यदा देवी द्वारम् प्रविशन्ती अभवत्, तदा वीरकः, सुवर्णदण्डधरः, सावधानः सन्, ताम् अपसार्य द्वारम् अपिधाय देवीम् अवारयत्। सः क्रुद्धः ताम् उवाच – “तेन रूपेण त्वं अशुद्धा; इह तव कार्यम् नास्ति। भयात् पूर्वम् गच्छ।” तदनन्तरम् सः पुनः उवाच – “राक्षसः देवीरूपधारी इह प्रविष्टवान् देवम् मोहयितुम्, किन्तु सः देवेन दृष्टः हतः च। तस्य वधात् अनन्तरम्, क्रुद्धेन नीलकण्ठेन मम आज्ञा दत्ता – ‘द्वारेषु सावधानः भव।’ अतः अहम् सदा द्वारेषु जागरूकः अस्मि। अनन्तकालम् त्वं मम द्वारे स्थातुम् न अर्हसि; अतः प्रवेशः न दास्यामि – शीघ्रं गच्छ।” एवं उक्त्वा, पर्वतस्य कन्या – मम जननी, स्नेहपूर्णा – केवलम् प्रविश्य अधिकारम् अलभत; अन्याः पद्माक्ष्यः न प्रविशन्ति। एवं संबोधित्या देवी मनसि चिन्तयामास – “सा नारी नास्ति; यः राक्षसः आसीत्, तं वायुः मम उक्तवान्।” सा मनसि विचारयामास – “मूढः कुपितः सन्, वीरकं व्यर्थम् शप्तवान्; क्रोधात् मूढाः जनाः दुष्कर्माणि कुर्वन्ति। क्रोधः कीर्तिम् नाशयति, क्रोधः दीर्घसमृद्धिम् विनाशयति। सत्यं न अवगम्य, स्वस्य पुत्रम् शप्तवती। अर्थे मोहिता मनः येषां, तेषां विपत्तिः शीघ्रं जायते।” एवं चिन्तयित्वा, पर्वतकन्या मुखे लज्जारागेण, पद्मप्रभया शोभिता, वीरकं सम्बोधयामास। सा उवाच – “अहम् तव जननी, वीरक; मनसि भ्रमः न अस्तु। अहम् शङ्करस्य प्रिया, हिमवान् कन्या च। देहवर्णपरिवर्तनेन सन्देहः मा भूयात्, पुत्र; एषः शुभवर्णः पद्मजेन मम दत्तः। राक्षसस्य कृत्यं न ज्ञात्वा, शङ्करः स्त्रीरूपेण एकान्ते स्थितः इति ज्ञात्वा, तं शप्तवती। शापः न निवर्तयितुं शक्यः; किन्तु अहम् वदामि – शीघ्रं त्वं मानवत्वात् पुनः आगमिष्यसि, कामसम्पन्नः भविष्यसि।” एवं उक्त्वा, वीरकः हृदयेन पूर्णः, मातरं नमस्कृत्य, हिमवत्कन्यां, पूर्णचन्द्रप्रभाम्, सम्बोधयामास। सः उवाच – “हे पर्वतकन्ये, यास्याः हस्ताः नमितदेवदानवमणिमुद्राभिः शोभिताः, शरणागतवत्सला, नमितदुःखविनाशिनी – त्वाम् नमामि। हे पर्वतकन्ये, सूर्यमण्डलतेजसा कण्ठः शोभितः, सुवर्णवर्णशरीरा, भुजेषु सर्पमणिशोभिता – त्वाम् शरणं गच्छामि। त्वद्वत् भक्तानां इच्छाः शीघ्रं पूरयन्ति, केन तव तुल्यं, केन शङ्करः तव न इच्छति, हे जगत्स्थितिपर्वतकन्ये? महेश्वरमण्डले, योगशुद्धया स्वसमानरूपेण, प्रथमं देवश्रेष्ठैः