तत्र पार्वती केवलं वल्कलाम्बरधारिणी, ग्रीष्मे पञ्चाग्निमध्ये तप्यमाना, वर्षास्वम्बुधरा, शिशिरे तु शुष्के भूमितले निशासु शयाना, एवं तत्र कठोराणि तपांसि स्थिरया धैर्येण जघान। तस्यां काले, बलवान् दानवः—अन्धकस्य सुतः—पिता मृत्युम् अनुस्मरन्, पर्वतानन्दिनीं श्रुत्वा, समरे सर्वान् देवान् विजित्य, बकस्य भ्राता, आडिनामकः, सदा शशिशेखरं निरीक्षन् स्थितः। स देवद्विष् त्रिपुरारिनगरं समुपेत्य, तत्र द्वारस्थं वीरं दृष्ट्वा, पुरा पद्मजनात् प्राप्तं वरं स्मरन्, यदा अन्धकदैत्यः गिरिशेन हतः, तदा स कठोरं तपः समारब्धवान्। तस्य तपसा तुष्टः ब्रह्मा तत्र आगत्य तम् उवाच—"वरं किं इच्छसि, दैत्यश्रेष्ठ?" तदा स दैत्यः प्राह—"मम वरः अमृतत्वं भवतु।" ब्रह्मा उवाच—"न हि कश्चिद् देहधारी नरः वा दैत्यः वा मृत्युम् विना अस्ति; सर्वे मृत्युम् अवश्यं प्राप्नुवन्ति।" तच्छ्रुत्वा दैत्यसिंहः प्राह—"पद्मजन्मन्, यदा रूपपरिवर्तनं द्वितीयं मम भवति, तदा एव मे मृत्युः स्यात्, अन्यथा अमृतः एव स्याम्।" ब्रह्मा तेन तुष्टः प्रत्युवाच—"यदा द्वितीयं रूपपरिवर्तनं तव जायते, तदा मृत्युः त्वां गच्छेत्, नान्यथा।" एवं वरं लब्ध्वा, दैत्यपुत्रः स्वं अमृतत्वं मन्यमानः, तदा स्वविनाशस्य उपायं अनुस्मरन्। तदा स वीरस्य दृष्टिं परिहरन्, सर्परूपं गृहीत्वा छिद्रमार्गेण प्रविश्य, गणेशस्य दृष्टिपथं परित्यज्य, त्रिपुरारिनिवासं प्रविश्य, सर्परूपं त्यक्त्वा, उमा रूपं गृहीत्वा, गिरिशं मोहयितुम् उद्यतः, मायया अतीव मनोहारीं रूपकल्पनां कृत्वा, सर्वलक्षणगुह्यां, वज्रदंष्ट्रायुक्तां मुखे, तीक्ष्णाग्रां दृढां च, हन्तुं गिरिशं संकल्प्य, उमा रूपेण, शोभनाङ्गी, दिव्याभरणाम्बरधारिणी, हरं उपससार। स तं दृष्ट्वा, गिरिशः तुष्टः, तां पर्वतानन्दिनीमिव सर्वलक्षणयुक्तां आलिंग्य, उवाच—"सत्यं तव भावः, न कृत्रिमः; त्वं हि मम हृदयज्ञा, शुभे। त्वया विना त्रिलोकी शून्या इव, तदर्थं त्वं हर्षपूर्णा आगता; एषा तव योग्य वृत्तिः।" ततो दानवपतिः मन्दस्मितेन प्रोवाच, हरः तु तस्य तत्त्वं नावेदयत्—"तव अनुपमेयम् अनुग्राह्यं प्रार्थयित्वा तपः कृतम्, तत्र न किञ्चित् सुखम् अलभे, तस्मात् त्वत्समीपम् आगम्य।" शङ्करः तद् श्रुत्वा किंचित् संशयं प्राप, स्मिताननः, तां सम्यक् विचिन्त्य, "क्रुद्धा सा मम, कामनया अपूर्णा, स्वभावतः स्थिरा—कः संशयः?" इति चिन्तयन्, तस्याः चिन्हं निरीक्षन्, वामभागे पद्मचिह्नं न दृष्टवान्। ततः पिनाकधन्वा देवः तत्र केशराशिं निर्मितं दृष्ट्वा, दानवमायां विज्ञाय, स्वं रूपं गुह्यं कृत्वा, वज्रायुधं गृहीत्वा, तं दानवं प्राहरत्। तदा वीरकः न ज्ञातवान् यः दानवेशः हतः। हरिणा स्त्रीरूपेण दानवेशं निहतम् अपश्यन्, तत्त्वं न अवगम्य, वीरकः पर्वतानन्दिनीं निवेदयामास। तच्छ्रुत्वा, वातमुखेन दूतवाक्येन, क्रोधारुणलोचना पार्वती, दुःखार्ता, पुत्रं वीरकं शपथं दत्तवती—"त्वं मातरं स्नेहपरिप्लुतां परित्यज्य, स्त्रीः गूढेन सङ्गेन शङ्करं प्रति नीतवन्; तस्मात्, गणेश, तव माता क्षारवद् अश्मवत् कटिनिष्ठुरा हृदयशून्या भविष्यति।" एषः ख्यातः कारणभूतः वीरकस्य अश्मत्वप्राप्तेः; एवं सः अद्भुतकथायाम् प्रवृत्तः। तत् क्षणाद् एव, शापोक्तिः समुत्पन्ना—पर्वतानन्दिन्या मुखात् कोपः सिंहरूपेण निर्गतः, बलसम्पन्नः। स सिंहः भीषणवदनः, जटाजूटयुक्तग्रीवः, उत्तानपुच्छः, विकटजिह्वः, कृशोदरः, ज्वलदग्निप्रतापः, सती तं शीघ्रं निग्रहितुम् उद्यता। तस्याः संकल्पं विज्ञाय, भगवन् चतुर्मुखः, श्रीमदाश्रमं समुपेत्य, गिरिजां स्पष्टमुवाच—"किं ते प्रार्थनीयम्, कन्ये? यत् ते दुर्लभं, तत् दास्यामि; अति-तीव्रं तपः ममाज्ञया संहर।" तच्छ्रुत्वा, गिरिजा, गुरुवचनभारपूरितया वाचा, चिरकालसञ्चितं, सुस्पष्टं कामं निवेदयामास।