ततः हिमवन्तस्य कन्या, देवी, स्वपूर्वसुकृतप्रभावेन, देवगन्धर्वनागशैलशिल्पवृक्षगुणान् अधिगम्य, दिव्यगुणसम्पन्ना अभवत्। क्रमशः सा, धनसम्पन्नैः तेजस्विभिः बुद्धिमद्भिः जनैः पालिता, सौन्दर्यसमृद्ध्या, श्रीवृद्ध्या, जागरूक्येन च, त्रिलोक्यं प्रकाशयन्ती अभवत्। हिमवन्तनन्दिनी, अद्वितीयाभरणैः भूषिता, दीप्तिमन्ती विजयी अभवत्। तस्मिन्नेव काले, इन्द्रः, देवेषु पूज्यः नारदम् उपससार। ततः दिव्यऋषिः, कार्यसिद्ध्यर्थं उत्सुकः, इन्द्रेण स्मृतः, इन्द्रस्य अभिलाषं ज्ञात्वा, तस्मिन्नेव क्षणे समुत्तिष्ठत्। स प्रमुदितः महेन्द्रनिवासं जगाम; तं दृष्ट्वा, सहस्राक्षः महासनात् उत्थाय, नारदम् यथायोग्यं पाद्येन सम्मानितवान्। इन्द्रस्य विधिपूजां प्राप्त्वा, स ऋषिः तां स्वीकृतवान्। नारदः देवस्य, देवाधिपतेः, कुशलं पप्रच्छ; प्रत्युत्पृष्टः, शक्रः, प्रभुः, इदं वचनं अब्रवीत्— "यदा त्रिलोक्ये शुभाङ्कुरः समुत्पद्यते, तदा त्वं, ऋषे, सदा सतर्कः, तस्य फलसमृद्ध्यर्थं। सर्वं त्वया ज्ञातम्, किं तु त्वं अन्यान् प्रेरयसी; मित्रेभ्यः विषयं निवेद्य, परमं तुष्टिं प्राप्नोषि। अतः सर्वे मित्राणि शीघ्रं कार्यं कुर्युः, यथा देवी, हिमवन्तनन्दिनी, पिनाकिनि योगेन संयुज्येत।" सर्वं विषयं अवगत्य, नारदः, शक्रात् अनुमत्यं प्राप्त्वा, हिमवन्तस्य दिव्यगिरिनिवासं जगाम। तत्र, विविधवेतसलताविलसितद्वारस्थले, ऋषिः हिमाशैलः स्वागतं कृत्वा, बहिः आगतः। तौ पृथ्वीं शोभयन्तं भवनं प्रविश्य, नारदः सुवर्णमन्दिरे हिमाशैलस्य, स्थानं विस्तीर्णं न सन्, सत्कारं प्राप्तवान्। स महर्षिः, अतिशयदीप्तिमान्, महासनं उपविशत्; यथायोग्यं, पर्वतः पाद्यं अर्घ्यं च दत्तवान्। ऋषिः तं विधिपूर्वकं स्वीकृत्य, पर्वतं सौम्यवाक्यैः पप्रच्छ। पर्वतः, कमलवदनः, प्रसन्नः, ऋषेः तपस्याः कुशलं शान्तया पृष्टवान्; ऋषिः अपि पर्वताधिपतेः सुखं पप्रच्छ। नारदः अब्रवीत्— "सर्वे महान् पर्वते ग्रामं आगताः; गुहाश्च पर्वतश्च मनसि तुल्याः। तव गुणभारः सर्वस्थावरात् अधिकः, तव शुद्धता अपि मनश्शान्तिम् अतिक्रान्ता। पर्वतेश्वर, गुहानां गर्भे किञ्चित् न दृश्यते; न स्वर्गे अपि तादृशं वैभवं। विविधतपस्विभिः अग्निसूर्यसदृशदीप्तिभिः तव गुहा नित्यं