श्रीविष्णुना प्रोक्तं श्राद्धं सर्वत्रिकं नाम, यत् भोगमोक्षप्रदं भवति, तदहं सम्प्रवक्ष्यामि। उत्तरायणदक्षिणायनयोः, विषुवद् दिनयोः, द्वन्द्वमासेषु, सामान्यसूर्यसंक्रान्तिषु, अमावास्यायां, अष्टकायां, कृष्णपक्षस्य पञ्चदश्यां च—एतेषु कालेषु श्राद्धकर्म करणीयम्। यदा आर्द्र, मघा, रोहिण्यः तिथयः स्यु:; सम्यक् द्रव्यब्राह्मणसंयोगः यत्र लभ्यते; गजच्छायायाम्, व्यतीपातयोगे, विष्ट्यां, वैधृतौ च—एषु दिवसेषु अपि श्राद्धं विधेयम्। वैशाखस्य तृतीयायाम्, कार्तिकस्य नवम्यां, माग्हनभस्य पञ्चदश्यां, त्रयोदश्यां च—एते काला युगाद्यः स्मृताः। एषु कालेषु कृतं दानं अक्षयफलदं स्मृतम्। मन्वन्तरादौ अपि प्राज्ञैः श्राद्धं कार्यम्। आश्वयुजस्य शुक्लपक्षे नवम्यां, कार्तिकस्य द्वादश्यां, चैत्रस्य तृतीयायाम्, भाद्रपदे अपि—फाल्गुनस्य अमावास्यायाम्, पौषस्य एकादश्यां, आषाढस्य दशम्यां, माग्हस्य सप्तम्यां—श्रावणस्य कृष्णाष्टम्यां, आषाढस्य पौर्णमास्यां, कार्तिक, फाल्गुन, चैत्र, ज्येष्ठस्य शुक्लपक्षे पञ्चदश्यां, मन्वन्तरादौ च—एतेषु कालेषु कृतं श्राद्धं अक्षयफलदं भवति। मन्वन्तरादौ दिवसे सूर्यः रथस्थः भवति यत्र, माग्हस्य सप्तम्यां च, तं रथसप्तमीति प्रसिद्धम्। तत्र श्रद्धया पितृभ्यः तिलयुतं जलं दातव्यं; तेन श्राद्धेन सहस्रवर्षफलं लभ्यते—एष रहस्यवचनं पितृभिः उक्तम्। वैशाखे चन्द्रग्रहणे, महोत्सवेषु, तीर्थेषु, देवायतनेषु, मण्डपेषु, गृहेषु, उपवनेषु, दीपमन्दिरेषु—एषु देशेषु, रहसि सुशोधिते स्थले वा, विज्ञः श्राद्धं समाचरेत्। पूर्वदिने वा परदिने वा, विनीतचित्तः ब्राह्मणान् आमन्त्रयेत्। सदाचारशीलगुणसम्पन्नान्, योग्यवयःरूपान् ब्राह्मणान् आह्वयेत्—दैविकाय द्वौ, पितृकाय त्रयः, अथवा एकैकस्मै, अथवा उभयत्र। बहुधनवानपि, अतिक्रमे न प्रवर्तेत; आदौ विश्वदेवान् नवान्पुष्पैः पूजयित्वा, आसनं यथायोग्यं दद्यात्। द्वौ पात्रे पूरयित्वा, तेषु कुशान् स्थापयेत्; ‘शं नो देवी’ इति जपन् जलं क्षिपेत्, तत्र यवान् अपि दद्यात्, ‘यवः’ इति उच्चरन्। गन्धपुष्पैः पूज्य, वैश्वदेवबलिं न्यस्य, विश्वदेवान् द्वाभ्यां मन्त्राभ्यां आहूय, यवान् विकिरेत्। गन्धपुष्पैः अलङ्कृत्य, ‘या दिव्या’ इति मन्त्रेण अर्घ्यं दद्यात्; ताभ्यां पूज्य, दत्त्वा, पितृकर्म आरभेत। आदौ कुशासनं दत्त्वा, त्रिणि पात्राणि पूरयेत्; तानि शुद्धानि कृत्वा, ‘शं नो देवी’ इति जलं