ततः क्रुद्धं तं बालं दैत्यानां सर्वे अधिपतयः कालनेमिना प्रमुखेन सह तीव्रयुद्धे समागम्य समरभूमौ आक्रमन्। तेषां प्रहारैः न स्पृष्टः, व्यर्थं यत्नं कृत्वा, तेजस्वी कुमारः स्थिरः तस्थौ; पुनः दैत्यानां युद्धविशारदाः शस्त्रैः शूलैः च बाणैः च समरभूमौ तम् आहतवन्तः। देवद्विषः शक्तिमन्तः शत्रवः सेनाभिः सह एकत्रिताः कुमारं समारोपयन्; तथापि दैत्यशस्त्रैः आहतः कार्तिकेयः किमपि दुःखं न अनुभूतवान्। तदा दैत्यैः सह संग्रामः देवेषु घोरः अभवत्; देवाः पीडिताः दृष्ट्वा बालः कोपाविष्टः अभवत्। ततः सः स्वशस्त्रैः दैत्यसेनां प्रतिषिध्य, तैः आहतः देवद्विषः रक्षांसि रक्षाः विना तस्थुः। कालनेमिना प्रमुखेन सर्वे दैत्याः युद्धात् पृष्ठं वर्तन्तः पलायिताः, सर्वतः हताः च अभवन्। तदा तारेण कोपितः महादैत्यः असुराणां नायकः दिव्यं मुद्गरं सुवर्णपट्टिकाभिः भूषितम् आदत्त। सः सुवर्णकटकैः भूषितः कुमारं मुद्गरेण आहतवान्, मयूरपिच्छबाणैः देवान् पलायितुम् उद्यमयत्। तद्वत् तारेण, कोपितः असुरसेनानायकः, तीक्ष्णैः शरैः मयूरं गुहस्य वाहनं विदारितवान्। देवाः पलायमानाः मयूरः रक्तस्रावः दृष्ट्वा, कुमारः युद्धे निर्मलां शूलां सुवर्णाभरणैः भूषितां समादत्त। ततः सुवर्णकटकैः शोभमानं भुजं प्रदर्शयन् षण्मुखः महासेनः शीघ्रं तारेण दानवनाथं समीपं जगाम। तं प्रति सः उवाच—"तिष्ठ तिष्ठ, मूढतमः! जीवन्मण्डलं पश्य। अद्य मया शूलेन त्वं निहनिष्यसे। स्वशस्त्रविद्यां स्मर।" इति उक्त्वा, कुमारः शूलं दैत्ये प्रक्षिप्य, कटकनिनादेन सह, शूलं वज्रसमानं पर्वतशिखरसमं तारेण हृदयम् अभिद्रावयत्। तस्य प्राणाः निर्गताः, सः भूमौ पतितः, यथा महागिरिः कल्पान्ते, तस्य मुकुटं च पगोडं च विक्षिप्तं, सर्वाभरणानि विस्रस्तानि। तस्मिन दैत्ये निहते, देवेषु महोत्सवः अभवत्; तस्मिन काले, नरकस्थाः अपि पापिनः दुःखं न अनुभूतवन्तः। देवाः षण्मुखं स्तुत्वा, सह सहस्रैः स्त्रीभिः क्रीडन्तः, स्वस्वं दिव्यं भवनं उत्सुकाः प्रत्यागच्छन्। सर्वे देवाः, सिद्धैः तपस्विभिः सह, कामान् प्राप्य, तुष्टाः, स्कन्दाय वरं दत्तवन्तः। यः बुद्धिमान् स्कन्दसम्बद्धं कथां पठति, शृणोति वा, श्रावयति वा, सः नरः कीर्तिमान् भवति। दीर्घायु, सौभाग्यवान्, समृद्धः, तेजस्वी, शुभदर्शनः, भूतैः निर्भयः, सर्वदुःखवर्जितः च भवति। यः प्रातःसंध्यां पूज्य, स्कन्दचरितं पठति, सः सर्वपापात् विमुक्तः, महाधनाधिपः भवति। रोगपीडितबालानां, राजद्वारसेवकानां च, एषा परमदिव्या कथा सर्वकामप्रदा; अन्ते जीवनस्य, षण्मुखेन योगं प्राप्नोति। अथ, हिरण्यकशिपोः वधं, नरसिंहस्य महात्म्यं, पापनाशनं च श्रोतुम् इच्छामः। कृतयुगे कदाचित्, ब्राह्मणाः, हिरण्यकशिपुः दैत्याधिपः, आदिप्राणी, महत्तपः आस्थाय, दीर्घं तपः कृतवान्। दशसहस्रवर्षाणि दशशतानि च, सः जलमध्ये स्नानव्रतं मौनं संयमं च आस्थाय स्थितवान्। तस्य शमेन, दमनस्य च तपसा, ब्रह्मा तुष्टः अभवत्। तदा स्वयम्भूः भगवन् ब्रह्मा स्वयं तत्र आगच्छत्, सूर्यवर्णरथेन, हंसयुक्तेन। तेन सह आदित्याः, वसवः, साध्याः, मरुतः, अन्ये च देवाः, रुद्राः, विश्वाः, यक्षाः, राक्षसाः, नागाः च आगच्छन्। दिशाः च, विदिशाः च, नद्यः, समुद्राः, तारे, क्षणाः, आकाशस्थजीवाः, महाग्रहाः च तत्र आगच्छन्। देवैः, ब्रह्मर्षिभिः, सिद्धैः, सप्तर्षिभिः, पुण्यकर्मराजर्षिभिः, गन्धर्वाप्सरसां गणैः सह ब्रह्मा तत्र उपस्थितः। सर्वजीवानां गुरुः, दिविसंस्था सर्वैः परिवृतः, ब्रह्मा, ब्रह्मविदां श्रेष्ठः, दैत्यं सम्बोधितवान्। सः उवाच—"तव भक्त्या तपसा च अहं तुष्टः, धर्मज्ञ। वरं वृणु, शुभं ते; यत् इच्छसि तत् प्राप्नुहि।" हिरण्यकशिपुः उवाच—"देवाः, दैत्याः, गन्धर्वाः, यक्षाः, नागाः, राक्षसाः, मनुष्याः, पिशाचाः, हे देवश्रेष्ठ, मां न हन्तु।" "ऋषयः अपि शापैः मां न शपन्तु, भगवन्, यदि त्वं तुष्टः; एषः मया वरः वृतः।" "न शस्त्रैः, न अस्त्रैः, न पर्वतैः, न वृक्षैः, न शुष्कैः, न क्लिन्नैः, न दिवा, न रात्रौ।" "अहं सूर्यः, चन्द्रः, वायुः, अग्निः, आपः, आकाशः, तारे, दशदिशः च भवामि।" "अहं क्रोधः, कामः, वरुणः, इन्द्रः, यमः, कुबेरः, यक्षः, किम्पुरुषाधिपः च भवामि।" ब्रह्मा उवाच—"एते दिव्याः अद्भुताः वराः, प्रियः, मया ते दत्ताः। सर्वकामान् सदा प्राप्स्यसि, सन्देहः नास्ति।" इति उक्त्वा, भगवन् ब्रह्मा ब्रह्मर्षिगणैः सहितः दिव्यं ब्रह्मलोकं गतः। ततः देवाः, नागाः, गन्धर्वाः, ऋषयः च, वरदानं श्रुत्वा, पितामहं समीपं आगच्छन्। "वरदानेन, भगवन्, सः दैत्यः अस्मान् हन्ति। अतः कृपया, तस्य शीघ्रं विनाशं चिन्तय।" इति निवेदयन्।