स राजा त्रिभुवनानि सर्वाणि च, धर्मान् च शाश्वतान् लोकानाम्, अस्मिन्नृषभे नरसिंहे सम्यग् दृश्यन्ते स्म, यथेदं विश्वं समग्रं तत्रैव प्रतिष्ठितम्। तत्र प्रजापतिः महात्मा मनुः, ग्रहाः, योगबलानि, वृक्षाः, प्रलयकालः, धैर्यम्, बुद्धिः, सुखं, सत्यम्, तपः, दमश्च, सर्वे विद्यमानाः। तत्रैव संकथ्यते सनत्कुमारः कीर्तिमान्, सर्वे देवाः, सर्वे ऋषयः, क्रोधः, कामः, हर्षः, धर्मः, मोहः, सर्वे च पितरः। एवं प्रह्लादस्य वचः श्रुत्वा, हिरण्यकशिपुः प्रभुः सर्वान् दानवान् तेषां च नायकान् सम्बोध्य उवाच— "एषः सिंहः अद्भुतरूपधारी निगृह्यताम्। यदि कश्चित् संशयः अस्ति, तर्हि स हन्यताम्, यः वनं विचरति।" ततो हृष्टाः सर्वे दानवगणाः बलसमन्विताः तं भीमपराक्रमं सिंहं परिवृत्य तं भयभीतं कर्तुम् उद्यताः। तदा नरसिंहः महाबलवान् सिंहनादं विनद्य, तं दिव्यं समाजं विदारयामास, व्याघ्रवदनः मृत्युः इव विवृतास्यः। तस्य समाजस्य विदारिते, हिरण्यकशिपुः स्वयम् क्रोधसमुत्कटनेत्रः सिंहं प्रति शस्त्राणि प्राहरत्। तदा स सर्वाणि आयुधानि प्रायुङ्क्त, तेषु भीषणतमं दण्डमन्त्रं, घोरं कालचक्रं, परमं विष्णुचक्रं च। स प्रजापतेः अतीव घोरं अस्त्रं, त्रैलोक्यदाहकं महाज्वालं, अद्भुतं वज्रं शुष्कं च सिक्तं च प्रायुङ्क्त। तथैव त्रिशूलं भीषणं, कंकालं, गदां, मोहना अस्त्रं, शोषणं, दाहनं, शोकनं च प्रयुक्तवान्। वायव्यं, मन्थनं, कपालं, सेवकं, अप्रतिहतं शूलं, क्रौञ्चं च अपि प्रायुङ्क्त। ब्रह्मशिरस्त्रं, सोमास्त्रं, शिशिरास्त्रं, कम्पनं शतनं, त्वष्ट्रं, सुभैरवास्त्रं च तदा स प्रायुङ्क्त। कालमुद्गरं, अचलं अक्षोभ्यं, महत्तपना अस्त्रं, संवर्तकं, मोहनं, तथा मायाधरं च अपि। गान्धर्वास्त्रं, प्रियं असिरत्नं, नन्दकं, प्रस्वपनं, प्रमथनं, उत्तमं वारुणास्त्रं, तथा अपि पाशुपतं यद् अगम्यम्। हयशीर्षास्त्रं, ब्रह्मास्त्रं, नारायणास्त्रं, इन्द्रास्त्रं, अद्भुतं सर्पास्त्रं च। अपराजितं पैशाचास्त्रं, शोषणं, शमनं, महद्भावनं, प्रस्थापनं विकम्पनं च। एतानि सर्वाणि दिव्यानि अस्त्राणि हिरण्यकशिपुः तदा नरसिंहं प्रति प्रायुङ्क्त, यथा दीप्ते अग्नौ हविः क्षिप्यते। तैः ज्वलद्भिरस्त्रैः असुरश्रेष्ठः तं सिंहं आच्छाद्य, यथा सूर्यः हिमवन्तं तप्ते ग्रीष्मे किरणैः आच्छादयति। तदा