क्षिपेत्। ‘तिलाः’ इति उच्चरन् तिलान् स्थापयेत्, पुनः गन्धपुष्पे दद्यात्; पात्रं काष्ठपत्रजं वा भवेत्। जलजन्यं पात्रं, समुद्रसम्भूतं वा, सुवर्णरजतं वा पितृभ्यः उत्तमं स्मृतम्। रजतस्य कथा, दर्शनं, दानं, रजतपात्राणि, रजतभूषितानि वा—एतानि पितृभ्यः शोभनानि। श्रद्धया दत्तं जलं, रजतपात्रे अपि, अक्षयं भवति; अर्घ्यपिण्डभोज्येषु, रजतं पितृभ्यः युक्तं स्मृतम्। रजतं शिवनेत्रसम्भूतं इति पितृभ्यः प्रियं; देवकार्येषु तु अशुभं इति, तस्मात् तत्र त्याज्यम्। एवं यथालाभं पात्रं चयन्य, निरस्वरूपः, तानि स्थापयित्वा, ‘या दिव्या’ इति मन्त्रेण, पितृनामगोत्रं उच्चार्य, कुशान् धारयन् स्थापयेत्। ‘पितॄन् आह्वयिष्यामि’ इति उक्त्वा, तैः एव मन्त्रैः, द्वाभ्यां ऋचाभ्यां—‘उशन्तस्त्वा’ तथा ‘तथायन्तु’—पितॄन् आह्वयेत्। ‘या दिव्या’ इति मन्त्रेण अर्घ्यं दत्त्वा, गन्धादीन् समर्पयेत्; हस्तेन जलं पूर्वं क्षिप्य, तर्पणं आरभेत्। पितृपात्रं स्थाप्य, उत्तराभिमुखं निधाय, ‘पितृभ्यः स्थानम्’ इति जलं परितः क्षिपेत्। तत्रापि पूर्ववत्, अनसूयया होमं कुर्यात्; उभाभ्यां हस्ताभ्यां बलिं समर्पयेत्। शान्तचित्तः सदा, कुशान् धारयन्, नित्यं, न विस्मृत्य, गुणयुक्तान्नानि, शाकपूपसूपादीन्, विशेषतः विविधपाकान्, समर्पयेत्। दधिदुग्धघृतसर्पिषा, शर्करायुक्तं च यदन्नं, समर्पितं, सर्वे पितरः मासमेकं तृप्यन्ति—इति केशववचनम्। मीनमांसैः द्वौ मासौ, हरिणमांसैः त्रयः मासाः, अजाव्याघ्रशाकमांसैः चत्वारः, पक्षिमांसैः पञ्चमासाः पितरः तृप्यन्ति। अजमांसैः षण्मासान्, पर्षतमीनमांसैः सप्त, एनमांसैः अष्टमासान् तृप्तिः स्यात्। वराहमहिषमांसैः दशमासान्, शशककूर्ममांसैः एकादशमासान् तृप्तिः। गोदुग्धेन, क्षीरोदनं वा, रौरवमांसैः, संवत्सरं पञ्चदशमासं च तृप्तिः भवति। वार्ध्रीनसमांसैः द्वादशवर्षाणि, कालशाकेन अनन्तं, तथा खड्गमीनमांसैः अपि तृप्तिः। गोदुग्धस्य, घृतस्य, मधुसर्पिषा मिश्रितक्षीरपायसस्य च दानं, पितृदैवतैः अक्षयं स्मृतम्। स्वाध्यायः, सर्वाणि पुराणानि, ब्रह्मविष्णुसूर्यरुद्रस्तोत्राणि, इन्द्राग्निसोमस्तोत्राणि, शुद्धिकराणि, स्वयमाशक्त्या पठनीयानि; बृहद्रथन्तरसाम, ज्येष्ठसाम, सरौहिणं च, शान्तिकाध्यायः, मधुब्राह्मणं, मण्डलब्राह्मणं, यच्चान्यत् तुष्टिदं, तानि पठनीयानि। एवं सर्वं ब्राह्मणैः स्वयञ्च, यदा अतिथयः भोजनं कृत्वा समीपे स्यु: तदा, हे राजन्, प्रकाशयेत्।