ततः सुवर्णकङ्कणशोभितभुजो षण्मुखो महासेनः शीघ्रं तारकं दानवराजं समुपेत्य तिष्ठ तिष्ठेति तमवोचत्—"मूढतम त्वं, जीवलोकं पश्य; अद्य मम शक्त्या हन्तव्योऽसि। स्वाधीतास्त्राणि स्मर।" इत्युक्त्वा कुमारः शक्तिं तस्मिन्सुररिपौ ससञ्ज्ञां कङ्कणध्वनिसहितां वेगेन चिक्षेप। सा शक्ता तस्य वज्रकठोरं गिरिशृङ्गसमं हृदयं विदार्य विवेश। तस्य प्राणाः निर्यात्य, स भूमौ पपात—युगान्ते गिरिरिव—मुकुटपट्टाभरणानि विक्षिप्य। तस्मिन्नेव दैत्ये निहते सुरेषु महोत्सवः समजनि; तदा नरकस्थापि पापिनो दुःखं न प्राप्नुवन्। देवाः षण्मुखं स्तुवन्तः सह सहस्रयोषित्भिः क्रीडन्तः स्वस्वमणिद्युतिगृहं प्रमुदिताः प्रतिपेदिरे। सर्वे देवाः सिद्धर्षिसंयुताः कामान्विताः प्रसन्नचित्ताः स्कन्दं वरयामासुः। यः पण्डितः स्कन्दसम्बद्धमेतत्कथां पठति, शृणोति, श्रोतव्यम् करोति वा, स कीर्तिमान् भवति। स दीर्घायुष्मान्, भाग्यवान्, श्रीमान्, तेजस्वी, शुभदर्शनः, भूतैर्भयवर्जितः, सर्वदुःखविनिर्मुक्तश्च भवति। यः प्रातःसंध्यां सम्पूज्य स्कन्दकृत्यानि पठति, स सर्वपापैः विमुक्तः, महाधनाधिपतित्वं लभते। बालानां रोगपीडितानां राजद्वारसेवकानां चैतत्परमं दिव्यं चरितं सर्वकामदं; अन्ते च षण्मुखसायुज्यं लभते। अथ वयं हिरण्यकशिपोर्वधं, नरसिंहस्य माहात्म्यं, पापनाशं च श्रोतुमिच्छामः। पुरा कृतयुगे हिरण्यकशिपुः दैत्याधिपः प्रजाप्रथमः घोरं तपः समाचरत्। स दशसहस्रवर्षाणि दशशतानि च जलमध्ये स्नानमौनसंयमव्रतान् आस्थाय स्थितवान्। तस्य शमदमब्रह्मचर्येण तुष्टः ब्रह्मा तपसा तस्य दर्शनाय समुपागमत्। स्वयम्भूर्भगवान् ब्रह्मा दिव्ये सूर्यसंकाशे हंसयुक्ते रथे समायातः। तेन सह आदित्याः, वसवः, साध्याः, मरुतः, अन्ये च देवाः, रुद्राः, विश्वाः, यक्षराक्षसाः, सर्पाश्च समागताः। दिशः, विदिशः, नद्यः, समुद्राः, नक्षत्राणि, मुहूर्ताः, व्योमचारीणः, महाग्रहाश्च तत्र सन्निहिताः। देवैः ब्रह्मर्षिभिः, सिद्धैः, सप्तर्षिभिः, पुण्यकर्मभिः राजर्षिभिः, गन्धर्वाप्सरसां गणैः सहितः ब्रह्मा तस्मै दैत्याय जगद्गुरुः ब्रह्मविदां श्रेष्ठः वाक्यमुवाच—"तपसा तव तुष्टोऽस्मि, वरं वृणीष्व; यद्यदिच्छसि तत्ते भविष्यति।" तदा हिरण्यकशिपुः—"न मां देवाः, दानवाः, गन्धर्वाः, यक्षा, सर्पाः, राक्षसाः, मनुष्याः, पिशाचाः वा हन्तुं शक्नुयुः। नापि मुनयः शापेन मां बाधेरन्। न शस्त्रेण, न अस्त्रेण, न पर्वतेन, न वृक्षेण, न शुष्केण, न च क्लिन्नेन, न दिवा, न रात्रौ। सूर्यचन्द्रवाय्यग्निवरुणेन्द्रयमकुबेरयक्षकिंपुरुषेश्वरत्वं च मे भवतु।" इत्येवं बहून् दिव्यान् अद्भुतांश्च वरान् स प्रार्थयत्। ब्रह्मा तेन तुष्टः—"एते ते दिव्या अद्भुताश्च वराः मया दत्ताः; त्वं सर्वकामानवाप्स्यसि, संशयः नास्ति।" इत्युक्त्वा भगवाँल्लोकान्तरं ब्रह्मलोकं ब्रह्मर्षिसङ्घैः परिवृतः जगाम। तदनन्तरं देवाः, सर्पाः, गन्धर्वाः, मुनयः च वरदानश्रवणात् पितामहमुपेत्य—"वरप्रदानात् स दैत्यः नः हन्तुमिच्छति; तस्मात् त्वं भगवन् तस्य शीघ्रं विनाशं चिन्तय। त्वं जगतः प्रपितामहः, यज्ञभागभागी, प्राज्ञः, अव्यक्तस्वरूपः।" इत्युक्त्वा, ब्रह्मा सर्वलोकहितं तद्वचनं श्रुत्वा, शीतलैर्वाक्यैः देवाँस्तोषयामास। "नूनं तस्य तपसः फलमवश्यं भोक्तव्यम्; तपस्यन्तेऽन्ते विष्णुस्तं हन्ता," इत्युक्त्वा ब्रह्मा तुष्टः। एवं ब्रह्मवचनं श्रुत्वा देवाः प्रमोदिताः स्वस्वं दिव्यं लोकं प्रतिपेदिरे। तदा हिरण्यकशिपुः वरलाभात् दर्पितः सर्वाणि भूतानि पीडयामास। आश्रमेषु स महर्षीन् सत्यधर्मनिष्ठान् शमशीलान् तपस्विनः च बाधितवान्। त्रिलोकीं जित्वा स दैत्येन्द्रः स्वर्गे निवसन् त्रैलोक्यं वशे कृतवान्। वरमदात्ययप्रेरितः स दैत्यः दानवान् यज्ञार्हान्, देवाँश्चायज्ञार्हान् चकार। तदा आदित्याः, साध्याः, विश्वेदेवाः, वसवः, इन्द्रसहिताः देवाः, यक्षाः, सिद्धाः, द्विजर्षयः, महर्षयश्च—सर्वे विष्णुं सर्वशरण्यं, देवदेवं, यज्ञमूर्ति, वासुदेवं, सनातनं शरण्यं जग्मुः।