स तदा तत्र सुरसेनां ददर्श, या नानाविधवृक्षपुष्पसंकुला, विततान्यायुधविन्यस्ता, निर्मलकवचैः शोभमाना बभूव। स्वप्रासादस्थः स दैत्यः सुरलोकवासिनां सेनां वीक्ष्य, या स्तुतिनिनादैः, सूतशब्दैः, नानावाद्यरवैः च व्याप्ता आसीत्, विस्मितः सञ्जज्ञे। तदा स दानवः किञ्चित् कम्पितचित्तः चिन्तयामास—"क इदं नूतनं वीर्यं, यो मया न जितः?" इति। तस्मिन् समये, चिन्तया पीडितः स दैत्यः, तैः प्रविणैः सूतैः उच्यमानं कठोरं वचनं श्रुतवान्, येन तस्य हृदयं विदीर्णमिवाभवत्। "जय जय, यस्य अप्रतिमं तेजः प्रकटते, यस्य दृढबाहवो रणशूराः! कुमार, देवस्मिताननपद्मचन्द्र, जय जय, दानवानां महासमुद्रशोषकाग्ने!" इत्यादि स्तुतयः श्रूयमाणाः, "षडानन, मयूररथस्वरमधुर, देवमौलिविनिर्मर्दपदनखमण्डितासन, नवपद्मशोभाकेश, दैत्यानां दावानल, जय जय!" इति च। "विशाख, स्वामिन्, जय! लोकत्रयत्रातार, सेनापतिं स्कन्द, गौरीसुत, जय जय! वल्गुवेषधारिन्, सुवर्णाभरणभूषित, सूर्यसमानतेजस्!" इति च। "शत्रूनां कम्पनक्रीडासुलभ, लोकत्रयत्रातार, दित्यश्रेष्ठनाशक, तारकान्तक, सप्तरात्रज, लोकदुःखनाशक, स्कन्द, जय जय!" इत्याद्यपि सूतैः कीर्तितं। एवं दिव्यैः सूतैः घोष्यमाणं श्रुत्वा, तदा तारकासुरः ब्रह्मणः वचः स्मृत्वा, स्वमृत्युसमीपं समन्वगच्छत्। तदनन्तरं, स्मृत्वा, स्वेदेन सिक्तः, पथाहीनपदातिः दुःखग्रस्तचित्तः शीघ्रं प्रासादात् निष्क्रान्तः। ततो दैत्याः कालनेमिप्रमुखाः, क्रोधेन विक्षिप्तचित्ताः, स्वस्वगणैः सह, विस्मिताः, उत्सुकाः, "योधाः धावन्तु! गृह्णीतैनम्! व्यूढानीकानि कुरुत!" इति घोषयन्तः समाययुः। तदा बालकं दृष्ट्वा, भयङ्कराकृतिः तारकः उवाच—"बाल, किम् इच्छसि युद्धं कर्तुं, उत क्रीडनककन्दुकविनोदं?" इति। "त्वया न दृष्टा दैत्याः, येषां युद्धानि भीषणानि; बालत्वात् तव बुद्धिः लघु विषयदर्शिनी।" इति च। तदा बालः देवान् प्रहर्षयन्, प्रष्टुम् उपस्थितः, प्रत्युवाच—"तारक, शृणु, शास्त्रार्थः अद्य तुभ्यं दर्शयिष्यते।" इति। "शास्त्रैः युद्धे नार्थप्रकाशः, वीरैः निर्भयैः एव; बाल्यं मा अवमंस्थाः—कदाचित् बालः अपि कालसर्पः भवति।" इति। "सूर्यः अपि नवजातः द्रष्टुं कठिनः; एवं अहम् अपि बालः अजेयः। मन्त्रः अल्पाक्षरः अपि—पश्य, दैत्य, यथाप्रभासते।" इति च। एवमुक्त्वा, दैत्यः गदां चिक्षेप; बालः अपि वज्रतेजसा तां प्रत्यवारयत्। ततः दैत्याधिपतिः आयसीं मुद्गरां चिक्षेप, किन्तु कार्त्तिकेयः तां हस्तेन जग्राह। षडाननः