ये ते द्वौ चरणौ हृदयेषु धारयन्ति, येन महापापानां शमः साध्यते, त एव त्वां बहुविधकर्मकर्तारं वदन्ति, यद्यपि त्वमेव केवलः अस्ति। अतः अद्य त्वमेव भाषितवान्; अन्यथा तव अनुकम्पायाः स्पर्शः लोके न स्यात्, अथवा त्वं प्राणिनां दुःखं न जानासि; किन्तु सर्वत्र तव कृत्यैः सर्वाणि कर्माणि नश्यन्ति। यदि त्वं लोकानां क्लेशं उपेक्षसे, तव अनुकम्पा कथं कथ्यते? न हि तव योगमायागुहायां निहितः शुद्धः ऐश्वर्यभावः अस्ति, यः अज्ञातः। वयं च देहिनां मध्ये भाग्यवन्तः, यः प्रकारेण त्वां पश्यामः; अतः मनसि यः कामः स सिद्ध्यति, तव दर्शनाभावः तं व्यर्थं कुर्यात्। त्वं विश्वव्यवस्थायाः एकमात्रः कर्ता भविष्यसि, सृष्ट्याः अग्रे; अतः वयं मुनयः वाक्यं त्यक्त्वा, पर्वतानाथस्य साक्षात् तस्य वचनभूमौ प्रणमामः। पृथिव्यां उत्तमकृषकाः यथा शुभबीजानि सन्ति, फलसम्पादनाय तानि वपन्ति। तेषां रम्यं वाक्यं, युक्त्या कौशलपूर्वकं रचितं, श्रुत्वा, वाक्पतिः प्रसन्नः, सुन्दरस्मितेन वदति। स जगन्नियन्त्रणस्य उत्तमं प्रयोजनं जानाति; शैलसुता, हिमवत्पुत्री, उत्तमं कल्याणं प्राप्तुं निश्चितं, लक्षणैः सूचितं। सर्वे देवकार्ये उत्सुकाः, तेषां मनांसि शीघ्रं गच्छन्ति; किं तु कृत्यं किम्? बुद्धिमन्तः विशेषतः लोकधर्मं अनुगच्छन्ति; ते धर्मं सेवन्ति, अन्ये तस्य अधिकारात् स्थिताः। एवं उक्त्वा मुनयः शीघ्रं हिमालयं अगच्छन्; तत्र, हिमवत् सत्कारं कृत्वा, तैः सम्मानिताः, प्रमुदिताः, शीघ्रं किञ्चित् वचनं ऊचुः। पिनाकी देवः तव कन्यां प्रत्यक्षं इच्छति; यथा अग्नौ होमं कृत्वा शुद्धिः क्रियते, तथा त्वं शीघ्रं शुद्धिं कुरु। एष देवकार्यं चिरं प्रवर्तते; अधुनैव यत्नः कर्तव्यः, लोकस्य उद्धाराय। एवं तैः उक्तः पर्वतः हर्षवशात् उत्तरं दातुं न शक्तः, शिवं उत्तरार्थं अन्वेष्य, मुनिभिः संवादं अकरोत्। ततः मेना, मुनीन् दृष्ट्वा, स्नेहकम्पितया वाचा, पुत्र्यै च मुनिभ्यः, तेषां पादयोः शरणं गत्वा, तेषां प्रयोजनं विज्ञाय, वदति। यः प्रयोजनं कन्याजन्मस्य इच्छ्यते, यद्यपि महाफलं ददाति, तद् सर्वं समये आगतम्। यद्यपि वरः कुलं, जन्म, आयुः, रूपं, तेजः, धनं च धारयति, कन्या तस्मै दातव्या यदि स आह्वानं करोति। किम् तु कन्या, यः कठोरं तपः अकरोत्, कथं गच्छेत्? यद् यत् तस्या वचनं, तत् कर्तव्यम्। एवं हिमवत्प्रियया उक्ताः, मुनयः पुनः स्त्रीहृदयप्रियं वचनं ऊचुः। शङ्करस्य ऐश्वर्यं देवदानवैरपि लभ्यते; ते तस्य कमलपादौ पूजयन्ति, तेन पूर्णाः भवन्ति। यः रूपं तस्य योग्यं, तं प्राप्तुं दीर्घं तपः करोति, तस्मिन्नेव रूपे रमते। यः दिव्यव्रतानि सम्यक् सम्पूर्णयति, सा तस्य भवति; अतः तस्य पूर्णतां यावत् सजगः भव। एवं उक्त्वा, पर्वतानाथेन सह, ते यत्र उमा, तपःतेजसा दीप्तम्, सूर्याग्निम् अतिवर्तते, तत्र अगच्छन्। मुनयः, ताम् उपगतम्, सन्मार्गेण, सन्मान्य, मृदु वचनं ऊचुः—"सुन्दरि, प्रिय, मनोहरि, तपसा रूपं मा दह।" प्रभाते शङ्करः तव हस्तं गृह्णाति, हे कन्ये; वयं तव पितरं गत्वा तव कार्यं निवेदितवन्तः। पित्रा सह गृहं गच्छ; वयं स्वाश्रमं यास्यामः। एवं उक्त्वा, "मम तपस्याः फलम् समीपस्थम्" इति चिन्तयन्ती, दिव्यतेजसा भूषिता, शीघ्रं पितृगृहं अगच्छत्। तत्र, हिमवत्पुत्री, हरदर्शनलोलुपा, एकं रात्रिं दशसहस्रवर्षाणि इव अनुभूतवती। ततः शुभे ब्रह्ममूर्ते, दिव्यनार्यः तस्याः विविधं शुभं कर्म अकरोत्, यथाक्रमं। रम्ये गृहे, शुभचिह्नैः युक्ते, ऋतवः साक्षात्काररूपेण पर्वतान्यायां कन्यां सेवितवन्तः, सर्वकामान् पूर्णयन्तः। वायवः मेघाश्च पर्वतप्रासादान् मार्जनं अकरोत्; श्रीदेवी स्वयं देवीं विविधैः भूषणैः अलंकारयामास। सर्वत्र तेजः प्रफुल्लितम्, समृद्धिः सर्वत्र अभवत्; चिन्तामण्यः रत्नानि पर्वतं सर्वतः आवृतवन्तः। नागाः, कल्पवृक्षाः, दिव्यतरुविशेषाः, औषधयः च दिव्यगुणयुक्ताः तत्र उपस्थिताः। सर्वरसाः, धातवः पर्वतानाथस्य सेवकाः अभवन्, तस्य आज्ञायाः पालनाय उत्सुकाः। सर्वनद्यः, समुद्राः, स्थावरजङ्गमं च, हिमवत्प्रभां वर्धयामास। ऋषयः, नागाः, यक्षाः, गन्धर्वाः, किन्नराः, शङ्करस्य देवाः च, गन्धमादनगिरौ समागताः। सर्वे भूषणानि, शुद्धरूपाणि, सज्जीभूतानि; चन्द्रशेखरस्य जटायां चन्द्रकला स्थापिता। विशालस्नेहनेत्रया चामुण्डया महाकपालमालां बद्ध्वा शिरसि स्थापिता। सा वदति—"हे शङ्कर, त्वं पुत्रं जनय, यः दैत्यराजवंशं हत्वा, मम रुधिरं तेन तुष्टिं करोतु।" सौरिः, ज्वलदग्निशिरः, सर्पाभरणैः भूषितः, शम्भोः पुरतः सज्जः स्थितः।