एवं ब्रुवाणाः मुनीः शीघ्रं हिमालयं प्रति जग्मुः। तत्र तु तैः शैलराजेन सत्कारपूर्वकं पूजिताः, ते श्रेष्ठाः मुनयः प्रमोदिताः सत्वरं किञ्चिद् वचनमूचुः। “भगवान् पिनाकी स्वयमेव तव कन्यां याचते; यथाऽग्नौ होमकर्मणि शुद्धिर्भवति, तथा त्वमपि शीघ्रं शुद्धिं कुरु।” देवतानां कृत्यमिदं चिरकालं प्रवर्तते; लोकत्राणाय प्रयासः क्रियताम् इति। एवं तैः प्रोक्तः स पर्वतराजः हर्षवेगपरिप्लुतः सन् मुनिभ्यः प्रत्युत्तरं दातुं न शशाक, केवलं शिवं प्रति प्रत्युत्तरमिच्छन् तुष्टाव। तदनन्तरं मेना मुनीन् दृष्ट्वा, स्नेहगद्गदया वाचा स्वकन्यायै च मुनिभ्यश्च, तेषां पादौ शरण्यं गत्वा, तेषां प्रयोजनमवगम्य, इदं वचनमुवाच— “यस्याः प्रयोजनाय कन्याजननमभिलष्यते, तस्य फलस्य महत्त्वं स्यात्; तदिदानीं कालेन समुपस्थितम्। यद्यपि वरः कुलवंशे जातः, आयुः, रूपं, श्रीः, ऐश्वर्यं च यस्यास्ति, स चेत् कन्यायाः याचकः स्यात्, तदा तस्मै कन्या दातव्या। यः याचकः आहूतः स्यात्, तस्मै दानं कर्तव्यम्। किं तया कन्यया गन्तव्यं, या घोराणि तपांसि कृतवती? यद्यत् सा वदति, तत् कार्यं क्रियताम्।” एवं शैलपत्नीवचनेन प्रेरिताः मुनयः punar उक्त्वा, स्त्रीहृदयप्रियं शुभं वचनमब्रुवन्— “शङ्करस्य ऐश्वर्यं देवानां दानवानां च सुलभम्; ये तस्य पादपद्मं सम्यक् पूजयन्ति, ते सर्वे तृप्ताः भवन्ति। या रूपं यद् युक्तं तस्य, तदेव सा दीर्घकालं तपसा लब्धुम् इच्छति, तस्मिन्नेव रूपे सा प्रीणाति। या तु तानि दिव्यानि व्रतानि सम्यक् समाप्य, सा एव तस्य पत्नी भविष्यति; तस्मात् तानि पूर्णानि यावत् सावधानता करणीयाः।” एवं उक्त्वा, पर्वतराजेन सह मुनयः तत्र यत्र उमा तपसा तेजसा च दीप्तिमती स्थिताऽभूत्, सूर्याग्निसमप्रभया तपसा शोभमानां जग्मुः। तत्र तां मार्गे समुपगच्छन्तीं मुनयः ससन्मानं मधुरया वाचा अब्रुवन्— “सुन्दरि, प्रिये, मनोहरि, तपसा स्वं सौन्दर्यं मा दाहय। प्रातःकाले शङ्करः तव हस्तग्रहणं करिष्यति; वयं तव पित्रा सह आगत्य तवार्थं निवेदितवन्तः। पित्रा सह गृहम् आगच्छ; वयं स्वाश्रमं प्रति गमिष्यामः।” एवं प्रोक्ता सा, ‘मम तपसः फलमागतम्’ इति मन्यन्ती, दिव्यशोभया भूषिता शीघ्रं पितुः गृहम् अगच्छत्। तत्र हिमवतः कन्या, हरदर्शनलालसया पूर्णा, एकां रजनीं दशसहस्रवर्षसमां मेने। ततो ब्रह्ममुहूर्ते सुरस्त्रियः तस्याः विविधाः मंगलक्रियाः सम्यक् क्रमशः कृतवन्त्यः। विशाले शुभलक्षणैः भूषिते गृहे, ऋतवः स्वदेहैः हिमपुत्र्याः सर्वकामान् पूरयन्तः उपस्थिता अभवन्। वाताः मेघाश्च पर्वतप्रासादान् समार्जयन्तः, श्रीः देवी स्वयम् उमां नानाभूषणैः भूषयामास। सर्वत्र प्रकाशः समुत्पन्नः, सर्वत्र श्रीः ववृधे; पार्श्वेषु मणयः चिन्तामणयश्च पर्वतमभ्यवेष्टयन्। नागाः, कल्पवृक्षाः, महावृक्षाश्च, औषधयः च दिव्यगुणयुक्ताः तत्र उपस्थिताः। सर्वे रसानां खनिजानां च पर्वतस्य आज्ञायाः सेवकत्वमासीत्। सर्वा नद्यः, समुद्राः, स्थावरजङ्गमं च, शैलस्य कीर्तिं वृद्धयामासुः। मुनयः, नागाः, यक्षाः, गन्धर्वाः, किन्नराः, शङ्करस्य पार्षदाश्च, गन्धमादनगिरौ समागच्छन्। सर्वाणि भूषणानि, विभूषणानि च विशुद्धरूपाणि, सज्जानि स्थितानि; शर्वस्य जटासु अपि चन्द्रमा न्यस्तः। विशालदया नेत्रयोः चामुण्डा महाकपालमालां बध्य, शिरसि स्थापयामास। सा उवाच— “शंकर, त्वं तादृशं पुत्रं जनय, यः दैत्यकुलं हत्वा, मम रुधिरैः तुष्टिं दास्यति।” सौरी, ज्वलज्जटाजूटमणिरत्नैः भूषितः, नागाभरणैः अलङ्कृतः, शम्भोः पुरतः स्थितः। शक्रः, प्रस्रवणेन कमलवदनः, गजचर्म सम्यक् परिधाय, तस्य पार्श्वे स्थितः। वायुः, हिमालयसदृशं बलवदृषभं, हरस्य वाहनं, अलङ्कृतवान्। सूर्यः, अग्निः, चन्द्रमाः च, शम्भोः नेत्रेषु स्थिताः, स्वतेजसा लोकान् प्रकाशयन्तः। सः च चिताभस्मना, रजतसदृशेन, शिरसि लेपं कृत्वा, हस्तेन मानवास्थिमालां बद्धवान्। यमधिपः द्वारे गदां धारयन्, विविधरूपैः महारत्नैः च विभूषितः, कुबेरदत्तैः, स्थितः। स्वहस्तात् शोभनं सर्पकङ्कणं त्यक्त्वा, वासुकिं तक्षकं च कर्णकुण्डले रूपेण दत्त्वा, स्वयं अलङ्कृतवान्। ततः गणाधिपतयः, सागरपतिभिः नवान्पुष्पैः भूषितं वीरकं पृथक् आदाय, विनयेन उपस्थापयन्। ते च प्रवृत्ताः, त्रिशूलधरं प्रति, “भूमौ विज्ञापय, प्रभुः सज्जः सन्नद्धश्च” इति अब्रुवन्। सप्तसमुद्राः दर्पणरूपे स्थिताः; तत्र प्रभुः स्वमात्मप्रतिबिम्बं महोदधौ अपश्यत्। क्षितिं जङ्घाभ्यां आलिङ्ग्य, केशवः स्थाणुं प्रति उवाच— “देव, त्वं तादृशेन रूपेण विराजसे, येन जगत्सर्वं प्रमुद्यते” इति।