, हर्यश्वरथसंसेव्यः, गरुडध्वजसंश्रितः। ग्रहचन्द्रसूर्यभूषितः, मन्दरमहानागपरिवृतः, अनन्तरश्मिसंयुक्तः, मेरुगुहाविस्तीर्णः। तारकपुष्पविस्रब्धः, ग्रहनक्षत्रशोभितः, संकटेऽभयदः, दिवि देवैः दैत्यजयितृभिः निवासितः। तत्र देवाः तम् दिव्यम्, विश्वव्यापिनं विमानस्थितं ददृशुः; सर्वे देवा इन्द्रमुख्याः प्रणिपत्य अञ्जलिं कृतवन्तः। जयशब्दं कृत्वा, ते शरणं ययुः; तेषां वचः श्रुत्वा, विष्णुः देवदेवः प्रत्युवाच। स मनसा दानवान् महायुद्धे विनाशयितुम् संकल्पं चकार; विष्णुः दिवि स्थितः, परमं रूपं धारयामास। स व्रतेन सर्वान् देवान् इदं वचनम् उवाच – “शान्तिं गच्छत, स्वस्ति वः, मा भैष्ट, मरुद्गणाः। मया सर्वे दानवाः जिताः, त्रयः लोकाः भवन्तु वः।” विष्णोः सत्यवचः श्रुत्वा, ते प्रमोदं जग्मुः। देवाः प्रमुदिताः, सुधारसास्वादसमाः; तमः विनष्टम्, मेघा अपि व्यपगताः। शुभवाताः ववुः, दश दिशः शान्ताः, विशुद्धप्रभाः, चन्द्रः दक्षिणावर्तः। ग्रहाः न कलहं चक्रुः, नद्यः प्रशान्ताः, मार्गाः प्रकाशमानाः, त्रिदिवं विशुद्धम्। नद्यः स्वगत्या प्रवहन्ति, समुद्राः स्थिराः, शुद्धेन्द्रियाणि मनुष्यहृदये समुत्पन्नानि। महर्षयः शोकवर्जिताः, वेदान् उच्चैः शुश्रुवुः; यज्ञे अग्निः हविः प्राप्य शुभः अभवत्। धर्मस्थिते लोके, विष्णोः शत्रुविनाशनव्रतवचनश्रवणेन, हृष्टमानसाः अभवन्। ततः विष्णोः अभयवचनं श्रुत्वा, दैत्यदानवाः युद्धविजयाय महोपक्रमं चक्रुः। मम तु सुवर्णमयी रथः, त्र्यर्धयोजनविस्तीर्णः, अक्षयः, चत्वारि महाचक्राणि, विस्तीर्णः, महायुक्तिसम्पन्नः। स सान्द्रमणिनूपुरध्वनिमण्डितः, व्याघ्रचर्मचर्मविभूषितः, रत्नजालहेमकवाटशोभितः। मृगगणसमाकीर्णः, पक्षिश्रेणिभूषितः, दिव्यबाणकोशसंपन्नः, मेघनिनादसमनादः। तस्य अक्षः विस्तीर्णः, उत्तमः, सुसंस्थितः, नभःसदृशः, गदाभिः, मुसलैः पूरितः, सागरदेहवत्। स सुवर्णकङ्कणकङ्कणाभरणः, सुवर्णचक्रनाभिः, पताकाध्वजसम्पन्नः, मन्दराचलवत् सूर्यः इव। कुतश्चित् गजपतिसदृशः, सिंहतेजसा दीप्तिमान्, सहस्रभल्लूकयुक्तः, पूर्णमेघनिनादः। स सुमहद् दिव्यं विमानमिव रथं, शत्रुरथनाशनक्षमं, उत्सुकयोधिना समारूढः, मेरुसूर्यसमप्रभः। स सुवर्णमयः, पर्वतप्रमाणः, विस्तीर्णपृष्ठः, अनियन्त्रितः, अञ्जनराशिसदृशः रथः आसीत्।