सः गृहं प्रतिनिवृत्य, श्रद्धया वह्निं नमेत्, मन्त्रैः सम्प्रक्षिपेत्, वैश्वदेवकर्म सम्पादयेत्, नित्यं बलिं च दद्यात्। वैश्वदेवकर्म समाप्त्य, सेवकैः पुत्रैः बान्धवैः सह, यत् पितृभ्यो निवेदितं तद् अतिथिभिः सह स्वयं भुञ्जीत। अदीक्षितोऽपि सर्वेषु पर्वदिवसेषु एतत् सार्वत्रिकश्राद्धं कर्तुं अर्हति; तत् सर्वकामफलप्रदं भवति। पत्न्यभावेऽपि विदेशस्थितेऽपि, भक्तः प्राज्ञः, शूद्रः अपि, मन्त्रवर्जितया विधिना एतत् कर्म कर्तुं अर्हति। तृतीयं श्राद्धं समृद्धिश्राद्धं नाम, उत्सवेषु, विवाहेषु, मंगलकर्मसु च, हर्षसमये च विधीयते। तत्र प्रथमं मातरः पूजार्हाः, अनन्तरं पितरः, ततः मातामहाः, एवं सर्वे देवाः पूजनीयाः। पूर्वदिशं प्रेक्ष्य, प्रदक्षिणेन, दध्ना अक्षतानां फलानां जलस्य च दानेन, कुशदूर्वासंयुक्तान् पिण्डान् समर्पयेत्। समृद्धिकर्म समाप्ते, प्रतिपदं अर्घ्यं दद्यात्; द्विजयोः युग्मं वस्त्रस्वर्णादिभिः पूजयेत्। तिलयुतं यवेन होमं कृत्वा, नन्दीसूक्तानि क्रमशः पठेत्; सर्वाणि शुभानि सूक्तानि विशिष्टैः ब्राह्मणैः पठनीयानि। एवं शूद्रः अपि, सार्वत्रिके समृद्धिश्राद्धे, सदा श्रद्धया, मन्त्रेण, विनयेन च, कर्म आचरितुम् अर्हति। भगवतः वचनात्, शूद्रः दानेन भक्तः स्यात्; दानेन एव तस्य सर्वकामाः सिध्यन्ति। अथैकoddiष्टश्राद्धस्य विधिं वक्ष्यामि, याम् चक्रधरः भगवान् उक्तवान्—यत् पुत्रैः पितुः मृतस्य कर्तव्यं, अपि च शौचविधानं। ब्राह्मणानां शौचकालः दशरात्रः, क्षत्रियाणां द्वादशरात्रः, वैश्यानां पक्षद्वयं। शूद्राणां सपिण्डेषु मासमात्रं शौचं, चूडाकर्मानुष्ठितस्य त्रिरात्रं निर्दिष्टम्। जन्मन्यपि सर्ववर्णानां सर्वदा एष एव नियमः; अस्थिसंग्रहे, शरीरस्पर्शः विधीयते। मृतस्य द्वादशरात्रं पिण्डदानं करणीयम्; एष यात्राविधिः, तेन प्रेतः संतुष्टो भवति। तस्मात् द्वादशरात्रं प्रेतः यमपुरीं न नीयते; सः स्वगृहं, पुत्रं, भार्यां च पश्यति। तस्मात् दशरात्रं क्षीरं बहिः स्थापनीयम्, सदा प्रेताग्निशान्त्यर्थं, यात्राक्लेशपरिहारार्थं च। एकादशेऽह्नि, एकादश ब्राह्मणाः, अथवा शौचान्ते क्षत्रियादयः, अशौचिनाः अन्नेन तर्पयितव्याः। द्वितीयेऽह्नि, पुनरपि, एकoddiष्टश्राद्धं विधिवत् कर्तव्यम्, अग्निसंस्कारसहितं, देवभागवर्जितम्। एक एव यज्ञोपवीतः, एकं अर्घ्यं, एकः पिण्डः च निर्दिष्टः; “उपगच्छतु” इति