शुद्धाः, ते तत्र निवसन्ति। देवगन्धर्वकिन्नराः, स्वस्वर्गे अनासक्ताः, स्वगृहं तिरस्कृत्य, पितृगृहवत् तिष्ठन्ति। पर्वतेश्वर, धन्यस्त्वं यस्य गुहायां स्वयमेव लोकनाथः हरः योगनिष्ठः वसति।" एवं नारदस्य सम्मानपूर्वकं वचनं श्रुत्वा, हिमवन्तस्य पत्नी मेना, ऋषिं द्रष्टुम् इच्छन्ती, कन्यया सह, किञ्चित् परिचारिकाभिः अनुगता, स्नेहविनयेन नम्राङ्गी, गृहं प्रविष्टा। तत्र, महर्षिः आत्मनिग्रहसम्पन्नः, पर्वतराजेन सह उपविष्टः; तं दीप्तिमन्तं ऋषिं दृष्ट्वा, हिमवन्तस्य प्रिया समीपम् आगता। सा, मुखं किञ्चित् गुप्त्वा, पद्मकलिकानमितकराभिः, नमस्कारम् अकरोत्; तां दृष्ट्वा, महातेजस्वी नारदः, मधुरैः वाक्यैः तां आशीषं दत्तवान्। हिमवन्तनन्दिनी हृदयेन विस्मयम् अनुभूय, नारदं अद्भुतरूपं दृष्ट्वा, ऋषिः सौम्यवाक्यैः अब्रवीत्— "आगच्छ कन्ये।" सा पितरं ग्रीवायाः आलिङ्ग्य, तस्य गोद् उपविष्टा; माता तदा उक्तवती— "कन्ये, देवीं नमस्कुरु।" पुनः माता अब्रवीत्— "सर्वैः पूज्यं भगवन्तं पतिं लप्स्यसि।" तत् श्रुत्वा, सा वस्त्रान्तेन मुखं गुप्तवती। शिरः किञ्चित् कम्पितम्, न किंचित् अब्रवीत्; पुनः माता पुनः वाक्यं उक्तवती। "कन्ये, दिव्यऋषिं नमस्कुरु; ततः अहं तव प्रियं रत्नमयम् उपस्करं दास्यामि, यः मया दीर्घकालं रक्षितः।" एवं प्रेरिता, सा शीघ्रं उत्थाय, पद्मकलिकाभिः हस्तैः तस्य पादयोः स्थापयित्वा, शिरसा स्पृशन्ती, प्रणामम् अकरोत्। प्रणामं कृत्वा, माता, सखीभिः, यशः स्तुत्यै सौम्यतया प्रेरयन्ती। कन्यायाः अंगलक्षणानि ज्ञातुम् उत्सुकता, स्त्रीभावात्, हृदयेन चिन्तां धारयन्ती। पर्वतराजः, पत्न्याः अभिप्रायम् हृदयेन ज्ञात्वा, न किञ्चित् उक्तम्, किं तु तं सुखं मनसि अमन्यत्। तदा, सखीप्रेरितः, महर्षिः नारदः, स्मितं कृत्वा, पर्वतराजं प्रति इदं वचनम् अब्रवीत्— "सौम्य, तस्याः पतिः न जातः; शुभलक्षणरहिताः। हस्तौ सदा प्रसृतौ, पादौ चञ्चलौ; स्वच्छायया एव सा वर्तिष्यते। किं अधिकं वक्तव्यम्?" एतत् श्रुत्वा, पर्वतः, विक्षिप्तचित्तः, धैर्यं भग्नम्, अश्रुपरिपूर्णवाणी नारदं प्रति अब्रवीत्— "संसारस्य प्रवृत्तिः अत्यन्तदुष्टा दुर्ग्राह्या च; सृष्टिः अनिवार्या, किञ्चित् अद्भुतकारणेन एव सा क्रियते।