पवनमुखात् दूतात् श्रुत्वा पर्वतकन्या देवी, दुःखविह्वला, क्रोधात् रक्तलोचना, पुत्रं वीरकं शापमदात्। सा व्यथितहृदा तम् अभ्यनुशापत्—“मातृस्नेहात् विमूढः त्वं मां परित्यज्य, स्त्रीभिः सङ्करस्य गुप्तयोगं साधितवान्। अतः, हे गणेश, तव माता क्षारवत्, शिलावत्, कठोराऽसंज्ञा हृदयहीना च भविष्यति।” एषः वीरकस्य शिलारूपत्वस्य प्रसिद्धः कारणम्; तेन क्रमशः अद्भुतकथानां विषयः अभवत्। यदा पर्वतसुता शापं व्याहरत्, तस्याः मुखात् क्रोधरूपः सिंहः निर्गतः, बलसम्पन्नः। स सिंहः भीषणमुखः, ग्रीवायां जटाभरः, उत्तानपुच्छः, विकटजिह्वः, विकृतदंष्ट्रः, विकटवक्त्रः, लोलजिह्वः, कृशपेटः, ज्वालाग्रासः च आसीत्। ततः देवी सती तं शीघ्रं वशं कर्तुं संकल्पमकरोत्। तस्याः भावं विज्ञाय, पुण्यः चतुर्मुखः ब्रह्मा समृद्धाश्रमं आगत्य, देवाधिदेवः गिरिजायाः स्फुटं वचः उवाच—“किम् इच्छसि, कन्ये? किम् अप्राप्यं यद् अहं दातुं शक्नोमि? मम आज्ञया अतिक्रान्तं तपः त्यज।” इति श्रुत्वा, गिरिजा गुरुवचनगौरवपूर्णं वाक्यं प्रत्युत्तरं ददौ, दीर्घकालसंकल्पितं स्पष्टं च अभिलाषं व्यक्तवती। “दुर्लभेन तपसा शंकरं पतिं प्राप्तवती; तु सः मां ‘कृष्णवर्णा’ इति पुनः पुनः आह। तस्मात्, सुवर्णरूपा स्याम्, प्रियेन सह एकरूपा, सर्वाङ्गेषु भगवतः पतिसमानता मे अस्तु।” तस्याः वचनं श्रुत्वा, पद्मासनः ब्रह्मा उवाच—“तथास्तु; अपि च, पतिस्य शरीरस्य अर्धं त्वं धारयिष्यसि।” ततः सा मधुकर्णिकावर्णं, नीलपुष्पसदृशं रूपं त्यक्तवती। स्फुरद्वर्णा, हस्ते घंटां धारयन्ती, त्रिनेत्री, विविधाभरणैः शोभिताङ्गी, पीतवस्त्रधारिणी अभवत्। तदा ब्रह्मा तां नीलपुष्पसदृशदीप्तिं देवीं उवाच—“मम आज्ञया पर्वतरेणुयोगात् रात्रौ त्वं उत्पन्ना। कार्यं साध्यत्वा, त्वं अपूर्वांशः अभवः; पूर्वं क्रोधात् सिंहः उत्पन्नः, सुन्दरी। सः ते वाहनं भवतु, युद्धे बलवान्; विंध्याचलम् गच्छ, तत्र देवकार्यं कुरु। एषः पञ्चालो नाम यक्षः, यक्षराजस्य अनुचरः, मया तव उपचारे नियुक्तः, शतशः मायासंपन्नः।” एवं ब्रह्मणा उक्ता कौशिकी देवी विंध्याचलम् अगच्छत्; उमा, कामं सिद्ध्वा, पर्वतराजं प्रति प्रस्थितवती। द्वारं प्रविशन्त्या उमा, सुवर्णदण्डधारिणं वीरकं, तं देवीं अपसार्य, मार्गं रुद्धवान्। सः क्रोधात् उवाच—“तेन रूपेण त्वं अपवित्रा; तवात्र कार्यं नास्ति; शीघ्रं गच्छ, भीता न भवः। असुरः देवीरूपं धारयित्वा देवं मोहितुम् प्रविष्टः, किन्तु दृष्टः हतः च देवेन। तस्य वधात् पश्चात्, नीलकण्ठेन आज्ञापितः—‘द्वारे जागरूकः भव’—अहं सदा द्वारपालः अस्मि। अनन्तवर्षाणि द्वारे स्थातुं न अर्हसि; अतः प्रवेशः न दास्यामि, शीघ्रं गच्छ।” एवं उक्त्वा, पर्वतसुता—मम माता, स्नेहपूर्णा—एकैव प्रवेशं लभते; अन्याः पद्मलोचना स्त्रियः प्रवेशं न यान्ति। इत्युक्तं श्रुत्वा, देवी मनसि चिन्तयामास—“सा स्त्री नास्ति; असुरः आसीत्, यथा वायुः मम उक्तवान्। व्यर्थं वीरकं शप्तवती, क्रोधवशात्; मूढाः जनाः कोपात् दुष्कर्माणि कुर्वन्ति।” “क्रोधः यशः नाशयति; क्रोधः दीर्घसमृद्धिं अपि नाशयति। सत्यं न अवगम्य, स्वपुत्रं शप्तवती। अर्थविमूढानां दुःखं सहजं भवति।” इति चिन्तयन्ती, पर्वतसुता वीरकं सम्बोध्य, लज्जासुमुखं पद्मप्रभायुक्तं वदनं प्रकटयामास। “अहं तव माता, वीरक; मनसि भ्रमः न भवतु। अहं शङ्करस्य प्रिया, हिमाचलपुत्री च अस्मि। त्वदङ्गवर्णविपर्ययात् संशयं मा कुरु; एषः शुभवर्णः पद्मजेन दत्तः। असुरकृतं कारणं न ज्ञात्वा, शङ्करस्य स्त्रीरूपेण गुप्तयोगं श्रुत्वा, शापं दत्तवती। शापः अप्रत्याह्यः; किन्तु वदामि, शीघ्रं मानवत्वात् निवर्तिष्यसि, कामसम्पन्नः भविष्यसि।” एवं माता वदन्ती, वीरकः पूर्णहृदयः शिरः नमयामास, हिमाचलपुत्र्यै पूर्णचन्द्रप्रभायुक्तायै वचनं उवाच। “हे पर्वतसुते, यत्र देवदानवाः प्रणिपत्यरत्नचिह्नैः तव हस्तं शोभयन्ति, शरणागतवत्सला, प्रणतानां दुःखनाशिनी, तुभ्यं नमः। सूर्यमण्डलप्रभायुक्तकण्ठा, सुवर्णरूपशोभिता, नागकङ्कणभूषिता, त्वं शरणं गच्छामि। को लोके त्वया सद्यः भक्तानां कामं ददाति? शङ्करः किम् तव न इच्छति, जगदधारिण्याः कन्ये?” “महतः प्रभोः मण्डले, योगनिष्पन्नायाः तव अजेयायाः रूपे, सर्वदेवश्रेष्ठैः प्रथमं स्तुत्या, अन्धकवंशविनाशिनी। सिंहमहावाहनारूढा, श्वेतकेशसमूहकण्ठा, शुद्धज्वलनभुजा, पीतवर्णा, दीर्घभुजा, महासुरान् समूलेन विनष्टवती।