तदा स्वगदां दैत्याय प्राहिणोत्, या महाशब्देन निनदन्ती, तया ताडितः दैत्यः गिरिश्रेष्ठवत् कम्पितः। तदा दैत्यः षडाननं युद्धे अजयं दृष्ट्वा मनसा चिन्तयामास—"नूनं मम कालः सम्प्राप्तः, न संशयः।" इति। ततः क्रुद्धं तम् आलोक्य, दैत्येश्वराः कालनेमिप्रमुखाः, भीषणयुद्धे बालकं समारोपयन्। तस्याः प्रहारैः अस्पृष्टः, तेषां प्रयासः व्यर्थः, स तेजस्वी बालः स्थिरः स्थितः; पुनः दैत्येश्वराः शस्त्रैः शरैश्च तं प्राहरन्। सुरशत्रवः बलैः सह बालं समारोप्य, कार्तिकेयः दैत्यायुधैः ताडितः अपि, वेदनां न प्राप। तदा दैत्यैः सह संग्रामः देवेषु अत्यन्तघोरः अभवत्; देवान् पीड्यमानान् दृष्ट्वा बालः कोपेन संनद्धः अभवत्। ततः सः स्वायुधैः दैत्यसेनां प्रत्यवारयत्; तेन ताडिताः देवद्विषः रक्षाहीनाः अभवन्। सर्वे दैत्याः कालनेमिप्रमुखाः युद्धात् पृष्ठतः प्रायुः; दैत्याः पलायमानाः सर्वतो हन्यमानाः अभवन्। तदा क्रुद्धः महादैत्यः तारकः, असुरसेनापतिः, सुवर्णललितया दिव्यगदया समालभ्य, सुवर्णकङ्कणधरः, कुमारं गदया ताडयामास; मयूरपक्षशरैः देवांश्च व्यद्रावयत्। तथैव, तीक्ष्णशरैः तारकः, क्रुद्धः, असुरसेनानी, गुहस्य वाहनं मयूरं विदारयामास। देवान् निवर्तमानान्, स्ववाहनं रक्तस्राविणं च दृष्ट्वा, सः युद्धे सुवर्णाभरणभूषितां निर्मलां शक्तिं जग्राह। तदा सुवर्णकङ्कणशोभितबाहुः षडाननः महासेनः शीघ्रं तारकं दानवेश्वरं प्रति जगाम। "तिष्ठ, तिष्ठ, मूढतम! जीवितलोकं पश्य; अद्य त्वां शक्त्या हनिष्यामि; स्वाधीतानि आयुधानि स्मर।" इति तम् उक्त्वा, शक्तिं दैत्ये प्राक्षिपत्। कुमारबाहुनिर्गता सा शक्ति कङ्कणनिनादयुता, दैत्यहृदयमिव वज्रपर्वतकल्पं विदारयामास। तस्य प्राणः निष्क्रान्तः, स भूमौ पपात, यथा कल्पान्ते पर्वतः, किरीटकुण्डलविसृत्तः, सर्वाभरणविसृष्टः। तस्मिन् दानवे निहते, सुरेषु महोत्सवः अभवत्; तस्मिन्काले नरकस्थाः अपि पापिनः दुःखं न प्राप्नुवन्। देवाः षण्मुखं स्तुवन्तः, सहस्रयोषित्समाकुलाः, स्वस्वमन्दिरं प्रमुदिता गताः। सर्वे देवाः, इच्छितार्थाः, सिद्धैः तपस्विभिः च सह, स्कन्दं वरं ददुः। यः कश्चन बुद्धिमान् स्कन्दसम्बद्धां कथां पठति, शृणोति, वा श्रोतुं प्रयच्छति, सः पुरुषः कीर्तिमान् भवति। स दीर्घायुष्मान्, भाग्यवान्, संपन्नः, दीप्तः, शुभदर्शनः, भूतैः निर्भयः, सर्वदुःखनिर्मुक्तश्च भवति। यः प्रातःसंध्यां पूजयित्वा स्कन्दचरितं पठति, स सर्वपापैः मुक्तः, महाधनपति च भवति।