देवाः प्रमुदिताः तपसा सम्पन्नाः ऋषयः च, आद्यं सनातनं देवम् दिव्यैः नामभिः स्तुतवन्तः। तं नरसिंहस्य अद्भुतं रूपं, यत् त्वया प्रकटितम्, यस्य परमं चापरं च वेदाः, तं केवलं पूज्यन्ति। त्वं ब्रह्मा, रुद्रः, महेन्द्रः, देवश्रेष्ठः, सर्वलोकानां कर्ता च संहर्ता च, अक्षरः मूलं च। परमं प्राप्तिः, परमं देवता, परमं मन्त्रः, परमं हविः, परमं धर्मः, परमं विश्वम्—त्वां पुरातनं पुरुषं अग्र्यं मन्यन्ते। परमं शरीरं, परमं ब्रह्म, परमं योगः, परमं वाक्, परमं रहस्यं, परमं लक्ष्यं—त्वां अग्र्यं पुरातनं पुरुषं मन्यन्ते। परमं पदम्, परमं देवः, परमं सत्त्वम्—सर्वातीतम्—त्वां अग्र्यं पुरातनं पुरुषं मन्यन्ते। परमं रहस्यं, परमं महत्त्वम्, परमं विस्तारम्—सर्वातीतम्—त्वां अग्र्यं पुरातनं पुरुषं मन्यन्ते। परमं निधिः, परमं शुद्धिः, परमं निग्रहः—सर्वातीतम्—त्वां अग्र्यं पुरातनं पुरुषं मन्यन्ते। एवं उक्त्वा, भगवान् लोकानां पितामहः, नारायणं देवम् स्तुत्वा ब्रह्मलोकं जगाम। ततः, दुन्दुभीः निनादयन्तीः अप्सरसः नृत्यन्त्यः च, हरिः प्रभुः क्षीरसागरस्य उत्तरतीरे अगच्छत्। तत्र, नरसिंहस्य तेजस्विनं रूपं स्थापयित्वा, पुरातनरूपधारिणं, गरुडध्वजः प्रभुः निर्गतः। भगवान्, अष्टचक्रेण दिव्येन वाहनं संस्थितः, अप्रकटस्वभावैः जीवैः सेवितः, स्वं धामं प्रत्यागच्छत्। नरसिंहस्य महत्त्वम् विस्तारतः वर्णितम्; अधुना तस्य अन्यं महत्त्वं विस्तरेण कथय। किमर्थं पद्मरूपं समुत्पन्नम्? कथं जगत् सुवर्णमयं अभवत्? कथं विष्णुकृतिः पद्ममध्ये प्रकटिता? नरसिंहस्य महत्त्वं श्रुत्वा, राविनन्दनः विस्मयविस्तीर्णनेत्रः, केशवं पुनः पप्रच्छ। महापद्मकल्पे, समुद्रे शयनं कुर्वाणस्य जनार्दनस्य, तव पद्मरूपं जगत् नाभेः कथं उत्पन्नम्? पद्मनाभस्य शक्त्या, यदा सः समुद्रे शयितः, तदा देवाः ऋषयः च कथं पद्मे उत्पन्नाः? एतत् सर्वं कथय योगेश्वर, यथा तव यशः शृण्वन्, तृप्तिः मम न जायते। कियद् कालं परमपुरुषः शयितः भवति, कियद् कालं स्वप्नं पश्यति? अस्य कालस्य उत्पत्तिः किम्? कियद् कालात् सः प्रकाशमानः उत्थाय, सर्वं विश्वं कथं सृजति? पूर्वे प्रजापतयः के, कथं तैः अद्भुतं नित्यं जगत् सृजितम्? यदा स्थावरजङ्गमं सर्वं एके रिक्तसागरः नष्टम्, यदा देवाः, असुराः, मनुष्याः, नागाः, राक्षसाः विनष्टाः, यदा वायुः अग्निः च लीनम्, यदा आकाशः भूमिः च लुप्तम्, सर्वं महाभूतविलये तमसि स्थितम्, तदा सर्वव्यापी भगवान् महाभूताधिपः, तेजस्वी विशालरूपः, देवश्रेष्ठेषु अग्र्यः, योगविद्, तपसा स्थितः, कथं स्थितः? एतत् सर्वं पूर्णतया श्रोतुम् इच्छामि, ब्रह्मन्, परमया भक्त्या। त्वं धर्मज्ञः, नारायणस्य सारस्वरूपं यशः वक्तुं अर्हसि। भगवन्, श्रद्धया आसीनानां अस्माकं तव वाक्यं योग्यं। नारायणयशः श्रोतुम् तव इच्छा उचितम्, सूर्यवंशवृषभ, यत् तस्य वंशे त्वं जातः। शृणु, यथा प्राचीनपुराणेषु, वेदेषु, उत्तमब्राह्मणैः च श्रुतम्। यथा पराशरपुत्रः, पूज्यः द्वैपायनः, बृहस्पतिसमदीप्तिः, तपसा अवलोक्य घोषितवान्, यथा मया श्रुतम्, तथा यथाशक्ति तव कथयामि, ऋषे, यथा मे ज्ञातम्। को नारायणस्य परमं सारं ज्ञातुम् समर्थः? ब्रह्मा अपि, विश्वामित्रसुतः, तत्त्वतः न वेद। यत् कर्म सर्ववेदानां रहस्यं, महर्षिणां गुह्यम्, यज्ञपतिः, सर्वज्ञस्य तत्त्वम्, आत्मविदां ध्यानविषयः, दुष्कृतिनां नरकः—यत् दिव्यं देवेषु, प्रसिद्धं परमं यज्ञम्, यत् प्राणिनां सारम्, महर्षिषु परमम्—यत् वेदविहितं यज्ञम्, यत् बुधैः ज्ञातं तपः, यः कर्ता, कारणम्, बुद्धिः, मनः, क्षेत्रज्ञः—ओम्, पुरुषः, गुरुः, एकत्वेन अनुभूयते; पञ्चप्राणः, नित्यः, अक्षरः च। कालः, पाचनम्, पाचकः, दृष्टा, स्वाध्यायः—एतेन देवाः नाम्ना आहुः; स एव एषः, अन्यः न अस्ति। स एव भगवान् सर्वं सृजति, परिवर्तयति, सर्वान् प्रवर्तयति, चञ्चलान् अतीत्य स्थितः। तम् आद्यं वयं पूजयामः, तं केवलं इच्छामः, तेन तुष्टाः; स वक्ता, वक्तव्यः, यत् अहं तुभ्यं वदामि तद् एव। यत् श्रूयते, यत् श्रवणीयम्, यत् अन्यद् चर्च्यते, यत् सर्वाणि आख्यानानि परम्पराश्च—तस्यैव समर्पितानि; स जगन्नाथः नारायणः प्रसिद्धः। यत् सत्यम्, अमृतम्, अक्षरम्, परमम्; यत् भूतम्, यत् इह परमम्, यत् भविष्यति, यत् चराचरम्, यत् अन्यद् अस्ति—सर्वम् अग्र्यः पुरातनः परमेश्वरः।