ततस्तेन प्रेरितः स जीवः नानाविधानि जन्मानि उत्पादयति। सा च प्रेरणा, अकृतात्मनाम्, कर्मणः प्रभावात् सञ्जायते इति श्रूयते। यथा उन्मत्तादीनां चेतः तादृशत्वं प्राप्नोति, तथा एव विपरीतान् अपि अर्थान् वस्तुतः वा काम्यान् मन्यते। लोकेषु सर्वेषु सृष्टिषु च विष्णुः एव धर्माधर्मफलप्राप्तिं सहते इति प्रसिद्धम्। अयं च संसारः अनादित्वात् सर्वव्यापित्वेन स्थितः; कस्यचित् शरीरिणः दीर्घायुः न दृष्टः। एष धर्मः देहिनां—कस्यचित् जन्म वा मरणं दृश्यते, कस्यचित् न दृश्यते। कश्चित् गर्भे एव नश्यति, कश्चित् जरया व्याधिना च पीडितः जीवति; कश्चित् शतवर्षं जीवति, कश्चित् बाल्य एव म्रियते। यः शतवर्षं जीवति, स अनन्तः इति कथ्यते; अल्पायुषः तु प्रारम्भे न म्रियते, अतः स अमृतः इति उच्यते। ये विष्णुवत्, तेषां जन्म मरणं च अदृश्यं मन्यते; कोऽत्र लोके तादृशीं विशुद्धां साम्राज्यशक्तिं प्राप्नोति? तत्र च, क्षयादिकारणयोगात् नानाविधानि अद्भुतानि दृश्यन्ते; अतः सर्वे अपि देवाः अशुद्धाः अल्पतेजसः च भवन्ति। अथ अहम्, हे पुण्यवन्तः, शिवं विना किमपि न कामये, स एव पिनाकपाणिः, क्रमशः प्रतिष्ठितः, स एव सर्वोत्तमः जीविषु। बुद्धेः बलस्य ऐश्वर्यस्य च कर्मणश्च मापि महतां महती; अन्यन्नास्ति, सर्वं तस्मादेव प्रवर्तते। तस्मिन् अनाद्यन्तशासने शरणं गतमहम्, एष मे निश्चयः, दीर्घः दृढतमश्च। यथेष्टं गच्छत वा तिष्ठत वा, हे मुनयः—इत्येवं देवीवाक्यं श्रुत्वा ते श्रेष्ठमुनयः— प्रहर्षवर्षिताक्षाः तां तापसीं कन्यां समालिङ्ग्य, परमसन्तुष्टाः, हिमालयतनयायाः मधुरवचनानि ऊचुः—“वत्से, अद्भुतासि! ज्ञानस्वरूपे निर्मलासि, अस्माकं हृदयम् आनन्दयसि, सतत्त्वनिष्ठा। वयं तु तस्य देवस्य अद्भुतसाम्राज्यं जानिमहि; तव निश्चयस्य स्थैर्यं परीक्षितुम् आगताः स्म। शीघ्रं, सुकुमारि, तव कामः सिद्ध्यिष्यति; रत्नात् सूर्यतेजः कुत्र गच्छति, तेजसः भेदः कुतः? अनवद्यानि वचनानि किमर्थम्? वयं गिरीशं विना कथं गच्छेम? अन्योपायः नास्ति, तं एव प्रार्थयामः। स एव कार्यं अस्माकं हृदये अपि गूढम्; अतः त्वमेव बुद्धिः, त्वमेव सम्यग्मार्गः। न संशयः, शंकरः स्वयमेव तदर्थं करिष्यति।” इत्युक्त्वा, गौरीपूजिताः ते मुनयः तस्मात् निर्जग्मुः। ते हिमवतः महतीं स्थलीं गत्वा गङ्गाजलैः शुद्धात्मानः, जटाजूटबद्धकपिलाः, मन्दारपुष्पमाल्यहस्ताः, भ्रमरैः अनुगम्यमानाः, पर्वतस्थलीं सम्प्राप्य शंकराश्रमं ददृशुः। तत्र सर्वभूतानि अत्यन्तं शान्तानि, नवविश्रान्तमिव वनम्, सर्वतो जलप्रपाताः जलानि च शान्तानि। तत्राश्रमद्वारे वीर्यवन्तं दण्डिनं गणपतिं अपश्यम्; सप्तर्षयः तु विनयेन स्वकर्तव्यगौरवात् नम्राः स्थिताः। ते वाग्विशारदाः मधुरवचनैः ऊचुः—“रक्षितारं, गणनाथं, शरणदं द्रष्टुम् आगताः स्म।” “स त्रिनेत्रः, देवकारणप्रेरितः, त्वमेव अस्माकं शरणं सत्यं च; त्वां कालः अपि न अतिक्रामति।” “एष नः याच्ञा, यः द्वारपालेश्वरं प्रायः निवेद्यते।” इत्युक्ते, स गणपतिः तान् सावमान्यं प्रत्युवाच—“क्षणेन प्रभुः सायंसन्ध्यायां मन्दाकिनीं स्नातुं आगमिष्यति; तत्रैव तं त्रिशूलपाणिं द्रक्ष्यथ।” एवं श्रुत्वा मुनयः तं क्षणं प्रतीक्षमानाः, पिपासितचाटकवत् मेघगर्जितम् अम्बुदं वाञ्छन्तः, स्थिताः। ततः क्षणेन, ध्यानक्रियाकर्म समाप्य, भगवान् मृगचर्माच्छादितं वीरासनं भञ्जयित्वा उत्तस्थौ। तदा विनयेन भूमौ प्रणम्य, गणपतिर्भगवन्तं प्रणम्य ऊचुः—“सप्तर्षयः आगताः, प्रभो, त्वां द्रष्टुम्; तव आज्ञया तां दर्शय, ते देवकारणात् सपर्यायां त्वद्दर्शनलोलुपाः आगताः।” एवं महात्मना गणपतिना निवेदिते, धूर्जटिः तान् प्रवेशाय अनुमोदनं च पृथिव्याः कम्पनसंकेतैः दत्तवान्। गणपतिर्हार्दं प्रणम्य, समीपस्थान् तान् महर्षीन् धन्विनः समीपं आहूतवान्। ते अर्धजटाजूटबद्धाः, अजिनाम्बरपरिधानाः, पर्वतेश्वरमहिमाभूषितं पुण्यस्थानं प्रविश्य, अञ्जलिपुटैः दिव्यपुष्पराशिभिः धन्विनः चरणयुगलं, ये स्वर्गवासिभिः पूज्यन्ते, सस्नुः। ततः त्रिशूलपाणिना सौम्यदृष्ट्या वीक्षिताः, प्रशान्ताः मुनयः हर्षिताः, कामारिं भक्त्या सामूहिकं स्तोतुम् आरब्धवन्तः—“अहो, अद्य वयं पूर्णाः! देवेशः अपि अत्र वरं दास्यति; तव प्रसादाम्बुना तपसा किञ्चित् फलमवाप्यते। धन्यः स हिमालयः, यस्य कन्या तव आश्रमे तपस्यति; येन सर्वान् देवान् उद्धृत्य तारकासुरः अपि महान्तं अन्तं यास्यति। तव अंशदर्शनात् स्वदेहापवित्र्याद् विमुक्तिः स्यात्; धन्यः स चेतसा—चतुर्मुखः ब्रह्मा हरिश्च त्वाम् अधिगतुम् उत्कण्ठितः इति।” इति।