ततः पुनः दानवेश्वराः कोपसमन्विताः सर्पवत् श्वसितुं सिंहं प्रति भीषणानि आयुधानि अन्यानि अपि सृजन्। तेषां भीषणानां दानवबाणानां राजा दानवानां यः प्रेषयामास, ते सर्वे पर्वते ज्वलद्भिः शलभैः इव आकाशे विनष्टाः। ततः क्रुद्धाः दैत्याः शीघ्रं दिव्यांश्च ज्वलितचक्रांश्च सर्वतो दिशः सिंहाय प्रक्षिप्य, तैः सर्वत्र पतद्भिश्चक्रैः आकाशं प्रज्वलितमिव बभूव, यथा युगान्ते चन्द्रसूर्यसदृशैः ग्रहैः दीप्तं दृश्यते। सर्वे ते ज्वलद्भिः ज्वालाभिः इव चक्राः तस्मिन्महात्मनि सिंहे तदा निगीर्णाः। तानि चक्राणि सिंहमुखं प्रविश्य, मेघगुहासु चन्द्रसूर्यग्रहणवत् स्फुरन्ति स्म। हिरण्यकशिपुर्दैत्यः पुनः भीमं ज्वलन्तं शूलं मुष्टिर्निपातयत्, तदस्त्रं तडिदिव शस्त्रेषु दीप्तिं वहत्। तद्वेगं ज्वलन्तशूलं सिंहः त्वरया भीमनिनादेन एकक्षणे एव भग्नवान्। भग्नं तत् शूलं सिंहेन भूमौ पतितं, दिवः पतितं महत् उल्कामिव, स्फुरत् ज्वलत् च बभासे। ततो बाणरेखा सिंहं समुपजग्मुः, सन्निकर्षे स्फुरन्त्यः नीलोत्पलपलाशमालिकेव शोभमानाः। स सिंहः यथार्हं निनदन्, यथेष्टं प्रस्थितः, तां सेनां वात इव तृणानि विक्षिपन् व्यधत्त। तदा दैत्यपतयः आकाशमार्गगामिनः, शिलावर्षं शिलाखण्डैः महाशैलशिखरैश्च सिंहं प्रति सृजन्। तद्वर्षं शिलानां सिंहस्य महति शिरसि पतित्वा, सर्वदिशः शलभसमूहवत् विक्षिप्तम्। ततः शिलावर्याः प्रपातेन दैत्यगणाः सिंहं रिपुसूदनं मेघाः शैलमिव धाराभिः आच्छादयन्ति स्म। तथापि तेषां दैत्यसमूहानां संहतिः तं देवश्रेष्ठं भीमवेगं न चलयितुं शक्ताः, यथा सागरः महाशैलं न चलयति। ततः शिलावर्षे निवारिते, जलवर्षः अनन्तरं प्रववृते, सर्वत्र मेघधाराभिः आकाशं प्राप्य। ताः धाराः तीक्ष्णवेगेन पतन्त्यः, सर्वं व्योम दिशः च उपदिशश्च आवृत्य, भूमौ च निरन्तरं पतन्त्यः, तं देवमस्पृशन्। युद्धस्थं सिंहरूपिणं तं, मायया, वर्षं बहिः पतति, उपरि तु न पतति। शिलावर्षस्य नाशे, जलवर्षस्य च शुष्के, स दानवः अग्निवायुसंयुक्तां मायाम् उत्सृजन्। तामग्निमयां मायां महेन्द्रः सह मेघदायिभिः, महाजलवर्षेण शमयामास। युद्धे तस्य मायायाः निवारणे, दानवः भीषणां घोरां च तमोमायां सर्वतः ससृजे। तमसा जगति आच्छन्ने, दानवेषु युद्धाय सज्जीकेषु, सः स्वतेजसा परिवृतः सूर्य इव बभासे। युद्धे दानवाः तस्य ललाटे त्रिधा ज्वलनं ददृशुः, भ्रुकुटिं च त्रिशूलचिह्नितां, यथा त्रिधारां गङ्गां। तदा सर्वासु मायासु नष्टासु, दितिसुताः विवर्णाः, हिरण्यकशिपुं दानवमाश्रयन्त। तदा स दानवेश्वरः कोपाग्निना दग्ध इव, क्रोधेन दीप्तिमान्, जगत् तमसा आच्छादितम् अकरोत्। तत्र आवाहः, प्रवाहः, विवाहः, उदावहः, परावहः, संवहः—एते बलवन्तः प्रादुरभवन्। तथैव परिवहः, महाशुभः, सर्वनाशसूचकः, सप्त मरुतः आकाशे विक्षिप्यमाणाः सञ्जग्मुः। सर्वे ग्रहाः ये लोकप्रलये दृश्यन्ते, आकाशे स्वच्छन्दगामिनः दृश्यन्ते स्म। रात्रौ चन्द्रमण्डलपतिः, ग्रहैः नक्षत्रैः च सह, स्वपथं न प्रपद्य, अन्यथा विचरन् दृश्यते। शुभ्रः सूर्यः आकाशे वर्णं जहौ, महदन्धकशिरोऽपि दिवि दृश्यते स्म। वह्निर्देवः पृथिवीं परिवृत्य, ज्वालाराशिं सृजन्, पुनः पुनः दिवि दृश्यते स्म। सप्त भीषणाः सूर्याः धूमसदृशाः, आकाशे उदिताः, ग्रहाश्च शृङ्गयुक्ताः चन्द्रे स्थिते तिष्ठन्ति स्म। वामे दक्षिणे च शुक्रबृहस्पती स्थितौ, शनैश्चरः चाङ्गारकश्च ज्वलदग्निसमौ अपि तत्र उपस्थितौ। सर्वे ते व्योमचारी ग्रहाः, भीषणाः, युगान्तसूचकाः, शनैः शनैः शृङ्गयोः एकत्र समुत्तिष्ठन्ति। चन्द्रमा ताराग्रहैः सहितः, तमोनाशकः, रोहिणीं नानुगृह्णात्, चराचरविनाशाय। चन्द्रमा राहुणा गृहीतः, उल्काभिः च ज्वलद्भिः ताडितः, ज्वलन्त्यः उल्काः चन्द्रे यथेष्टं विचरन्ति स्म। देवदेवोऽपि देवः रक्तं वर्षयामास; उल्काः विद्युत्सदृशाः महानिनादाः दिवः पतन्त्यः दृश्यन्ते। अकालकाले सर्वे वृक्षाः पुष्पफलोपगुच्छाः अभवन्, लतानां सर्वासां फलं सञ्जातम्—एतानि दैत्यविनाशस्य निमित्तानि कथ्यन्ते। फलेभ्यः अन्यानि फलानि, पुष्पेभ्यः अपि पुष्पाण्युत्पन्नानि; तानि विकसन्ति, संलीयन्ते, हास्यन्ति च, रुदन्ति च। एवं तत्र दिव्यसिंहस्य दैत्यैः सह भीषणं युद्धं प्रवृत्तम्, मायाश्च विनाशिताः, जगत्सर्वं च अद्भुतैः उत्पातैः व्याप्तम्।