ततः महात्मानं तं कालचक्रसमागतं सिंहरूपं गूढं, श्मशानधूमेनावृतमिव वह्निं, दृष्ट्वा हिरण्यकशिपोः पुत्रः प्रह्लादः दिव्यदृष्ट्या युक्तः, बलवान् देवदर्शनसमर्थश्च, तं प्राप्तं सिंहरूपिणं देवमद्भुतं पश्यति स्म। यं रूपमपूर्वं सर्वे दानवा हिरण्यकशिपुना सह, सुवर्णाचलसन्निभं दृष्ट्वा विस्मितास्तस्थुः। ततः स वीर्यवान् दैत्याधिपः, महाबाहो राजा, उवाच—"न स्म पूर्वं न श्रुतं न दृष्टं चैतदस्माभिः सिंहरूपमिदं। किं नु तदिदं दिव्यं रूपं, यदव्यक्तात्समुत्थितं, भीषणं दानवानां विनाशनक्षमं, मनो मे विदारयति।" तस्मिन्नेव रूपे सर्वे देवाः, समुद्राः, सर्वा नद्यः, हिमालयः, परियात्रश्च, अन्ये च सर्वे पूर्वाचलाः स्थिताः। चन्द्रमा ताराभिः सह, सूर्यः वसुभिः सह, कुबेरः, वरुणः, यमः, इन्द्रः, शचीपतिश्च तत्र दृश्यन्ते। मरुतः, दिव्या गन्धर्वाः, तपस्विनः ऋषयः, नागाः, यक्षाः, पिशाचाः, भीमबलाः राक्षसाश्च तत्रैव स्थिताः। ब्रह्मा, देवः, पशुपतिश्च तस्य भाले विचरन्ति, सर्वैः स्थावरजङ्गमैः सह। त्वं च अस्माभिः सह सर्वैः दानवगणैः परिवृतः, शतशः विमानैः परिवेष्टितः, तव सभा चात्र दृश्यते। त्रयोऽपि लोका, नित्यधर्माश्च, हे राजन्, अस्मिन्नृसिंहे दृश्यन्ते, समग्रं च जगत् तत्रैव दृश्यते। प्रजापतिः, महात्मा मनुः, ग्रहाः, योगशक्तयः, वृक्षाः, कालः, धृतिर्बुद्धिः, सुखं, सत्यं, तपः, दमश्च तत्रैव दृश्यन्ते। सनाथ्कुमारः, सर्वे देवाः, सर्वे ऋषयः, क्रोधः, कामः, हर्षः, धर्मः, मोहः, पितरश्चात्र सन्निहिताः। एवं प्रह्लादस्य वचः श्रुत्वा हिरण्यकशिपुः प्रभुः सर्वान् दानवान् तेषां च नायकान् उवाच—"एष सिंहः अप्राकृतं रूपं धारयन् गृह्यताम्। यदि कश्चिदत्र संशयः स्यात्, हन्यतामेष वनचरः।" ततः सर्वे दानवगणाः हृष्टाः तं भीमविक्रमं सिंहं परिवृत्य तं भयेन संत्रासयितुमिच्छुः। तदा महाबलः नरसिंहः सिंहनादं नदन् तां दिव्यां सभां विदारयामास, तस्य मुखं मृत्योरिव विवृतं बभूव। तस्यां सभायां विनश्यन्त्यां हिरण्यकशिपुः स्वयमेव कोपाविष्टलोचनः सिंहाय आयुधानि प्रक्षिपत्। स तदा सर्वाण्यस्त्राणि प्रयुज्य, घोरं दण्डमन्त्रं, तीक्ष्णं कालचक्रं, परमं विष्णुचक्रं च प्राहिणोत्। स तदा ब्रह्मणः परमास्त्रं, त्रैलोक्यदाहकं महाज्वालं, अद्भुतं वज्रं च शुष्कं च सिक्तं च प्रयुज्य। त्रिशूलं घोरं भीषणं, अस्थिप्रहरणं, गदां, मोहकं, शोषकं, दाहकं, विलापनं