तदा दैत्याः कालनेमिना नेतृभिः, कोपेन विक्षिप्तचित्ताः, स्वस्व सेनाभिः शीघ्रं ययुः। विस्मिताः उत्सुकाः च, युद्धे घोषयन्तः—"योधाः धावन्तु! तं गृह्णन्तु! व्यूहं स्थापयन्तु!"—इति शब्दं कृतवन्तः। तत्र तं बालं दृष्ट्वा, भयंकररूपः तारकः उवाच—"बालक, किं त्वं युद्धाय इच्छसि, अथवा क्रीडनकगोलकस्य क्रीडायाः निमित्तम् अत्र आगतः?" इति। पुनः तारकः उवाच—"युद्धेषु दैत्याः, येषां संग्रामः भीषणः, तान् न अदृष्टवान्; त्वं बालः, तव बुद्धिः सीमितं, केवलं लघुं एव पश्यसि।" बालः तु, देवतानां हर्षं जनयन्, तारकस्य पुरतः स्थितः, प्रत्युवाच—"शृणु, तारक, शास्त्रार्थः अद्य तव समक्षं दर्शयितव्यः।" पुनः उवाच—"युद्धे शास्त्रैः अर्थः न प्रकाश्यते, निर्भयैः वीरैः तु; मम बाल्यं तिरस्कृत्य न पश्य—कदाचित् बालः अपि कालसर्पः भवति।" "सूर्यः अपि बालः सन्, दृष्टुं कठिनः; अहं च, बालः अपि, अजितः। मन्त्रः अल्पाक्षरः अपि—दैत्य, पश्य, कथं प्रकाशमानः अस्ति।" एवं उक्त्वा बालः, दैत्यः गदा समर्पितवान्; बालः तु दिव्यतेजस्विना वज्रेण ताम् अपाकर्षत्। ततः दैत्याधिपः लोहेन मुसलेन आक्रम्य, कार्तिकेयः, सुरारिपुसूदनः, तं हस्तेन गृहीत्वा स्थितः। षण्मुखः कार्तिकेयः गदां दैत्ये समर्पितवान्, सा गदा महाशब्दं कृत्वा दैत्यं स्पृशति; तेन दैत्यः पर्वतराज इव कम्पितः। ततः दैत्यः षण्मुखं युद्धे अजितं दृष्ट्वा, मनसि चिन्तयामास—"नूनम् मम कालः आगतः, न संशयः।" तस्य कोपितस्य दर्शनात्, सर्वे दैत्येश्वराः कालनेमिना सह, तं बालं तीव्रयुद्धे आक्रम्य। तेषां प्रहारैः न स्पृष्टः, तेषां प्रयासः विफलः, तेजस्वी बालः स्थिरः स्थितः; दैत्येश्वराः पुनः शूलैः शरैः च आघातं कृतवन्तः। देवद्विषः बलवन्तः सेनाभिः बालं आक्रम्य, कार्तिकेयः दैत्यास्त्रैः आहतः अपि, किञ्चित् दुःखं न अनुभूतवान्। दैत्यैः देवेषु घोरयुद्धं जातम्; देवाः पीडिताः दृष्ट्वा, बालः क्रोधेन आक्रान्तः। ततः स्वास्त्रैः दैत्यसेनां प्रतिहत्य, देवद्विषः तेन आहताः रक्षणं न प्राप्नुवन्। सर्वे दैत्याः कालनेमिना नेतृभिः, युद्धात् मुखं प्रत्यावर्त्य, दिशः दिशः पलायिताः हताः च। ततः तारकः, महादैत्यः, असुराणां नेता, क्रुद्धः, सुवर्णपट्टिकया भूषितां दिव्यगदां गृहीत्वा, सुवर्णकटकैः भूषितः, कुमारं गदया आहतवान्; मयूरपिच्छधनुषा देवतान् अपि पलायितान् कृतवान्। तद्वत्, तीक्ष्णशरैः, तारकः, असुरसेनापतिः, मयूरं