तदा हिरण्यकशिपुः क्रोधाविष्टः नरसिंहं प्रति तीव्राणि भयङ्कराणि च अस्त्राणि प्रयोक्तुम् आरभत। स त्रिशूलं, कङ्कालं, गदां, मोहना, शोषणा, दाहना, शोकनास्त्रं च सम्यक् प्रयुञ्जन् अभवत्। वाय्वस्त्रं, मन्थनास्त्रं, कपालास्त्रं, सेवकास्त्रं, दारुणं शूलं, क्रौञ्चास्त्रं च तत्र समर्पयामास। ब्रह्मशिरः अस्त्रं, सोमास्त्रं, शिशिरास्त्रं, कम्पनं शतनं च, तथा त्वष्ट्रं सुबैरवास्त्रं च अपि स प्रायच्छत्। कालमुद्गरं, अचलम् अक्षोभ्यं, महाबलम् तापनं, संवर्तनं मोहनं च, तथा श्रेष्ठं मायाधारमस्त्रं अपि प्रयुञ्जन् अभवत्। गन्धर्वास्त्रं, प्रियं असिरत्नं, नन्दकं, प्रस्वपनं, प्रमथनं, उत्तमं वरुणास्त्रं, तथा पाशुपतं अस्त्रं, यस्य गतिं न कश्चन स्थगयितुं शक्नोति, तानि अपि स प्रायच्छत्। हयशिराः अस्त्रं, ब्रह्मास्त्रं, नारायणास्त्रं, इन्द्रास्त्रं, अद्भुतं सर्पास्त्रं च अपि तेन सम्यक् प्रयोक्तम्। अपराजितं पिशाचास्त्रं, शोषणं, शमनं, महाबलम् भावनं, प्रस्थापनं विकम्पनं च अपि तेन समर्पितम्। एवं सर्वाणि दिव्यानि अस्त्राणि तस्मिन् काले हिरण्यकशिपुः नरसिंहं प्रति ज्वलन्तानि यज्ञाग्नौ हविः इव प्रक्षिप्य प्रायच्छत्। तैः ज्वलद्भिरस्त्रैः असुरश्रेष्ठः सिंहं आवृत्य स्थितः, यथा सूर्यः स्वैरभिरशुभिर् किरणैः हिमवत् गिरेः ग्रीष्मे संवृत्य तिष्ठति। ततः दैत्यसेनायाः समुद्रः क्रोधवातेन समुत्क्षिप्तः, क्षणेन प्रवाहितः, यथा समुद्रः मैनाकं पर्वतं अतिवाहितः। तत्र शूलैः, पाशैः, खड्गैः, गदैः, मुसलैः, वज्रैः, दण्डैः, ज्वलद्भिः काष्ठैः, महावृक्षैः च दानवाः सम्यक् समारोपयन्। मुद्गरैः, शिलाभिः, पर्वतशिरः, ज्वलद्भिः शतघ्निभिः, भयानकैः दण्डैः च तैः सम्यक् समारोपयन्। तदनन्तरं दानवाः पाशान् हस्ते गृहीत्वा, इन्द्रवज्रवेगेन, सर्वतः उत्तोलितबाहवः, त्रिशिरः नागपाशान् इव स्थिताः। तेषां शरीराणि सुवर्णमालाभिः भूषितानि, पीतवस्त्रैः दीप्तानि, मुक्तामणिसूत्रैः कटीबन्धितानि, ताः हंसाः इव विशालपक्षाः शोभयन्ति स्म। तेषु केचित् वातवेगसम्पन्नाः, शोभमानकङ्कणमुकुटकटकधारिणः, सर्वतः शिरांसि उदितसूर्यरश्मिभिः समुल्लसन्ति स्म। तत्र केचित् गर्दभमुखाः, केचित् मकरमुखाः, विषसर्पमुखाः, केचित् कृष्णमृगमुखाः, केचित् वराहमुखाः। केचित् उदितसूर्यमुखाः, केचित् धूमकेतुमुखाः, केचित् अर्धचन्द्रमुखाः, केचित् ज्वलदग्निमुखाः। केचित् हंसकुक्कुटमुखाः, विशालवक्त्राः, भयानकाः, केचित् सिंहमुखाः, जिह्वान् चाटयन्तः, केचित् काकगृध्रमुखाः। केचित् द्विजिह्वाः, विकृतशिरसः, उल्कामुखाः, अन्ये