दैत्यसेनासमुद्रः क्रोधवायुनाऽभिवर्धितः क्षणेनैव प्रवाहितः, यथा सागरः मुख्यं मैनाकं पर्वतं आप्लावयति। ततः शूलैः, पाशैः, खड्गैः, गदाभिः, मुषलैः, वज्रैः, दण्डैः, ज्वलद्भिः काष्ठैः, महावृक्षैश्च, मल्लकैः, सिक्तशिलाभिः, गिरिशृङ्गैः, शतघ्नीभिः, भयङ्करैः मुद्गरैः च, तैः दानवाः पाशपाणयः, इन्द्रवज्रवेगेन, सर्वतः उत्तिष्ठन्तः उन्नतबाहवः, त्रिशिरःनागपाशवत्। तेषां शरीराणि सुवर्णमालाभिः विभूषितानि, पीताम्बरैः दीप्तानि, मुक्ताहारपरिष्कृतकटिसुत्राणि, ताः हंसवद् विस्तीर्णपक्षाः इव विराजन्त। तेषां मध्ये वायुवत् तेजस्विनः, शोभमानकङ्कणमुकुटकङ्काभरणधारिणः, सर्वतः शिरांसि उदयद्भास्कररश्मिसदृशानि दीप्तानि आसन्। केचित् गर्दभमुखाः, केचित् मकरमुखाः, विषधरमुखाः, केचित् कृष्णमृगमुखाः, अन्ये वराहमुखाः। केचित् उदयद्भास्करमुखाः, केचित् धूमकेतुमुखाः, अर्धचन्द्रमुखाः, अन्ये ज्वलदग्निमुखाः। केचित् हंसकुक्कुटमुखाः, विवृतास्याः भीषणाः, केचित् सिंहमुखाः, जिह्वालिङ्गनाः, अन्ये काकगृध्रमुखाः। केचित् द्विजिह्वकाः, वक्रशिरसः, उल्कामुखाः, अन्ये महाशङ्करमुखाः, बलिनः दानवाः। तेषां शरीराणि पर्वतसमानि, शरवृष्टिं सिंहे वर्षन्ति स्म, तस्मिन् अजेयवराहे युद्धे किंचित् अपि न क्लेशम्। पुनः दानवनाथाः क्रुद्धाः, भीषणानि अन्यानि अस्त्राणि तं सिंहं प्रति सर्पवत् निष्वसन्तः प्रायुङ्क्त। तेषां भीषणाः दानवशराः, दानवराजेन प्रक्षिप्ताः, गगने दीप्यन्ते स्म, यथा पर्वते अल्पपद्मकाः। तदा दैत्याः क्रोधसमन्विताः शीघ्रं दिव्यानि दीप्तचक्राणि सर्वतो दिशः सिंहं प्रति प्रास्य। तैः सर्वतो विचरद्भिः चक्रैः, गगनं दीप्तं, यथा कल्पान्ते सोमसूर्यग्रहैः। सर्वाणि तानि ज्वलद्भानि चक्राणि, तदा महात्मना सिंहेन भग्नानि। तानि चक्राणि सिंहमुखं प्रविश्य, मेघकन्दरगतम् इव चन्द्रसूर्यग्रहणं विभान्ति। ततः हिरण्यकशिपुः दैत्यः पुनः भीषणं दीप्तं शूलं प्रास्य, यद् विद्युत् प्रभया दीप्तमस्त्रशस्त्रेषु। तद् दीप्तं शूलं सिंहं प्रति धावन्तं दृष्ट्वा, सिंहः घोरनादं कृत्वा तत्क्षणात् एव तद् विदारयामास। तत् भग्नं शूलं सिंहेन भूमौ दीप्तमानं, उल्कापातवत् ज्वलन्तं स्फुरति स्म। शरश्रेणी अपि सिंहं प्रति अभ्युपेत्य, समीपे विभान्ती, नीलोत्पलपलाशपत्रमालिकेव शोभते स्म।