षष्ठे दिवसे सर्वेऽमरतुला—ब्रह्मा, इन्द्रः, उपेन्द्रः, भास्करश्च—गुहं स्वामिनं समभिषिच्य तं प्रभुत्वे प्रतिष्ठापयामासुः। तं सुरसमूहाः सुरभिगन्धमालाभिः, मङ्गलधूपैः, क्रीडनकैः, छत्रैः, व्यजनैः, जालकैः, भूषणैः, लेपैः च शोभयामासुः। विधिवत् सम्यगभिषिक्तः स षण्मुखो महाबलः प्रभुः इन्द्रात् सुप्रसिद्धां देवनाम् कन्यां देवसेनाम् अवाप्तवान्। तस्य भगवतः पत्न्याः कृते विष्णुः स्वं शस्त्रं दत्तवान्, धनाधिपः च लक्षयक्षसहस्रं तस्मै प्रयच्छत्। अग्निना तेजः दत्तम्, वायुनाऽश्ववाहनं, त्वष्ट्रा क्रीडनकं—रूपान्तरधारिणं कुक्कुटं—समर्पितम्; एवं सर्वे देवाः तस्मै अतुलं गणं प्रददुः। हृष्टहृदयाः सुराः स्कन्दाय, सूर्यसमप्रभाय, दानानि ददुः। देवगणाः भूमौ प्रणिपत्य, वरदं षण्मुखं स्तुत्वा, तं श्रेष्ठं सुरेशं स्तुतिम् ऊचुः— "नमः कुमाराय महातेजसे, नमः स्कन्दाय दैत्यारये, नवोत्थितार्कसमप्रभाय, नमस्ते षण्मुखाय सर्वरूपधराय। नमः भूषणबद्धाङ्गाय, रणपतये, दैत्यारये च; नमः सूर्यसमप्रभाय, गुहाय गुह्याय च ते नमः। त्रैलोक्यभीतिनाशाय नमः, अनन्तदयानिधये बालाय नमः; विशाललोचनशुद्धाय, महाव्रतानाम् विशाखाय नमः। नमः मनोहराय, नमः समरदुर्जयाय; मयूरवाहनप्रभाय, कङ्कणधारिणे च नमः। नमः ध्वजिनां ध्वजाय, नमः पूज्यशक्तये; नमः परमवीर्याय, सदा प्रसन्नो भव शुभाय।" एवं यज्ञपतिं कर्मनिष्ठं स्तुत्वा, ते सुराः प्रणम्य, षण्मुखः प्रसन्नचित्तः शुद्धया दृष्ट्या तान् आलोक्य उवाच—"अहं वः रिपून् नाशयिष्यामि, निर्भयाः भवत। किं वरं दातुं इच्छथ, सुराः? यद् दुर्लभं स्यात् अपि, यद् हृदि प्रियं, यद् वाञ्छितं, तद् वदत।" एवं तेनोक्ताः सुराः, शिरसि विनम्राः, सर्वे महात्मनि गुहे मनः स्थापयित्वा, ऊचुः—"तारकाख्यः दैत्यराजः सर्वदेवकुलनाशकः, महाबलः, दुर्जयः, दुष्टः, पापकर्मा, महाक्रोधी—तम् हन्याः, एषा नः परमाभिलाषिता कामना, भीतिनाशिनी।" एवं तेनोक्तः स भगवान् "एवं भवतु" इत्युक्त्वा, सर्वैः सुरगणैः सह, सुरेश्वरैः स्तूयमानः, जगन्नाथः प्रस्थितवान्। तारकवधाय, जगद्ग्रन्थिविच्छेदाय, इन्द्रः समर्थ्यं लब्ध्वा प्रेषयामास। स सिंहसमः दानवानां प्रति दूतं प्राहिणोत्—तीक्ष्णवचनं, निर्भयं, भीषणरूपं दूतं, यः गत्वा दैत्यं इदं वचनम् अब्रवीत्— "इन्द्रः, देवेशः, त्वाम् उद्दिश्य