तदा दानवाः शूलैः पाशैः खड्गैः गदाभिः मुसलैः वज्रैः दण्डैः ज्वलद्-अग्निदारुभिः महद्भिः च वृक्षैः संनद्धाः। मुष्टिभिः शिलास्तम्भैः मुषलैः पर्वतशृङ्गैः दीप्तैः शतघ्निभिः भीषणैः च मुद्गरैः दानवाः पाशान् गृहीत्वा, इन्द्रवज्रवेगेन सर्वतः उत्तिष्ठन्तः, उन्नतबाहवः त्रिशिरःनागपाशवद् दृष्टिम् अददुः। तेषां देहानि सुवर्णमालाभिः भूषितानि, पीताम्बरधारिणः, मुक्ताहारपरिकल्पितकटिसूत्राः, त एव विशालपक्षयुक्तहंसवत् विराजन्ते स्म। तेषां मध्ये ये वातवेगसमाः, शोभमानकङ्कणमुकुटकुण्डलधारिणः, तेषां शिरांसि सर्वतः उदयत्सूर्यकिरणसमानप्रभाणि बभासिरे। केचित् गर्दभमुखाः, केचित् मकरमुखाः, विषधरमुखाः, केचित् मृगमुखाः, अन्ये वराहमुखाः। केचित् उदयत्सूर्याभमुखाः, केचित् धूमकेतुमुखाः, केचित् अर्धचन्द्रमुखाः, अन्ये ज्वलदग्निसमानमुखाः। केचित् हंसकुक्कुटमुखाः, विशालविवृतास्याः, भीषणरूपिणः, केचित् सिंहमुखाः, जिह्वालिहनः, अन्ये काकगृध्रमुखाः। केचित् द्विजिह्वकाः, वक्रशिरसः, उल्कामुखाः, अन्ये महादानवाः, मत्स्यमुखाः, स्वबलदर्पिताः। पर्वतसमानदेहाः ते दानवाः सिंहं शरवृष्ट्या सम्पातयन्तः अपि, तं दुर्जयं मृगराजं समरे न किंचिद् व्यथयन्ति स्म। पुनः दानवराजेन क्रुद्धेन, भीषणास्त्राणि सिंहाय प्रेषितानि, श्वसन्ति इव सर्पाः। तस्य दानवराजस्य तैः भीषणैः बाणैः, खे पतद्भिः, पर्वतस्थैः ज्वलद्भिः शलभैः इव, अदृश्यन्त। ततः दैत्यैः कोपसमन्वितैः दिव्यानि ज्वलद्-चक्राणि सर्वतो सिंहाय प्रक्षिप्तानि। तैः सर्वतो विचरद्भिः चक्रैः, द्यौः प्रज्वलिता, यथा युगान्ते चन्द्रसूर्यसमानग्रहैः। तानि सर्वाणि ज्वलदग्निजिह्वासमानि चक्राणि तदा महात्मना सिंहेन ग्रस्तानि। तानि चक्राणि सिंहमुखं प्रविश्य, मेघगुहासु चन्द्रसूर्यग्रहणवत् बभासिरे। हिरण्यकशिपुः पुनः, दीप्तं भीषणं वज्रप्रभं शस्त्रं सिंहाय प्रेषयामास। तत् प्रज्वलितं शस्त्रं सिंहः घोरनादं कृत्वा त्वरया भञ्जयामास। भिन्नं तत् शस्त्रं सिंहेन भूमौ पतितं, व्योमात् पतितं महदुल्कामिव, ज्वलद्भास्करवत् बभासे। शरपङ्क्तिः सिंहं समुपेत्य, नीलोत्पलपलाशमालावद् दीप्तिमती बभूव। स सिंहः यथोचितं नादं कृत्वा, स्वेच्छया प्रवृत्तः, तां सेनां वात इव तृणानि विक्षिप्य व्यसृजत्। ततः दैत्यपतयः व्योम्नि विचरन्तः, शिलाखण्डैः पर्वतशृङ्गैः सह शिलावृष्टिं मुमुचुः। सा शिलावृष्टिः सिंहस्य महतीं शिरसि पतित्वा, दशसु दिशासु शलभसमूहवत् विक्षिप्ता। तदा शिलावृष्ट्या दैत्यगणाः सिंहं शत्रुविनाशिनं, यथा मेघाः पर्वतम्, निर्झरैः आच्छादयामासुः। तथापि, तान् दैत्यसमूहान् तं देवश्रेष्ठं न सञ्चालयितुं शशाकुः, यथा महोदधिः महापर्वतम्। शिलावृष्टिः निवृत्ता, ततः जलवृष्टिः समुत्पन्ना, सर्वतो मेघधाराः प्रादुरभवन्। तीव्रवेगेन पतन्त्यः धाराः, आकाशं सर्वं दिशः च आवृण्वन्। ताः धाराः, सर्वत्र व्योम्नि भूमौ च, देवम् अस्पृशन्त्यः, भूमौ अविरतं पतन्त्यः अपि। बाह्ये वर्षा, परन्तु तस्य युद्धस्थस्य सिंहसदृशस्य मूर्ध्नि न पतितवती, मायया। शिलावृष्टिः नष्टा, जलवृष्टिः क्षीणा, तदा राक्षसः अग्निवायुप्रेरितां मायां मुमोच। तदा महेन्द्रः सह मेघदायिभिः, महतीं जलवृष्टिं कृत्वा, ताम् अग्निमयां मायां शमयामास। तस्यां मायायां समरे निवारितायां, दैत्येन सर्वतो घोरं तमो व्यसृज्यत। तस्मिन् तमसि जगति, दानवाः संग्रामाय सज्जाः, स स्वतेजसा परिवृतः, सूर्यवत् बभासे। समरे दानवाः तस्य ललाटे त्रिधा ज्वलन्तीं ज्वालां दृष्टवन्तः, भ्रूभङ्गं त्रिशूललाञ्छनं, त्रिधारा गङ्गेव। सर्वमायाविनाशे, दीप्तवर्णाः, दितिसुताः हिरण्यकशिपुं शरणं जग्मुः। तदा कोपदीप्तः, तेजसा दग्ध इव, स दानवराजः क्रुद्धः, जगत् तमसा आवृतम्। तदा आवह, प्रवह, विवह, उदावह, परावह, संवाह—एते महाबलिनः समुत्थिताः। तथैव, परिवहः, महाशुभदायकः, सप्त मरुतः व्याकुलाः व्योम्नि विचरन्ति स्म। सर्वे ग्रहाः, यः युगान्ते दृश्यन्ते, स्वेच्छया व्योम्नि विचरन्ति स्म। निशाचरः चन्द्रमाः, ग्रहैः ताराभिः सह, रात्रौ स्वमार्गे न गच्छन्, अन्येन पन्थानं प्रतिपद्य बभ्राम।