स्वर्गे भगवत्सूर्यः स्ववर्णं नष्टवान्, तत्रैव च दिवि महान् कृष्णः शिरश्छिन्नः काया अपि दृष्टः। अग्निदेवः पृथिवीं परिवृत्य ज्वालाराशिं मुक्तवान्, पुनः पुनः च स भगवाञ्छाक्रदिवि दृश्यते स्म। सप्त भीषणाः धूमसदृशाः सूर्याः आकाशे समुत्थिताः, ग्रहाः चन्द्रमसं दिवि स्थितं शृङ्गिणः उपतस्थुः। वामे दक्षिणे च शुक्रः बृहस्पतिः च स्थितौ, शनैश्चरः भौमः च अग्निसमप्रभौ तत्र उपस्थितौ। सर्वे ते गगनचराः भीषणाः युगान्तसंकेतका ग्रहाः शनैः शृङ्गयोः एकत्र समारूढाः। चन्द्रमा ताराग्रहैः सहितः तमःनाशनः, न रोहिणीं प्रीयते स्म, चराचरविनाशाय। चन्द्रमा राहुणा गृहीतः, उल्काभिः दह्यमानः; ज्वलन्त्यः उल्काः यथेष्टं चन्द्रमसं व्याप्नुवन्। देवदेवोऽपि रक्तं वर्षयामास; उल्काः विद्युद्रूपेण महानादं कुर्वन्त्यः दिवः पतन्ति स्म। अकालसमये सर्वे वृक्षाः पुष्पफलभृतः अभवन्, लतानां च फलेन सम्यक् आवृताः — एते दैत्यविनाशस्य निमित्तानि उक्तानि। फलेभ्यः अन्ये फलं जातम्, पुष्पेभ्यः च अन्यानि पुष्पानि; तानि विकसन्ति, संलियन्ते, हसन्ति च, रुदन्ति च। गम्भीरस्वराः प्रतिमाः उच्चैः क्रोशन्त्यः, धूमायन्त्यः, दह्यमानाः च; सर्वदेवताप्रतिमाः महद्भयं प्रकटयन्ति स्म। वन्यपशवः ग्राम्यपशवः पक्षिणश्च, एकत्र मिलित्वा, भीषणस्वरं कुर्वन्तः तत्र युद्धमहासमये। नद्यः प्रतिकूलं प्रवहन्त्यः दुष्टोदकयुताः; दिशः रक्तरजसा आवृताः, अदृश्याः। पूज्याः वनस्पतयः किञ्चित् न पूजिताः; वातवेगेन ताडिताः, भग्नाः, नमिताः च। सर्वेषां भूतानां छायाः अपरिणामिनीः सन्ति, सूर्ये अपराह्णे स्थितेऽपि, युगान्ते। तदा दैत्यराजस्य हिरण्यकशिपोः प्रासादे, कोशे च शस्त्रागारे च मधु प्रादुरभवत्। असुरविनाशाय देवतानां च विजयाय, नानाविधाः भीषणा भीमानि चिह्नानि दृष्टानि। एवं चान्ये बहवः घोराः अपशकुनाः कालकृताः, दैत्यराजविनाशाय दृष्टाः। पृथिव्यां कम्पमानायां, महात्मना दैत्यराजेन, महागिरयः महोरगगणाः च महाबलिनः पतिताः। चत्वारः पञ्च सप्त च शिरांसि युक्ताः सर्पाः, विषाग्निज्वालासंयुक्तमुखाः, ज्वालाः सृजन्ति स्म। वासुकिः तक्षकः कर्कोटकः धनञ्जयः एलामुखः कालियः महापद्मः च — सहस्रशिराः सर्पः, सुवर्णध्वजपताकी शेषः अनन्तः महाभाग्यवान् दुरुत्सहः अपि, कम्पितः। ज्वलन्तः पृथिव्याः आधाराः, अधस्तात् जलनिवासिनः, तेन महाक्रुद्धेन सर्वतः कम्पिताः। ते तेजस्विनः पातालचराः सर्पाः, तस्मिन्काले दैत्यः हिरण्यकशिपुः भूमिं स्पृष्टवान्। रोषात् संनिविष्टोष्ठः, वराह इव ज्येष्ठः; भागीरथी, सरयू, कौशिकी च नदीः स्पृष्टवान्। ततः यमुनां, कावेरीं, कृष्णवेणां, गम्भीरवाहिनीं सुवेणां, गोदावरीं च महतीं स्पृष्टवान्। चर्मण्वतीं, सिन्धुं, नदीपतिं च; कमलप्रभवां, शोणां रत्नसदृशजलां च। निर्मलजलां नर्मदां, वेत्रवतीं च; गोमतीं पश्युपूर्णां, प्राचीनां सरस्वतीं च। मही, कालमही, तमसा पुष्पवती; जम्बूद्वीपः, रत्नवती, सर्वरत्नालङ्कृता। सुवर्णप्रकटां, सुवर्णखनि-शोभितां; लौहित्यां महतीं, गिरिवनमण्डितां नदीं च स्पृष्टवान्। पत्तनं नगरं, कोशं, मुनिवीरनिवासितं; मगधानां, मुण्डानां, शुङ्गानां महाग्रामाणि च। सुघ्माः, मल्लाः, विदेहाः, मालवाः, काशिकोसलाः; गरुडालयं दैत्यपतिना कम्पितम्। विश्वकर्मणा निर्मितं कैलासशिखरोपमं; लौहित्याख्यः सागरः रक्तजलः, अतीव भीषणः। उदयगिरिः शतयोजनसमुन्नतः, सुवर्णमञ्चः, मेघमालावृतः, शोभायमानः। सुवर्णवृक्षैः सूर्यसदृशैः दीप्तमानः, शालतालतमालकर्णिकारपुष्पितैः वृक्षैः। प्रसिद्धोऽयःमुखो गिरिः, रत्नैः भूषितः; शुभो मलयगिरिः, तमालकाननगन्धयुक्तः। सौराष्ट्रं बाहीकं च, शूरभीरा, भोजाः, पाण्ड्याः, वङ्गाः, कलिङ्गाः, ताम्रलिप्तकाः। उन्द्राः, पौन्द्राः, वामचूडाः, केरलाः च; सर्वे ते दैत्येन, देवगन्धर्वनारदसंघैः अप्सरोगणैः च कम्पिताः। अगस्त्यस्य निवासः, यः पूर्वं दुर्गमः आसीत्; सिद्धचारणसंघः, विचित्रमनोहरः, विकीर्णः। नानाविचित्रपक्षिसङ्कुलः, महापुष्पवृक्षैः पूरितः; सुवर्णशिखरैः, अप्सरसां गीतैः निनादितः। एवं तेन दैत्यराजेन हिरण्यकशिपुणा, जगत्सर्वं भीषणैः अपशकुनैः, कम्पनैः, अद्भुतैश्च चिन्हैः, युगान्तसंकेतैः च व्याप्यते स्म।