सुराः कृताञ्जलयः मनोहराय नमः, युद्धे उग्राय नमः, मयूरवाहनाय नमः, केयूरधराय नमः इत्यादि स्तुतिपूर्वकं प्रणम्य। धर्मध्वजधराय नमः, पूज्यशक्तये नमः, परमवीराय नमः, सर्वदा अनुग्रहं कुरु, शुभेति पुनः पुनः नमस्कृत्य। तदनन्तरं, यज्ञेशं कर्मनिष्ठं सुराः तथा तेषां नायकाः, षडाननं तुष्टाः शुद्धदृष्ट्या पश्यन्तः स्तुत्वा प्रणम्य। षडाननः सुरेभ्यः उवाच—‘शत्रून् नाशयिष्यामि, चिन्ता मुक्ताः भवत।’ पुनः, ‘किं वरं दातव्यं, सुराः? यद् युष्माकं प्रियं, यद् युष्माकं मनःकामना, तत् वदत,’ इति सः प्राह। एवं तेन उक्ताः सुराः, शीष्णानि नमयन्तः, महात्मनं गुहं ध्यायन्तः, सर्वे समवदन्—‘तारकाख्यः दैत्यराजः, सर्वदेवकुलनाशकः, बलवान्, दुर्जयः, दुष्टः, कुपितः—तम् हन्याः, एषः अस्माकं हृदयस्थितः कामः, भीषणं नाशय।’ षडाननः उक्तं श्रुत्वा, ‘एवं अस्तु’ इति प्रत्युत्तरं दत्त्वा, दिव्यसेनया सह, सुरेश्वरैः स्तुतः, जगत्पतिः निर्गच्छति। तारकनिरोधाय, विश्वविघ्नाय, इन्द्रः समर्थनं लब्ध्वा, प्रेषयामास। दैत्यसिंहाय, कटुवचनप्रदाय दूतं प्रेषितवान्; सः दूतः, निर्भयः, भयानकदर्शनः, तत्र गत्वा दैत्यं संबोधितवान्। ‘इन्द्रः, देवाधिपः, त्वां प्रति वदति, दैत्यध्वजः, स्वर्गपतिः; श्रुत्वा, तारकासुरः, महाबलः, यथेष्टं अचरत्।’ ‘हे दानव, जगत् पीडनात् त्वया प्राप्तं पापं—अद्य अहं तव स्वामी, त्रैलोक्यराजः, दण्डकर्ता।’ दूतस्य वचनं श्रुत्वा, तारकस्य नेत्रे क्रोधेन रक्ते, दुष्टचित्तः, यशः नष्टप्रायः, दूतं प्रत्युवाच—‘हे इन्द्र, तव वीर्यं शतशः युद्धे दृष्टं; निर्लज्जः, त्वं लज्जां न वेत्सि, हे इन्द्र, पापमना।’ दूतः तद्वचनं उक्त्वा निर्गतः, दानवः चिन्तयामास—‘इन्द्रः, आश्रयहीनः, उचितं वदति।’ इन्द्रः पराजितः, अनुत्थितः, आश्रयं आश्रयति; दुष्टः, अशुभदृष्टिं, पापकर्माणि अपश्यत्। सः, धूलिवृष्टिं, रक्तवृष्टिं आकाशात् पृथिव्यां, बाहुनेत्रकम्पं, मुखशोषं, मनोमोहं अपश्यत्। प्रियाणां पद्ममुखानां क्षयम् अपश्यत्, दुष्टान्, उग्ररूपान्, पापज्ञानान् अपश्यत्। एवं चिन्तयन्, दितिसुतः, चिन्तां त्यक्त्वा स्थितः, यावत् गजसेनानां घोरध्वनिः, घंटानिनादः उत्पन्नः। अश्वसमूहैः भूमिः धूलिपिङ्गला, रथध्वजैः शोभिता अपश्यत्। विमानानि विचित्ररूपाणि, दिव्यचामरैः चलितानि, सेना भूषणैः विभूषिता, किंनरगीतैः निनादिता अपश्यत्। विविधवृक्षपुष्पसमूहैः शोभिता, unfolded weapons युक्ता, निर्मलकवचैः दीप्तिमती अपश्यत्। दिविस्थसेनां, गायकनिनादैः, स्तुतिप्रशंसाभिः, विविधवाद्यध्वनिभिः पूरिता, दैत्यः प्रासादात् पश्यति। ततः, किञ्चित् व्याकुलचित्तः, विचारयामास—‘अपूर्वः योद्धा कः, यस्य अहं विजयी न अभवम्?’ चिन्तायाः पीडितः, दैत्यः, कठोरवचनानि, सिद्धगायकैः घोषितानि, श्रुत्वा, हृदयविदारितः अभवत्— ‘जयस्ते, अप्रतिमशक्तिदीप्ते, युद्धे उग्रबाहो! कुमार, देवसुखद, देवपद्ममुखचन्द्र, जयस्ते, दानवकुलमहासागरसोषकाग्ने! जयस्ते, षडानन, मधुरमयूररथ, पादाग्रनखैः देवमुकुटेषु उत्तमपीठ, शुद्धपद्मकलाप्रभासितकेश, दैत्यानाम् असह्यकुलदावानले! जयस्ते, विशाख, प्रभो! जयस्ते, त्रैलोक्यरक्षक! जयस्ते, दिव्यसेनापति! स्कन्द, जयस्ते, गौरीपुत्र, घंटाप्रिय, विशाख, प्रभो, ध्वजधारी, सुवर्णाभरणशोभित, सूर्यसदृश! जयस्ते, लीलया सर्वशत्रुभयद, त्रैलोक्यरक्षक, दितिसुरश्रेष्ठनाशक, तारकनाशक! स्कन्द, जयस्ते, सप्तरात्रज, लोकसमूहदुःखनाशक!’ एवं दिव्यगायकैः घोषितं श्रुत्वा, तारकः ब्रह्मवचनं स्मृत्वा, मृत्युः समीपः इति अपश्यत्। स्मरणात्, स्वेदसिक्तः, मार्गहीनः पदातिः शीघ्रं प्रासादात् निर्गतः, दुःखग्रस्तचित्तः। दैत्याः, कालनेमिनायकाः, क्रोधात् व्याकुलचित्ताः, स्वस्वसेनासु धावन्तः, विस्मिताः, उत्सुकाः, घोषयन्तः—‘योधाः, धावन्तु! गृह्णन्तु! व्यूहं स्थापयन्तु!’ बालं दृष्ट्वा, तारकः, भीषणरूपः, उवाच—‘बालः, त्वं युद्धं इच्छसि वा, क्रीडायां कन्दुकं क्रीडितुं आगतः?’ ‘दैत्याः, भीषणयुद्धाः, न दृष्टाः; बालत्वात्, तव बुद्धिः अल्पं, तुच्छं पश्यति।’ बालः, सुरान् हर्षयन्, प्रत्युवाच—‘श्रुणु, तारक, शास्त्रार्थः अद्य तव प्रदर्श्यते।’ ‘युद्धे शास्त्रार्थः न प्रकाश्यते, निर्भययोधैः प्रकाश्यते; बाल्यं अवमानय मा कुरु—कदा अपि बालः कालसर्पः भवति।’ ‘सूर्यः, यद्यपि बालः, दुष्करदर्शनः; अहं अपि बालः, दुर्जयः। मन्त्रः अल्पाक्षरः अपि—दैत्य, तस्य दीप्तिं पश्य।’ एवं बालेन उक्ते, दैत्यः गदां प्रक्षिप्तवान्; बालः, वज्रदीप्त्या तां प्रतिहतवान्। ततः, दैत्यपतिः, लोहमुष्टिं प्रक्षिप्तवान्, कार्तिकेयः, सुरशत्रुनाशकः, तां हस्तेन गृहीत्वा। षडाननः, गदां दैत्ये प्रक्षिप्य, महाघोषं कृत्वा; तया आहतः दैत्यः, पर्वतेश्वरः इव कम्पितः। ततः, दैत्यः षडाननं युद्धे दुर्जयम् दृष्ट्वा, मनसि विचारयामास—‘नूनं मम कालः आगतः, न संशयः।