गुहस्य वाहनं विदारितवान्। देवतान् पलायितान्, स्वं वाहनं रक्तमक्लिष्टं दृष्ट्वा, कुमारः सुवर्णभूषणैः अलङ्कृतं निर्मलशूलं युद्धे गृहीत्वा। षण्मुखः महासेनः सुवर्णकटकशोभितेन भुजेन, शीघ्रं तारकं दानवेश्वरं समीपमागतः। "तिष्ठ तिष्ठ, मूढतम! जीवितलोकं पश्य। अद्य त्वं मम शूलेन हन्यसे। स्वशिक्षितानि अस्त्राणि स्मर!" इति घोषयामास। एवं उक्त्वा, कुमारः शूलं दैत्ये समर्पितवान्। तस्य भुजेन मुक्तं, कटकनिनादेन सह, शूलं वज्रपर्वततुल्यं दैत्यहृदयम् विदारितवान्। तस्य प्राणः निष्क्रान्तः, सः भूमौ पतितः, यथा प्रलये पर्वतः; तस्य किरीटं, पगडं, सर्वाणि भूषणानि च विक्षिप्तानि। तस्मिन दैत्ये हते, देवेषु महोत्सवः अभवत्; तस्मिन काले, नरकस्थाः पापिनः अपि दुःखं न अनुभूतवन्तः। देवाः षण्मुखं स्तुत्वा, सह सहस्रयोषितः क्रीडित्वा, स्वस्व रम्येषु गृहेषु उत्सुकाः प्रत्यागच्छन्। सर्वे देवाः, सिद्धैः तपस्विभिः सह, कामान् प्राप्ताः, प्रसन्नाः, स्कन्दं वरं दत्तवन्तः। यः बुद्धिमान् स्कन्दसम्बद्धं चरितं पठति, शृणोति, शृणयति वा, सः पुरुषः ख्यातिम् उपनयति। दीर्घायुर्वान्, भाग्यवान्, समृद्धः, तेजस्वी, शुभरूपः, भूतैः निर्भयः, सर्वदुःखवर्जितः भवति। यः प्रदोषपूजनानन्तरं स्कन्दकृत्यं पठति, सः सर्वपापात् विमुक्तः, महाधनपतिः भवति। बालरोगपीडितानां, राजद्वारसेवकानां च, एषा परमदिव्या कथा सर्वकामफलदा; अन्ते जीवनस्य षण्मुखसायुज्यं प्राप्यते। अधुनाऽस्माकं इच्छा—हिरण्यकशिपोः वधं, नरसिंहस्य महात्म्यं, पापनाशं च श्रोतुम्। कृतयुगे, ब्राह्मणाः, हिरण्यकशिपुः, दैत्याधिपः, आदिपुरुषः, महान् तपः आचरितवान्। दशसहस्रवर्षाणि शतदशवर्षाणि च, सः जलमध्ये स्थित्वा, स्नानमौनसंयमव्रतं पालितवान्। तस्य शमेन, संयमेन, ब्रह्मचर्येण च, ब्रह्मा तस्य तपसा तुष्टः अभवत्। ततः स्वयंभूः भगवान् स्वयम् तत्र आगतः, सूर्यवर्णरथेन, हंसयुक्तेन। तेन सह आदित्याः, वसवः, साध्याः, मरुतः, अन्ये देवाः, रुद्राः, विश्वाः, यक्षाः, राक्षसाः, नागाः च आगच्छन्। दिशः, विधिशः, नद्यः, समुद्राः, ताराः, क्षणाः, आकाशस्थाः प्राणी, ग्रहाः च महान् आगच्छन्। देवैः, ब्रह्मर्षिभिः, सिद्धैः, सप्तर्षिभिः, पुण्यकर्मणा राजर्षिभिः, गन्धर्वैः, अप्सरसोः च सह। सर्वभूतगुरुः, स्वर्गवासिभिः परिवृतः, ब्रह्मा, ब्रह्मविदां श्रेष्ठः, दैत्यं प्रति उवाच।