तत्र तैः भीमदनवैः, ये युद्धे दुर्जयाः सन्ति, सर्वे देवगणाः यक्षाः च सर्पाः राक्षसाः च सहसा निपातिताः। तेषां केचन हताः, केचन पराङ्मुखाः, केचन आयुधक्षयमुपगताः, युद्धे क्लान्ताः सन्तः, मनसि रक्षन्तारं चिन्तयन्तः, श्रीनारायणं परमेश्वरं शरणं जग्मुः। तस्मिन्नेव समये, शुष्काङ्गारसङ्काशाः मेघाः दिवं व्याप्य, सूर्यचन्द्रग्रहान् अपिहितवन्तः। ते घोराः मेघाः विद्युत्समूहैः सह, भीषणनिनादं कुर्वन्तः, परस्परं बलात् आहताः, वातैः समुज्जृम्भमाणाः बभूवुः। तत्र ज्वलदम्बुना, अशनिभिः, वज्रवेगेन, वह्निना, वातैः च, भीषणनिनादैः अपशकुनैः च, आकाशम् इव दग्धमिव प्राकाशत्। तदा सहस्रशः उल्काः पतिताः, याः खे विचरन्ति; दिव्यानि विमानानि चोर्ध्वाधः गतानि। यदा चतुष्कृत्यन्ते, लोकाः भीतेन गृहीताः, रूपाणि स्वरहितानि भवन्ति, तदा महाप्रलयस्य चिह्नमेतत्। सर्वं मलिनम्, दीप्तिहीनम् अभवत्; किमपि न दृश्यते स्म, दश दिशः तमसैः आवृता न प्रकाशन्ते स्म। तदा काली, रूपमाधाय, कालमेघच्छन्ना प्रविवेश; नभः न प्रकाशते स्म, सूर्यः अपि निगूढः, सर्वं घोरतिमिरैः आच्छन्नम्। तेन समये, भगवान् द्विभिः भुजाभ्यां तमसां समूहे गृहीत्वा, स्वं दिव्यं रूपं प्रकाशयामास—हरिः, श्यामरुचिरतनुः। स तु मेघसन्निभरूपः, केशाः मेघतन्तुसदृशाः, तमसा च देहेन च, श्यामगिरिसन्निभः बभूव। स पीतवसनः, तप्तहेमाभरणैः विभूषितः, धूमच्छायासन्निभतनुः, युगान्ताग्निसमुत्थः इव दीप्तिमान्। तस्य चतुःसमुन्नतभुजः, किरीटकेशभूषितः, सुवर्णसदृशायुधैः शोभमानः। स चन्द्रार्कप्रभया दीप्तः, गिरिशृङ्गसन्निभः, नन्दकखड्गेन रममाणः, विषधरसदृशबाणधारी च। नानायुधैः महाबलः, शङ्खचक्रगदाधरः, विष्णुगिरिरिव, भूम्याः मूलं, श्रीवृक्षः, शार्ङ्गधनुर्धरः। स देवेषु कामदानः, शाखाः सुरस्त्रीसदृशाः, सर्वलोकप्रियः, सर्वजनमनोहरः। नानाविमानशिखरैः भूषितः, मेघामृतवारिप्लुतः, ज्ञानाहंकारसारस्थितः, महाभूतविकासरूपः। विशिष्टपत्रैः आवृतः, ग्रहताराभिः पुष्पितः, दैत्यलोकमहास्तम्भः, मर्त्यलोकप्रदीपः। स सागरनिनादवत् गर्जमानः, पातालविस्तीर्णाधारः, सिंहपतिसूत्रैः प्रसारितः, विहङ्गगणैः सेवितः। धर्मार्थगन्धयुक्तः, महावृक्षः, अव्यक्तनिरन्तरसलिलसमेतः, व्यक्ताहंकारफेनयुक्तः। महाभूततरङ्गसमूहः, ग्रहताराबुभुक्षितः, विमानवितानितः, मेघकलकलसमाकुलः। प्राणिमत्स्यसमूहपूर्णः, गिरिशंखकुलसंयुक्तः, गुणवर्त्मावर्तः, सर्वलोकग्रासमहामीनः। वीरवृक्षलता-झाटविपुलः, नागाकृष्टशैवालः, द्वादशसूर्यद्वीपः, एकादशरुद्रनगरः। अष्टवसुपर्वतसम्पन्नः, त्रैलोक्यसलिलमहासागरः, संध्यातरङ्गसङ्घातसमाविष्टः, सुपर्णवायुनिषेवितः। दैत्यराक्षसायक्षनागमकरसमूहैः पूर्णः, सर्वसुन्दरीभिः भूषितः, पितामहबलसम्पन्नः। सौन्दर्यकीर्तिद्युतिश्रीसरित्सुशोभितः, कालयोगबलतरङ्गमयः, संहारसृष्टिसङ्घातवर्त्मा। स एव योगमहासागरः, नारायणमहासागरः, देवदेवः, वरदः, भक्तवत्सलः। स अनुग्राहकः, शान्तिदायकः, शुभदायकः, हर्यश्वरथसंयुक्तः, गरुडध्वजसेवितः। ग्रहचन्द्रसूर्याभरणः, मन्दरनागपरिवेष्टितः, अनन्तरश्मिसंयुक्तः, मेरुगुहाविस्तीर्णः। तारा-विस्मयपुष्पशोभितः, ग्रहनक्षत्ररम्यः, भयत्राणदायकः, दिवि यत्र दैत्यजयिताः देवाः निवसन्ति। तत्र देवाः तं दिव्यं देवं ददृशुः, दिव्येन विश्वव्यापिना रथेन स्थितम्; सर्वे देवा इन्द्रपुरोगमाः सञ्जाताञ्जलयः प्रणेमुः। जयशब्दं कृत्वा, तं शरणं प्रपन्नाः, तेषां वचः श्रुत्वा, विष्णुः देवदेवः प्रत्युवाच। स तु मनसि दानवान् नाशयितुं सङ्कल्पं चकार; विष्णुः दिवि स्थितः, परमं रूपमास्थाय। स व्रतधारणः, सर्वेभ्यः देवगणेभ्यः इदं वचनमुवाच— "शान्तिं गच्छत, भवताम् अशुभं नास्ति, मा भैष्ट, हे मरुत्संघाः।" "सर्वे दानवाः मया जिताः; त्रयः लोकाः भवतां वशे सन्तु।" तस्य सत्यवचनात् तुष्टाः देवाः प्रमोदं लेभिरे। ते अमृतरससम्प्राप्तवत् प्रमोदं प्रापुः; तदा तमो नश्यत्, मेघाः च व्यपययुः। शुभवाताः ववुः, दश दिशः प्रशान्ताः, विशुद्धप्रभाः दीप्तिमन्तः, चन्द्रः दक्षिणवर्त्म गतः। ग्रहाः परस्परं न युध्यन्ते, नद्यः प्रशान्ताः, मार्गाः स्पष्टाः, त्रिसमुदायाः विशुद्धाः। नद्यः स्वगत्याः प्रवहन्ति, समुद्राः अचलाः, मनुष्याणां हृदि विशुद्धेन्द्रियाणि उत्पन्नानि। महर्षयः शोकवर्जिताः, वेदान् उच्चैः शशंसुः; यज्ञेषु च वह्निः हविः प्राप्य, शुभः अभवत्।