ब्रह्मा, विष्णु, इन्द्रः, मुनयश्च जन्ममरणजरायाः क्लेशेन पीड्यमानाः, स सर्वेश्वरः किल तेषां क्रीडनकवद्वर्तते, हे पर्वत। ब्रह्मा स्वेच्छया जातः, लोकानां स्वामी, सदा सत्तामाप्नोति; विष्णुः अपि प्रत्येकं युगे विविधरूपेण महात्मना जायते। त्वं मन्यसे यः विष्णुः प्रत्येकं युगे मायया जायते, स आत्मनः नाशं न प्राप्नोति, स्थावरान्तेऽपि न। यः संसारचक्रे जातः वह्यमानश्च, तस्य केवलं देह एव विनश्यति, आत्मनः विनाशः न कथ्यते। एष संसारः ब्रह्मान्तं स्थावरपर्यन्तं व्याप्तः, जन्ममरणदुःखैः क्लिश्यमानः, अशक्तः चक्रवद्वर्तते। माहेश्वरः तु नित्यः, स्थिरः, अजः, सर्वस्य कारणं, जरारहितः, स एव विश्वस्येश्वरः, सर्वदुःखविवर्जितः प्रभुः भविष्यति। अथ यदुक्तं मया, हे देवी, तव लक्षणाभावसम्बन्धं, तस्य यथार्थविचारं शृणु। दिव्यं लक्षणं नाम शरीरलक्षणं, येन आयुः, श्रीः, सौभाग्यं च ज्ञायते। एषा तु श्रीः, हे पर्वत, अनन्ता, अप्रमेया च, तस्याः शरीरलक्षणं नास्ति। अतः, हे बुद्धिमन्, यथा मया उक्तं, तस्या शरीरलक्षणं नास्ति; तथापि सदा सैव वरदाभयं दर्शयति। एषा देवी सदा देवासुरमुनिगणानां वरप्रदानाय करं प्रसारितवती। यथोक्तं, तस्या पादौ नित्यं निर्मलप्रतिबिम्बे स्थिरौ; तस्याः व्याख्यानं अपि शृणु, हे श्रेष्ठपर्वत। तस्या पादौ पद्मसदृशौ, शुद्धनखरशोभितौ, देवादिदैत्यनमस्कृतमणिमुकुटमणिभिः प्रतिबिम्बितौ। विविधवर्णदीप्त्या शोभमानौ, शुद्धप्रतिबिम्बेन प्रकाशितौ, सा जगद्गुरोः पत्निः, वृषध्वजचिह्निता, एषा। सा जगद्धर्ममाता, सर्वभूतानां कारणं, एषा शिवा वह्निसमप्रभा, तव क्षेत्रे जगत्पावनाय प्रकटिता। अतः, तस्याः धनुष्पाणिना सह शीघ्रं संयोगः स्यात्; अतः, हे श्रेष्ठपर्वत, त्वं यथोचितं कर्म कुरु, एष देवतानां परमं कार्यमिति, हे हिमवत्। एवं नारदवचनं श्रुत्वा, स पर्वतेश्वरः स्वयमेव पुनर्जात इव अभवत्। ततः, स हिमाचलः, वृषध्वजं प्रज्ञायुक्तं देवं प्रणम्य, हर्षपूर्णः नारदं प्रत्युवाच। हे मुनिवर, त्वया मां घोरान्निरयात् उद्धृत्य, पातालात् उद्धृत्य, सप्तद्वीपाधिपतित्वं दत्तम्। हे श्रेष्ठमुने, त्वया मां हिमाचलनाम्ना प्रसिद्धं कृत्वा, पर्वतश्रेष्ठतां प्राप्तवानस्मि। हे मुनिवर, अद्य मे हृदयम् आनन्ददिनैः पूरितम्; धर्मविचारः न मे मनसि, यदि तव गुणचिन्तने वागधीशत्वं प्राप्नुयाम्। यथा त्वं, हे मुनिवर, सदा असंदिग्धदृष्टिः; तथा त्वदीयं स्नेहं प्रत्यक्षं पश्यामः। त्वया एव अहं तेषां निवासाय नियोजितः, येषां स्वरूपं आत्मा—मुनयः, देवाश्च; अहं स्वयम्भूः अपि, मलस्पर्शं प्राप्नोमि। तथापि, किञ्चिदर्थे आज्ञां दातुमर्हसि—इति पर्वतेश्वरः हृष्टः प्राह। एवं नारदः उवाच—सर्वं कृतं, हे प्रभो; देवकार्यार्थे यत् ते अभिप्रेतं तत् अधिकमेव। इत्युक्त्वा नारदः शीघ्रं दिवं जगाम; शक्रधाम आगत्य, स देवेशं दृष्टवान्। तदा, स मुनिः, शोभनः, महापीठे उपविष्टः, शक्रेण पृष्टः, पर्वतपुत्र्याः कथा न्यवेदयत्। यत् कर्तव्यं समूढम्, तत् मया कृतम्; इदानीं तु पञ्चबाणस्य कालः प्राप्तः। एवं तं कार्यविदं मुनिं श्रुत्वा, देवेशः पाकशासनः आम्रमञ्जरीशरं स्मरामास। ततः, सहस्राक्षेण प्राज्ञेन स्मृतः, स कामः, रत्याऽनुगतः, लीलाविलासशाली, मीनध्वजः शीघ्रं प्रादुरासीत्। तम् आगतम् दृष्ट्वा, शक्रः सादरं वचनमुवाच। किं तव बहुविधोपदेशेन? त्वं कामः, सर्वं भूतं भविष्यच्च जानासि। अतः यथोचितं कुरु—स्वर्गवासिनां हर्षं कुरु। शीघ्रं शंकरं पर्वतसुता च संयोजय, हे काम, माधुर्येन ऋतुपतिना सह। एवं शक्रेण स्वकार्यार्थं प्रेरितः, पञ्चबाणः भीतः शतक्रतुम् उवाच। देवसंघेन, मुनिदैत्यबलसम्पन्नेन, शंकरः दुष्प्रसादनीयः, हे जगन्नाथ, एतत् त्वं न जानासि किम्? तस्य देवस्य स्थैर्यहेतुम् जानासि; साधारणेषु महतां कृपा-कोपौ अपि महान्तौ। सर्वे स्वर्गसम्भवा रम्यास्त्रियः सुखस्य मूर्तयः; यत् त्वया भुक्तं सुखं, तत् नष्टं। यदि प्रमादात् भगवति कार्यं न सिध्येत्, तद्विचार्य; प्रायः, प्राणिनां कार्यलक्षणानि अत्र दृश्यन्ते। ये विशिष्टत्वमिच्छन्ति, साधारणात् पतनस्य फलम् अपलाभः। इति श्रुत्वा, शक्रः, अमरगणैः परिवृतः, प्रत्युवाच। वयं तवाधिकारिणः, हे रत्याः प्रिय, न संशयः; आज्ञाविना हिंसाशक्तिः न प्रवर्तते, सामर्थ्यं च किञ्चिदेव दृश्यते, सर्वत्र न। इत्युक्त्वा, कामः मधुसखः रत्यासहितः शीघ्रं पर्वतधाम प्रति जगाम।