वदति, दानवकेतु, स्वर्गपतिः।" इति श्रुत्वा, तारकासुरः, स्वबलमुद्यत्, स्वेच्छया व्यहारयामास। दूतः पुनः उवाच—"दानव, येन त्वं लोकान् पीडयन् पापं संचितवान्, अद्य अहं ते त्रैलोक्याधिपः दण्डकर्ता च।" एवं दूतवचनं श्रुत्वा, रक्तलोचनः, क्रोधसंरक्तः, पापकृत्, कीर्तिक्षयपरायणः, दूतं प्रत्युवाच—"इन्द्र, त्वदीयं वीर्यं शतशो युधि दृष्टं मया; त्वं निर्लज्जः, लज्जां न जानासि, पापबुद्धे इन्द्र।" एवं दूतः गत्वा, दानवः चिन्तयामास—"इन्द्रः, आश्रयहीनः, एवं वक्तुम् अर्हति।" तं विजितं इन्द्रं न कुतश्चिदुत्थितं, आश्रयमाश्रयंतीति पापकृत् अपश्यत्। तदा तेन दुष्कृतानि, पापसंकेताः, दृष्टाः—रजःपातः, रक्तवृष्टिः, बाह्वक्षिणां कम्पनं, मुखस्य शोषः, चित्तविभ्रमश्च। प्रियासु कमलाननां मलिनता, दुष्टानां भीषणानां च जीविनां दर्शनं, तद्वै चिन्तयन्, दितिसुतः क्षणेन शोकं त्यक्त्वा, हयानां पदातिप्रचालितरजसा पीतां भूमिं, रथपताकाभिरलंकृतां च दृष्टवान्। दिव्यरूपाणि विमानानि, सुरविजनैः व्यजनैः शीतलानि, भूषणविभूषितान्यन्यूनानि, किन्नरगीतशब्दसमाकुलानि अपश्यत्। तानि नानावृक्षपुष्पगुच्छानि वहन्ति, प्रसारितायुधानि, निर्मलकवचैः शोभितानि च दृष्टवान्। स्वर्गवासिनां सेनां, सूतश्लाघाप्रशंसारवपूर्णां, नानावाद्यरवसंकीर्णां, दैत्यः स्वगृहात् अपश्यत्। तदा सः किञ्चित् विक्षिप्तचित्तः, "कः नु एषः अप्रतिहतवीर्यः, येनाहं न विजितः?" इति चिन्तयामास। तदा सः चिन्तार्तः, दैत्यः, तीक्ष्णवचनानि, सिद्धसूतेन घोष्यमाणानि, हृदयमर्दनानि, शृणोति— "जय जय, अप्रतिमतेजोविक्रम, समरदुर्जयभुजबल! कुमार, सुरानन्द, देवमुखकमलविकासचन्द्र, दानवानाम् महारणवशोषणवह्ने, जय जय! जय षण्मुख, मधुरमयूरवाहन, पदनखराजितमुकुटपीठ, शुद्धनवोत्पलकलापविलसितशिखर, दैत्यकुलदाहक, जय! जय विशाख, प्रभो! जय त्रैलोक्यत्रातार, जय सुरसेनानी, जय गौरीपुत्र, काकुदध्वज, सुवर्णभूषण, सूर्यसदृशतेजस्! जय जय, लीलया शत्रुभयं प्रदाय, त्रैलोक्यत्रातार, दितिसुतश्रेष्ठतारकनाशक, स्कन्द, सप्तरात्रज, लोकगणदुःखनाशक, जय!" एवं देवगन्धर्वगीतघोषं श्रुत्वा, तारकः ब्रह्मवचनं स्मृत्वा, स्वमृत्युम् समीपमुपस्थितं ददर्श। तं चिन्तयन्, स्वेदसिक्तः, मार्गानुगमनरहितः पदातिः, दुःखग्रस्तचित्तः, शीघ्रं राजगृहात् निर्गतः।