उक्त्वा, तिलयुतं जलं दातव्यम्। अवशिष्टं छित्वा, “प्रयाणे प्रियं भूयात्” इति उक्त्वा, यथापूर्वं पित्रर्थं शेषकर्म वेदवित् आचरितुम् अर्हति। एवं मासमात्रं सर्वाणि कर्माणि कर्तव्यानि; शौचान्ते द्वितीये दिने, भिन्नं शय्यासनं दातव्यम्। सुवर्णमयं मानुषप्रतिमां, फलवस्त्रालङ्कृतां, पूजयेत्; ब्राह्मणदampत्यं विविधानां भूषणैः सम्मानयेत्। वृषस्य मोक्षः, शुभा गौरदानं च करणीयम्; अन्नपूर्णं कुम्भं दातव्यम्। सम्वत्सरमेकं, तिलयुतं जलं दातव्यम्; संवत्सरात् अनन्तरं सपिण्डीकरणं कर्तव्यम्। सपिण्डीकरणात् अनन्तरं, मृतः पक्षिकर्मे भागी भवति; तदनन्तरं वृद्धिकर्मेऽपि पात्रं लभते, स गृहस्थः इव गण्यते। सपिण्डीकरणश्राद्धे, प्रथमं देवतानिर्देशः करणीयः; पितरः आसनस्थः, मृतः पृथक् निर्दिष्टव्यः। चतुर्दश पात्राणि चन्दनजलं तिलयुतं च सम्यक् स्थापयेत्; मृतस्य पात्रात् पितृपात्रेषु अर्घ्यं समर्पयेत्। संकल्पपूर्वकं, दाता चत्वारः पिण्डान् निर्माय, “समाः सन्तु” इत्युक्त्वा, अन्तिमयोः द्वितीयात् पिण्डात् त्रिधा विभागः कर्तव्यः। चतुर्थस्य पुनः कर्म नास्ति; ततः पितृपदं लब्ध्वा सः पूर्णतृप्तिं प्राप्नोति। सः अग्निष्वात्तादिषु मध्ये स्थित्वा, परमामृतत्वं लभते; सपिण्डीकरणात् अनन्तरं, तस्मै किञ्चिदपि न दातव्यम्। तदानीं यत्र पितृषु सः प्रतिष्ठितः, तत्रैव तद्दानं करणीयम्; तस्मात् आरभ्य, ग्रहणे पर्वणि च, तस्य स्थानान्तरणं भवति। मृत्युदिने, त्रिपिण्डश्राद्धं कर्तव्यम्; एकoddiष्टश्राद्धं परित्यज्य, यः मृत्युदिने पक्षिकर्म करोति—सः सदा पितृघ्नः, मातृभ्रातृघ्नः च; मृत्युदिने पक्षिकर्म कृत्वा, अधः अधः पतति। मृतेषु समस्तेषु, भ्रमः जायते; तस्मात् प्रतिवर्षं एकoddiष्टश्राद्धं कर्तव्यम्। यः निरहंकारः, संवत्सरं मृतस्य अन्नपूर्णं कुम्भं ददाति, स अश्वमेधफलं प्राप्नोति। यः श्रौतवित् पूर्वश्राद्धं करोति, सः होमं कृत्वा, पिण्डदानं विधिपूर्वकं कुर्यात्। सपिण्डीकरणे, पिता त्रयाणां समूहानां पूर्णसंबन्धं प्राप्य, कालेन बन्धनात् विमुच्यते। विमुक्तः अपि, कुशशुद्ध्याः शेषभागं प्राप्नोति; चतुर्थात् आरभ्य, ये पिण्डभागिनः, ते शेषभागिनः; सप्तमे पिण्डदः, सप्तसु एव सम्बन्धः। एवं श्रद्धया, नियमेन, विधिपूर्वकं पितृकर्माणि कर्तव्यानि, यथोक्तानुसारं, श्रेयः, तृप्तिं, च सुखं प्राप्यते।