स्तूता, अन्धककुलविनाशे। महासिंहयानमासीनां, श्वेतकेशसमूहकण्ठवतीं, दीप्तभुजाः, कपिलदीर्घभुजाः, महासुरान् दलयन्ती। लोकेषु चण्डिकेति प्रसिद्धा, मातरं, शुम्भनिशुम्भविनाशिनीं, शीघ्रं भक्तकामसुरान् भूमौ विनाशयन्ती। वायुपथदीप्ते, भूमौ च, देवी, तव रूपम् अजितम् अनन्यतुल्यम्; त्वाम् नमामि, जगत्कर्त्रीं, भवप्रिया। समुद्राः तरङ्गैः, अग्नयः दीप्त्या, चराचराणि, शतफणिसर्पाः – सर्वे तव नाम, मम भीतिदायकम्, वदन्ति। हे भाग्यवती, दृढभक्तिनाम् आश्रयः, तव पादयोः शरणम् आगतः; मम कर्माणि अत्र निश्चलानि भूयुः, स्तुतिस्पर्शफलप्राप्तये।” एवं वीरकस्य स्तुत्या प्रसन्ना देवी, पर्वतकन्या, स्वपतिः शुभगृहं प्रविवेश। ततः रुद्रः, महागौरीं, रम्यगौरीं, मनोमोहिनीं, गजगामिनीं, दृष्ट्वा ताम् निरूपितवान्। सा पूर्णचन्द्रमुखी, तन्वी, विस्तीर्णश्रोणी, स्तनभरिता, कटीक्षीणा, रूपेण न अवनता, आकर्षणामृतं वितरन्ती। सर्वाभरणभूषिता, मृदुमदविहारिणी; सः ताम् कामी, उत्कण्ठितः, विषण्णः, उग्रः, वीरः, भयानकः अभवत्। सः किञ्चित् दयालुः, स्मयमानः, भीषणः, विचित्रः अभवत्; देवाज्ञया हन्तुम् इच्छन्, उग्ररूपं धारयामास। सा अपि भैरव्या अभवत्, देवस्य सापेक्षा; पर्वतवासिनी, सहस्ररूपप्रदर्शनम् अपश्यत्। यदा तानि सहस्ररूपाणि क्षीणानि, तदा पार्वत्या तारारूपं दर्शितम्; शङ्करः संशयमुक्तः अभवत्। ताम् विश्वरूपिणीं दृष्ट्वा, सुखप्रियः, विरहात् पुनः पत्नीं प्राप्त्वा, हर्षितः अभवत्। सहस्रवर्षपर्यन्तम्, उभयम् एकान्ते स्थित्वा, विविधहेतुभिः अनवरतम् क्रीडां अकुरुताम्। वीरकः द्वारे स्थित्वा, हरेः दर्शनार्थम् आगतान् देवान्, आदरपूर्वम् स्वगृहाणि प्रत्येषयामास। सः उवाच – “अत्र अवसरः नास्ति, हे देवाः; वृषध्वजः देवीसहितः गुप्तक्रीडां कुर्वन् अस्ति।” तेन ते यथागतम् निर्गताः। यदा सहस्रवर्षाणि व्यतीतानि, तदा देवाः, उत्सुकचित्ताः, शङ्करस्य किम् करोति इति ज्ञातुम् अग्निम् प्रेरयामासुः। अग्निः, वाराहरूपम् धृत्वा, जालकद्वारम् प्रविश्य, शर्वं गिरिजया सह शयानम् अपश्यत्। देवेशः तं वाराहरूपधारिणम् अग्निम् दृष्ट्वा, महादेवः किञ्चित् क्रुद्धः तं उवाच – “मम वीर्यस्य अर्धम् देवीमध्ये निर्गतम्, वीर्यरूपेण; सा लज्जया विरम्य, त्वं शेषम् पिब।” “त्वया विघ्नः कृतः, अतः तव परम् पतति।” इत्युक्त्वा, अग्निः अञ्जलिं कृत्वा, तं शक्तिवीर्यं पिबन् अभवत्।