स तदा सिंहरूपधारी भगवान् यथायोग्यं गर्जन् यथेष्टं अग्रे गतः, तद् असुरसेनां वातः तृणानि यथा विक्षिपति, तथा विक्षिप्य अगच्छत्। ततः दैत्यश्रेष्ठाः आकाशमार्गे सञ्चरन्तः पर्वतशिलाखण्डैः शिलावृष्टिं ससृजुः। तेषां शिलावृष्टिः सिंहस्य महत् शिरसि पतित्वा दशसु दिशासु दीपिकासमूहान् इव विक्षिप्ता। तदा दैत्यगणाः शिलावृष्ट्या सिंहं शत्रुसूदनं मेघाः पर्वतं जलधाराभिः यथा आच्छादयन्ति, तथा आच्छादयामासुः। किन्तु तद् दैत्यसमूहः तं देवश्रेष्ठं, भीषमबलं, समुद्रः पर्वतम् यथा न चलयति, तथा न चलयामासुः। शिलावृष्टिः निरस्ते, जलवृष्टिः अभवत्, सर्वत्र मेघधाराः प्रकटिताः। तीक्ष्णगत्या आकाशात् पतन्त्यः धाराः सर्वं व्योम, सर्वाः दिशाः, उपदिशाः अपि आच्छादयन्ति स्म। ताः धाराः आकाशे भूमौ च सर्वत्र पतन्त्यः, तं देवम् न स्पर्शयन्ति, यद्यपि निरन्तरं भूमौ पतन्ति। बाह्ये वृष्टिः अभवत्, परन्तु तस्य युद्धस्थितस्य सिंहसदृशस्य उपरि न अभवत्, मायया। यदा तीक्ष्णा शिलावृष्टिः नष्टा, जलवृष्टिः शुष्कता प्राप्ता, तदा दैत्यः अग्निवायुसंयुक्तां मायां ससृजत्। तेन अग्निमायया उत्पन्नायाम्, दिव्यशताक्षः तेजस्वी इन्द्रः मेघदातृभिः सह ताम् अग्निं महावृष्ट्या शमयामास। तस्य मायायाः युद्धे निवारणायाम्, दैत्यः सर्वदिशासु घोरां तमोमायां ससृजत्। तमसा जगत् आवृतम्, दैत्याः युद्धाय सज्जाः, तदा स भगवान् स्वतेजसा आवृतः सूर्यः इव प्रकाशमानः। युद्धे दैत्याः तस्य ललाटे त्रिधारां ज्वालां दृष्टवन्तः, भ्रूणि त्रिशूलचिह्नं, गङ्गा त्रिधारा इव। तदा सर्वाः मायाः विनष्टाः, दिति-पुत्राः श्वेतवर्णाः, भयभीताः, हिरण्यकशिपुं दैत्यं शरणं जग्मुः। तदा हिरण्यकशिपुः क्रोधेन दग्धः, तेजसा ज्वलन्, रुष्टः सन्, जगत् तमसा आच्छादितम्। तदा आवाहः, प्रवाहः, विवाहः, उदावाहः, परावाहः, संवाहः—एते महाबलिनः उत्पन्नाः। एवं परिवाहः, महाशुभः, विनाशसूचकः, सप्त मरुतः आकाशे विक्षिप्ताः। सर्वे ग्रहाः, यः लोकसंहारकाले दृश्यन्ते, आकाशे स्वेच्छया सञ्चरन्ति स्म। रात्रिचरः नभःपतिः ग्रहैः ताराभिः सह, रात्रौ मार्गे गतः, न स्वमार्गे। दिव्यः सूर्यः आकाशे वर्णहीनः, महत्तमः शिरच्छेदः अपि नभः दृश्यते स्म। अग्निदेवः भूमिं परितः ज्वालासमूहं ससृजत्, भगवतः पुनः पुनः आकाशे दृश्यते स्म। सप्त घोराः सूर्याः धूमसदृशाः आकाशे उदिताः, ग्रहाः शृङ्गयुक्ताः, चन्द्रे आकाशे स्थिते तिष्ठन्ति। वामतः दक्षिणतः शुक्रः बृहस्पतिः तिष्ठन्ति; शनिः मङ्गलः च अग्निसदृशौ अपि तत्र स्थितौ। सर्वे नभःचराः ग्रहाः, घोराः, युगान्तसूचकाः, शृङ्गेषु शनैः समारुह्य एकत्र स्थिताः। चन्द्रः ताराग्रहैः सह, तमोहरः, रोहिणीं न अनुगृह्णाति, चराचरविनाशाय। चन्द्रः राहुणा गृहीतः, उल्काभिः दग्धः; ज्वलन्त्यः उल्काः चन्द्रे स्वेच्छया सञ्चरन्ति। देवः देवदेवः अपि रक्तवृष्टिं ससृजत्; उल्काः विद्युत्सदृशाः, महान् शब्दं कुर्वन्त्यः, आकाशात् पतन्ति। अकाले सर्वे वृक्षाः पुष्पिताः फलिताः, लताः अपि फलैः युक्ताः—एते दैत्यविनाशसूचकाः। फलेभ्यः अन्यानि फलानि उत्पन्नानि, पुष्पेभ्यः अपि अन्यानि पुष्पानि; तानि प्रसृतानि, संकुचितानि, हासितानि, रुदितानि। गम्भीरस्वराः प्रतिमाः आक्रन्दन्ति, धूमायन्ति, ज्वलन्ति; सर्वदेवताः प्रतिमाः महाभयं दर्शयन्ति। वन्यः ग्राम्यः पशवः पक्षिणः च मिलित्वा घोरं शब्दं कुर्वन्ति, महायुद्धस्य समीपे। नद्यो विपरीतगत्या दुर्गन्धजलं वहन्ति, दिशाः रक्तधूल्या पूरिताः न दृश्यन्ति। वनवृक्षाः पूज्याः अपि, न कस्यचित् पूजिताः, वातबलात् ताडिताः, भग्नाः, विक्षिप्ताः। यदा सर्वेषां प्राणिनां छायाः न परिवर्तन्ते, सूर्यः अपराह्णे स्थितः, युगान्ते—तदा दैत्यराजस्य हिरण्यकशिपोः प्रासादे मधु भाण्डागारे शस्त्रागारे च प्रकटितम्। असुरविनाशाय देवविजयाय विविधाः घोराः, भीषणरूपाः, अपशकुनाः दृष्टाः। एते च अन्ये च बहवः तीक्ष्णाः अपशकुनाः, कालकृताः, दैत्यराजविनाशाय दृश्यन्ति। भूमिः कम्पमाना, महात्मा दैत्यराजः महापर्वतान् महाशक्तिसर्पसमूहं पतितवान्। चत्वारि, पञ्च, सप्त शिरसः सर्पाः, विषाग्निज्वालायुक्तमुखाः, ज्वलन्ति।