संसारेषु वीराणां नायकः, ईशानवत् दीप्तिमान्, ताम्रजटिलः, यक्षकुङ्कुमपुष्पधूलिप्रसारितः, वीर्यशालीनां प्रभुः तत्र विराजते स्म। तस्य हस्ते दण्डः स्थितः, स्थिरः, उग्रसर्पराजाभरणैः विभूषितः, तस्य नेत्रे सुप्तपङ्कजदलसमानानि, सर्वदा संयमितानि। स नासाग्रं सुदृशा दृष्ट्वा, श्रावस्तीवनसिंहगजचर्मणि उत्तरीये आवृतः आसीत्। तस्य कर्णौ सर्पफणाभिः अलङ्कृतौ, श्वासः अग्निसमः दीप्तिमान्, जटाः लोलन्त्यः, शिरःशकलैः अन्ते शोभमानाः। वासुकिं शय्यां कृत्वा, नाभिं मध्ये स्थापयित्वा, ब्रह्मणः अञ्जलिसंयुक्तहस्ते सर्पपुच्छाग्रं धृतम्, तेन शोभितः। कामः शनैः समीपं गत्वा शङ्करं दृष्टवान्; ततः मधुकराणां गुंजनं मध्ये, स वनपर्वतं समीपं अगच्छत्। मदनः भवस्य चित्तं कर्णद्वारात् प्रविश्य, शङ्करः तं मधुरं प्रेमपूर्णं शब्दं श्रुत्वा, दक्षकन्यां प्रियां स्मृत्वा, हृदयम् कामेन दग्धम्। सा शुद्धा दीप्तिमती शनैः दृष्टेः अदृश्यता प्राप्तवती। सा ध्याननिष्ठा, ध्येयस्वरूपा, मनः विघ्नैः बाधितम्, तस्मिन्नेव एकीभूतम्। प्रभुः योगबलात् कामजनितं विकारं विवेच्य, किंचित् क्रोधपूर्णः धूर्जटिः आत्मानं संयमितवान्। आशायाः अभावे अपि, कामः स्थितः, योगमायया आवृतः, स तया मायया गृहीतः, तेन कामाग्निः प्रज्वलितः। कामः, इच्छा-रूपः, दुष्प्रशमः, महाक्रोधदोषस्थानम्, हृदयात् अभिलाषदुःखरूपेण बहिर्निष्क्रान्तः। मीनध्वजः हृदयस्थमित्रेण सह, मधुना सह, बहिः स्थित्वा समीपमागतः। स मृदुवायुसंवाहितं आम्रपुष्पसमूहं दृष्ट्वा, मदनः शीघ्रं हरवक्षसि तस्य सौन्दर्ये रमितः। मकरध्वजः मोहनाम्ना पुष्पबाणं, महाबलम्, हरस्य शुद्धहृदये विमोहितुम् अर्पितवान्। स तीक्ष्णः, उन्नतः, मोहकरः पुष्पबाणः पतितः; हृदि आहतः भवः इन्द्रियविमूढतां प्रपन्नः। स्थिरः पर्वतवत्, स कामाभिमुखः अभवत्; तद्भावबलात् तस्य वशं गतः। बहिः उत्पन्नविघ्नसमूहात्, क्रोधाग्निः भीषणं गर्जनं अभूत्। तस्य मुखे तृतीयं ज्वलत् अग्निपूर्णं नेत्रं प्रकटितम्—रुद्रस्य भीषणरूपे विश्वनाशनं नेत्रम्। मदनः समीपस्थितः, धूर्जटिः तद् नेत्रं उद्घाट्य, तस्य ज्वालास्पर्शात् दिव्याः आकाशवासीः क्रन्दितवन्तः। कामः, प्रेमदर्पहन्ता, तत्क्षणात् भस्मीकृतः; हरस्य नेत्रज्वलायाः तेन दग्धः। तदग्निः संसारदहनाय उत्सुकः, ज्वालारवः कृतवान्; तदा लोकहिताय भवः तं अग्निं निगृहीतवान्। आम्रवृक्षे, वसन्ते, चन्द्रे, पुष्पेषु, मधुकरेषु, कोकिलस्वरेषु, विविधरूपेषु, प्रेमाग्निः अस्ति। तं कामबाणं, हरिणा अन्तः बहिः विद्धम्, रागस्नेहसमुत्थितम्, तीव्रः ज्वलनाग्निरूपेण अन्तः प्रविष्टः। अप्रशम्यं, संसारं कम्पयन्, प्रेमयुक्तानां हृदयं गच्छति, इति श्रूयते। दिनरात्रं दग्ध्वा, भीषणं, अनारोग्यं, हरगर्जनज्वलायां प्रेमः भस्मीकृतः। रति, क्रूरपत्न्या मधुना सह, विषण्णा विलप्य, बहु विलप्य, मधुना सांत्वनां प्राप्तवती। ततः, मधुकैः अनुगतां पुष्पितामाम्रलतां संगृह्य, शशिजटिलत्रिनेत्रदेवस्य शरणं गता। रति, पुष्पलतां हस्ते पूज्यं कृत्वा, पक्षिसंमोहिनीं लतां जटासु बद्ध्वा, कुटिलताम्रजटासु अलङ्कृत्य। शुद्धं रम्यं प्रेमभस्म शरीरं छित्वा, भूमौ घुटिकया पतित्वा, शशिनं भूषितं देवम् उवाच। "शिवाय नमः, निष्कलाय नमः; मनःस्वरूपाय नमः; देवैः नित्यपूजिताय भक्तवत्सलाय नमः। भवाय नमः, सत्यान्त्राय नमः; कामविनाशकाय नमः; महाव्रतधारिणे गुह्याय नमः; मायावनवासिने नमः। शर्वाय नमः, शिवाय नमः; सिद्धाय पुरातनाय नमः; कालाय कलाय नमः; पराज्ञानप्रदाय नमः। कालातीताय नमः, स्वाभावशुद्धाय नमः; अन्धकवधाय नमः; शरणाय निर्गुणाय नमः। भीषणगणनाथाय नमः; बहुविश्वस्रष्ट्रे नमः; विविधविश्वविन्यासकाय नमः; नानाफलप्रदाय नमः। सर्वान्ते, अक्षरदृष्टे, अद्भुतयागभोजिने नमः; भक्तकामपूरकाय नमः; संसारबंधननाशकाय नित्यं नमः। अनन्तरूपाय नित्यं नमः; दुर्दमक्रोधाय नमः; शशिचिह्नाय नित्यं नमः; अनन्तमिताय स्तुताय नमः। वृषवाहनाय, नगरविनाशकाय, प्रसिद्धाय, महौषधाय नमः; भक्तकामदाय नमः; सर्वदुःखनाशकाय नमः। त्वं परमगुरुः, चराचराणां मार्गविवेचकः, भूतसृष्टिप्रज्ञः; अहं शशिजटिलं, अनन्तं, महाभक्तप्रियं शरणं याचामि। पुनः प्रेमसिद्धिं, कीर्तिं च देहि, भगवन्; कामः पुनः जीवतु। त्वं विना, प्राणवल्लभं, कोऽन्यः लोकेषु अस्ति?