तत्र पत्तनपुरं, निधिसम्पन्नं, मुनिभिर् वीरैश्च निवासितं, मगध-मुण्ड-शुङ्ग-महाग्रामाणि च, सर्वे दृष्टाः। सुह्मा, मल्ला, विधेहा, मालवा, काशी-कोसलाः च, गरुडनिवासः च, दैत्येश्वरस्य कम्पनं प्राप्नुवन्ति। विश्वकर्मणा निर्मितं कैलासशिखर-सदृशं लौहित्य-सागरं रक्तजलं भयंकरं च दृश्यते। उदयमहान् पर्वतः शतयोजन-उन्नतिः, सुवर्णमण्डपेन शोभितः, मेघपङ्क्तिभिः सेवितः, तत्र विराजते। सुवर्णवृक्षैः सूर्यसदृशैः, शाल-ताल-तमाल-कर्णिकार-वृक्षैः पुष्पितैः शोभमानः पर्वतः दृश्यते। आयोमुखः पर्वतः खनिजैः शोभितः, शुभः मलयः तमालवनैः सुरभितः च तत्र अस्ति। सुराष्ट्रं बह्लिकं च, शूरभिराः, भोजाः, पाण्ड्याः, वङ्गाः, कलिङ्गाः, ताम्रलिप्तकाः च वीर्यवन्तः उल्लेखिताः। उन्द्राः, पौन्द्राः, वामचूदा, केरलवासिनः च, तैः दैत्येन कम्पिताः, देवगण-अप्सरसां सङ्घैः सह। अगस्त्यस्य निवासः, यः पूर्वं दुर्गमः, सिद्ध-चारण-सभा, विखण्डिता रम्या च तत्र आसीत्। विविधाश्चर्यपक्षिभिः पूर्णं, महापुष्पितवृक्षैः, सुवर्णशिखरैः, अप्सरसां गीतैः गुञ्जितं तद् स्थलम्। गिरिपुष्पितकः पर्वतः, भाग्यसमृद्धः, रमणीयः, समुद्रं विदारितः, चन्द्रसूर्ययोः विश्रामस्थानं, महाशिखरैः आकाशम् इव स्पृशन् दीप्तिमान् आसीत्। चन्द्रसूर्यरश्मिसदृशः, समुद्रवारिभिः आवृतः, विद्युत्प्रभाभिः सर्वत्र शोभितः, शतयोजन-दीर्घः पर्वतः आसीत्। विद्युत्प्रभा यत्र शिखरं स्पृशति, तत्र ऋषभाख्यः पर्वतः प्रतिष्ठितः। कुञ्जरः पर्वतः, यत्र शुभः अगस्त्यनिवासः, विस्तीर्णनेत्रः, भीमः, सर्पाणां नगरं च तत्र आसीत्। भोगवती नगरी, दैत्येश्वरस्य कम्पनात्, महासेनः पर्वतः, पारियात्रः पर्वतः च तत्र आसीत्। चक्रवान् पर्वतः, पर्वतश्रेष्ठः, वाराहः पर्वतः च, प्राग्ज्योतिषपुरं सुवर्णमयं शोभितं च तत्र आसीत्। तत्र दुष्टहृदयो नरकाख्यः दैत्यः निवसति; मेघः पर्वतश्रेष्ठः, गर्जनध्वन्या गुञ्जितः। तत्र, द्विजश्रेष्ठ, षष्टिसहस्राणि पर्वतानि; मेरुः महापर्वतः, नवसूर्यप्रभया दीप्तिमान् आसीत्। यक्ष-राक्षस-गन्धर्वैः गुहाः सदा सेविताः; हेमगर्भः पर्वतः, हेमसखः पर्वतः च तत्र आसीत्। कैलासः पर्वताधिपः, दानवराजेन कम्पितः; वैखानसः सरः सुवर्णपद्मैः आच्छादितः तत्र आसीत्। मानसः सरः, हंस-बक-संकुलः, दैत्येन कम्पितः; त्रिशृङ्गः पर्वतः, कुमार्याः नदी अग्रगण्याः तत्र आसीत्। मन्दरः पर्वतः हिमराशिभिः आच्छादितः; उशीरबिन्दुः पर्वतः, चन्द्रप्रस्थः शिखरराजः च तत्र आसीत्। प्रजापतेः पर्वतः, पुष्करः पर्वतः, देवाभ्रः पर्वतः, रेणुका पर्वतः च तत्र आसीत्। क्रौञ्चः पर्वतः, सप्तर्षिपर्वतः, धूम्रवर्णः पर्वतः, अन्ये पर्वताः, प्रदेशाः, जनाः च तत्र आसीत्। सर्वाः नद्यः, समुद्राः च, दैत्येन कम्पिताः; कपिलः भूमिपुत्रः, व्याघ्रवान् च विक्षिप्तौ। आकाशवासिनः, सतीपुत्राः, पातालनिवासिनः, मेघाख्यः तीक्ष्णशक्तिप्रयुक्तः गणः च तत्र आसीत्। सर्वे ऊर्ध्वगामिनः, तीक्ष्णवेगयुक्तः, कम्पिताः; गदापाणिः, शूलपाणिः, करालः, हिरण्यकशिपुः तदा आसीत्। सः मेघपुञ्जसदृशः, मेघगर्जनध्वन्या, मेघवेगः, मेघध्वन्याः समानः आसीत्। दितिसुतः, देवद्विषः वीरः, नृसिंहं प्रति धावन्; तस्य सिंहेश्वरस्य तीक्ष्णनखैः, ‘ॐ’ शब्देन सह, युद्धे विदारितः, हतः च अभवत्। दितिसुतविनाशात्, भूमिः, कालः, चन्द्रः, आकाशः, ग्रहाः, सूर्यः, दिशः, नद्यः, पर्वताः, महासागराः च शान्तिं प्राप्ताः। ततः प्रसन्नाः देवाः, तपोधनाः ऋषयः, आद्यं सनातनं देवम् दिव्यैः नामभिः स्तुतवन्तः। हे देव, यं नृसिंहरूपं त्वया प्रकटितम्, परमं चापरं ये जानन्ति, ते केवलं एतत् पूजयन्ति। त्वं ब्रह्मा, रुद्रः, महेन्द्रः, देवश्रेष्ठ, सर्वलोकानां कारणं, विनाशकं, अक्षयं मूलं च। परमं प्राप्तिः, परमं देवता, परमं मन्त्रः, परमं हविः, परमं धर्मः, परमं विश्वम्—त्वाम् एव पुरातनं पुरुषं विदुर्ब्रह्मविदः। परमं शरीरं, परमं ब्रह्म, परमं योगः, परमं वाक्, परमं रहस्यम्, परमं लक्ष्यं—त्वाम् एव पुरातनं पुरुषं विदुः। परमं पदम्, परमं देवः, परमं सत्यम्—सर्वातीतम्—त्वाम् एव पुरातनं पुरुषं विदुः। परमं रहस्यम्, परमं महत्त्वम्, परमं विस्तारः—सर्वातीतम्—त्वाम् एव पुरातनं पुरुषं विदुः। परमं निधिः, परमं शुद्धिः, परमं संयमः—सर्वातीतम्—त्वाम् एव पुरातनं पुरुषं विदुः। एवं उक्त्वा, भगवाञ् लोकपितामहः, नारायणं देवम् स्तुत्वा, ब्रह्मलोकं गतः। ततः, मृदङ्गनिनादे, अप्सरः नृत्ये च, हरिः प्रभुः, क्षीरसागरस्य उत्तरतीरे गतः।