महाबलाः दानवाः, शङ्करमुखाः, स्वबलम् गर्वयन्तः। तेषां शरीराणि पर्वतसमानानि, सिंहं प्रति बाणवर्षं कृत्वा अपि, स दुर्जयः मृगराजः युद्धे किंचित् दुःखं न अन्वभवत्। पुनः दानवाधिपतयः सिंहं प्रति अन्यानि भीमानि अस्त्राणि क्रोधेन नागाः इव श्वासं विसृज्य सम्यक् प्रायच्छन्। तानि भयानकानि दानवबाणानि, दानवाधिपेन प्रक्षिप्तानि, गिरीश्वरस्य ज्वलद्भिः दीपिकाभिः इव आकाशे नष्टानि। ततः दैत्याः क्रोधसम्भृताः, सिंहं प्रति दिव्यानि ज्वलद्भिः चक्राणि सर्वदिशि शीघ्रं प्रक्षिप्य। तैः चक्रैः सर्वत्र गच्छद्भिः आकाशः दीप्तः, यथा युगान्ते चन्द्रसूर्यग्रहेण। सर्वाणि तानि ज्वलद्भिः अग्निजिह्वाभिः संपूर्णानि चक्राणि तदा महात्मा सिंहः सम्यक् निगिलितवान्। तानि चक्राणि सिंहमुखं प्रविश्य, मेघगुहायां चन्द्रसूर्यग्रहाभिः इव शोभन्ति स्म। हिरण्यकशिपुः पुनः दारुणं ज्वलद्भिः शूलं, विद्युत्प्रभाभिः समुल्लसन्तं, सिंहं प्रति प्रक्षिप्य। तद् ज्वलद् शूलं सिंहं प्रति धावन्तं दृष्ट्वा, सिंहः क्रूरनादेन तत् शूलं क्षणेन विदारयामास। तद् विदारितं शूलं सिंहेन भूमौ ज्वलदुल्कायाः पतितायाः इव दीप्तं शोभयामास। बाणानां रेखा सिंहं प्रति समीपं गच्छन्ती, नीलपद्मपलाशमालिका इव दीप्तमाला शोभयामास। स सिंहः यथायोग्यं गर्जनं कृत्वा, यथेष्टं अग्रे गतः, तां सेनां यथा वातः तृणानि विक्षिपति तद्वत् विक्षिप्य। ततः दैत्यपतयः आकाशे गच्छन्तः, शिलाखण्डैः, महापर्वतशिरः, शिलावर्षं सिंहं प्रति समारोपयन्। तत् शिलावर्षं सिंहस्य महाशिरसि पतित्वा, सर्वदिशि दीपिकासमूहः इव विक्षिप्तम्। ततः शिलावर्षेण दैत्यगणाः सिंहं, शत्रुसंहारिणम्, यथा मेघाः पर्वतं प्रवाहैः संवृत्य तिष्ठन्ति, एवं संवृत्य स्थिताः। तथापि तैः दैत्यसमूहैः तं देवश्रेष्ठं, दारुणबलसम्पन्नं, समुद्रः यथा महान् पर्वतं न चलयति, तथा न चलितुं शक्यः। ततः शिलावर्षस्य पराभवे, जलवर्षः अभवत्, मेघसमूहैः सर्वत्र प्रवाहितः। तानि प्रवाहाः आकाशात् तीक्ष्णवेगेन पतित्वा, सर्वं आकाशं, दिशः, उपदिशः च संवृत्य स्थिताः। तानि प्रवाहाः सर्वत्र आकाशे, भूमौ च, देवम् स्पृष्ट्वा न पतित्वा, भूमौ एव निरन्तरं पतित्वा। वर्षा बहिः अभवत्, परन्तु युद्धस्थ सिंहसदृशस्य उपरि न अभवत्, मायया तेन स्थितस्य कारणात्। यदा तद् भीमं शिलावर्षं नष्टम्, जलवर्षः शुष्कः, तदा हिरण्यकशिपुः अग्निवायुसंयुक्तां मायाम् सम्यक् समारोपयामास।