गिरिकन्या तदा प्रहर्षिता भूत्वा, "एवं भवतु," इति निष्प्रभाभ्यः प्रत्युवाच। ततः ताः देव्यो मुदिता, पद्मपत्रे स्थितं क्षीरं तस्यै ददुः। सा तदम्बु शनैः पिबन्ती, सरसि तस्मिन् तदम्बु पीत्वा, देवी स्वस्य दक्षिणपार्श्वं विदार्य, तस्मात् अद्भुतं बालकं सृजति स्म, यः सर्वलोकान् प्रकाशयन् उत्पन्नः। सः सूर्यसमप्रभः, सुवर्णसङ्काशः, निर्मलतीक्ष्णशूलधारी, षडाननः बभूव। स तेजस्वी, दुष्टदानवविनाशनाय, सुवर्णवर्णः, दैवेनैव कारणेन कुमारः अभवत्। पुनः देवी वामपार्श्वं विदार्य, तस्याः पुत्रः बालरूपेण जातः। स्कन्दस्य मुखात्, अग्नेः तेजसः, सः शत्रुनाशनः सुन्दरवदनः अभवत्। कृत्तिकाभिः सह योगात्, विशेषतः सः "शाख" इति नाम्ना प्रसिद्धः। षड्वदनत्वात्, तस्य नामानि "शाख" इति षड्भिः मुखैः विततान। अतः सः लोके "विशाखः, षडाननः, स्कन्दः, विशाखः, षडास्यः, कार्त्तिकेयः" इति प्रसिद्धः। चैत्रशुक्लपक्षे पञ्चदश्यां, महान् शरवन्तरे, द्वौ महाबलिनौ, सूर्यसमानौ, जातौ। चैत्रशुक्लपञ्चम्यां, पाकशासनः तयोः बालयोः अधिपत्याय यज्ञं चकार। षष्ठ्यां दिने, सर्वे अमरगणाः—ब्रह्मा, इन्द्रः, उपेन्द्रः, भास्करश्च—गुहं अधिपतित्वेन अभिषेचयन्। तं सुरभिगन्धमाल्यैः, शुभधूपैः, क्रीडनकैः, छत्रैः, व्यजनैः, जालैः, भूषणैः, लेपैश्च अलङ्कृतवन्तः। विधिवत् अभिषिक्तः महाबलः षडाननः इन्द्रात् देवीनाम्नीं प्रसिद्धां कन्यां देवसेनाम् अलभत। देवराजपत्नीहेतोः विष्णुः स्वं आयुधं दत्तवान्, धनाधिपः लक्षं यक्षान् दत्तवान्। अग्निः स्वं तेजः, वायुः वाहनं, त्वष्टा रूपिणं कुक्कुटक्रीडनकं दत्तवान्; एवं सर्वे देवाः तस्मै अतुलं गणं दत्तवन्तः। सर्वे मुदितचित्ताः, सूर्यसमानतेजसं स्कन्दं दत्तवन्तः। देवगणाः भूमौ प्रणिपत्य, वरदं षडाननं स्तुत्वा, तं श्रेष्ठं स्तोत्रेण सस्मारुः—"नमः कुमाराय महातेजसे, नमः स्कन्दाय दैत्यनाशाय, नमस्ते नवोदितार्कप्रभाय, नमस्ते षडाननाय सर्वरूपधारिणे। नमस्ते मुक्ताजाललङ्कृताय, रणपतये, दैत्यनाशनाय, सूर्यसमप्रभाय, गुहाय गुह्याय च। त्रैलोक्यभीतिनाशनाय, अनन्तदयालवे, विशाललोचनाय, विशुद्धाय, महाव्रताय विशाखाय नमः। मनोहराय नमः, युद्धभीषणाय नमः, मयूरवाहनाय नमः, कङ्कणधराय नमः। ध्वजविद्युत्प्रदाय नमः, पूज्यशक्तये नमः, पराक्रमशालिने नमः, नित्यं दयालवे शुभाय नमः।" एवं यज्ञपतिं कर्मशीलं स्तुत्वा, ते प्रणम्य, देवाः स्वैः स्वैः पतिभिः सह, षडाननः तैः प्रीतात्मा शुद्धदृष्ट्या अवलोक्य, "वो रिपून् नाशयिष्यामि, निर्व्यग्राः भवत," इति प्रोवाच। "किं वः वरं ददामि, देवाः? यद् दुस्तरं अपि, यद् हृदये प्रियं, यद् वाञ्छितं, तद् वदत।" इति उक्ते, सर्वे देवाः नम्रशीर्षाः, गूढमनसा महात्मनि गुहे संन्यस्य, ऊचुः—"तारकाख्यो दानवराजः, सर्वदेवकुलविनाशकः, महाबलः, दुर्निवार्यः, दुष्टः, दुष्कृत्यशीलः, अतिक्रुद्धः—तं हन; एष नः कामः, भयापहः।" एवं उक्ते सः, "एवं भवतु," इति प्रत्युवाच, सर्वैः सुरगणैः परिवृतः, लोकनाथः प्रस्थितः, सुरेश्वरैः स्तूयमानः। तदनन्तरं, तारकवधाय, सुरपतिः इन्द्रः, सहायं प्राप्य, प्रेषयामास। सः दूतं दानवसिंहाय प्रेषयामास, यः कठोरवचनः, निर्भयः, भीषणरूपः, दैत्यं सम्बोध्य अवदत्—"इन्द्रः सुरेशः त्वां प्रति वदति, दानवकेतुः, सुराधिपः।" इत्येवं श्रुत्वा, तारकासुरः महाबलः यथेष्टं चकार। "हे दानव, त्वया लोकपीडनकृतं पापं—अद्य अहं तव स्वामी, त्रैलोक्यराजः, दण्डधारी च।" इति दूतवचनं श्रुत्वा, सः क्रोधात् रक्तलोचनः, दुश्चारित्रः, शोभाहीनः, दूतं प्रत्युवाच—"हे इन्द्र, शतशः युद्धे तव वीर्यं दृष्टं मया; त्वं निर्लज्जः, पापकृत्, लज्जां न जानासि।" एवं दूतः गत्वा, दानवः चिन्तयामास—"इन्द्रः अनाथः, अतः एवं वदति।" सः पापदृष्टिः, पापलक्षणानि अपश्यत्—इन्द्रः पराजितः, न कुतश्चित् उदेति, सः अन्यस्मात् आधारं प्रार्थयति। सः अपश्यत् धूलिवृष्टिं, रक्तवृष्टिं नभः पृथिवीं प्रति, बाहूनां च नेत्राणां च कम्पनं, मुखस्य शोषं, मनसो भ्रमं च। प्रियाणां पद्ममुखानां मलिनता, दुष्टानां भीषणानां च जीवभूतानां दर्शनं च दृष्टवान्। एवं चिन्तयन्, दितिसुतः तावद् शङ्कां त्यक्त्वा तस्थौ, यावत् गजकुलघोषघण्टानिनादः समुत्थितः। सः अपश्यत् धूलिना पीतां पृथिवीं, तुरगसमूहैः पदातिभिः पदवीम्, शीघ्ररथपताकाभिः शोभितां च। सः दिव्यरूपाणि विमानानि अपश्यत्, तेषां चामरवातानि, भूषणैः शोभितं तं सैन्यं, किन्नरगीतैः निनादितम्। एवं, हे भगवन्, कुमारजननात् तारकवधपर्यन्तं सर्वं यथावृत्तं आख्यातम्।