च अस्त्राणि सन्दधे। वातास्त्रं, मन्थनास्त्रं, कपालास्त्रं, सेवकास्त्रं, अप्रतिहतं शूलं, क्रौञ्चास्त्रं च तेन प्रक्षिप्तम्। ब्रह्मशिरोऽस्त्रं, सोमास्त्रं, शिशिरास्त्रं, कम्पनं, शतनं, त्वष्ट्रं, सुभैरवास्त्रं च सन्दधे। कालमुद्गरं, अचलं अक्षोभ्यम्, महाबलं तापनं, संवर्तनं, मोहनं, परमं मायाधरं च प्राहिणोत्। गन्धर्वास्त्रं, प्रियं असिरत्नं, नन्दकं, प्रस्वापनं, प्रमथनं, श्रेष्ठं वारुणास्त्रं, अपि च अप्रतिहतं पाशुपतास्त्रं सन्दधे। हयशीर्षास्त्रं, ब्रह्मास्त्रं, नारायणास्त्रं, इन्द्रास्त्रं, अद्भुतं नागास्त्रं च प्रयुज्य। अपराजितं पैशाचास्त्रं, शोषणं, शमनं, महाबलि भावनं, प्रस्थानं, विकम्पनं च सन्दधे। एतानि सर्वाणि दिव्यान्यस्त्राणि हिरण्यकशिपुः तस्मिन्नृसिंहे ज्वलन्ति होमद्रव्याणि दीप्ते वह्नौ इव प्रक्षिप्य। एतैः दीप्तास्त्रैः स दानवराजः सिंहं संवृत्य, रविरिव हिमवन्तं ग्रीष्मे रश्मिभिः आवृत्य, बभौ। तदा दैत्यसेनासागरः कोपानिलेन क्षुब्धः क्षणेनैव प्रवहन्, सागर इव मैनाकं पर्वतं प्लावयन्, समुत्पतन् बभूव। शूलैः, पाशैः, खड्गैः, गदैः, मुसलैः, वज्रैः, दण्डैः, अग्निदण्डैः, महान् द्रुमैः च तं सिंहं समन्तात् समभ्यधावन्। मुद्गरैः, इषुकैः, शिलाभिः, उलूखलैः, पर्वतशिखरैः, दीप्तैः शतघ्निभिः, भीमदण्डैः च तं समन्तात् परितः सन्दधुः। ते दानवाः पाशहस्ताः, इन्द्रवज्रवेगसमाः, हस्तोत्क्षिप्तपाशाः, त्रिशिरःनागपाशानिव समन्तात् तिष्ठन्ति स्म। सुवर्णमालाभूषिताङ्गाः, पीताम्बरधारिणः, मुक्ताहारपरिकलितकटिसूत्राः, हंसाः इव विशालपक्षाः बभासिरे। तेषां मध्ये वातवेगसमाः, शोभमानमणिवलयकुण्डलमुकुटधारिणः, सर्वतः शिरांसि उदितसूर्यरश्मिप्रभाभिः दीप्तानि बभूवुः। केचित् गर्दभमुखाः, केचित् मकरमुखाः, विषधरमुखाः, केचित् कृष्णमृगमुखाः, केचित् वराहमुखाः बभूवुः। केचित् उदयार्कमुखाः, केचित् धूमकेतुमुखाः, केचित् अर्धचन्द्रमुखाः, केचित् ज्वलदग्निमुखाः बभूवुः। केचित् हंसमुखाः, केचित् कुक्कुटमुखाः, विशालविवृतमुखाः, भीषणदर्शनाः; केचित् सिंहमुखाः, जिह्वालिहनाः; केचित् काकमुखाः, गृध्रमुखाः च बभूवुः। केचित् द्विजिह्वकाः, वक्रशिरसः, उल्कामुखाः; अन्ये महादानवाः, मत्स्यराजमुखाः, स्वबलमदोत्कर्षिताः बभूवुः। तेषां पर्वतसमाः देहाः, शरवृष्टिं सिंहाय वर्षयन्तः अपि, स दुर्जयः मृगराजः संग्रामे किंचित् न व्यथां प्रपेदे।