सर्वतः सिद्धसेवकवृन्देन परिवृत्या, मनःप्रसादजनकसखीसमूहेन सह, सा शुभ्रश्वेतवस्त्रच्छन्ने दीप्तभूमिशय्यायाम् उपविष्टा आसीत्। सुरभिधूपगन्धसमाकीर्णे स्थले, रालधूपसुगन्धिनि, दिवा दीर्घं गता शनैः शनैः रजनी प्रवृत्ता। तत्र, सुखसंप्लवसमये, महागृहे बहुषु जनेषु सुप्तेषु, निद्रादेव्याः सेवितायां, मेना कम्पनं चकार। शशाङ्कशुभ्रचन्द्रप्रभायाम्, शशाङ्कविकसिते, निशाचरपक्षिणां भ्रमः प्रवर्तितः, प्राकाराः च निशाचरगणैः पूरिताः। तत्र, सखीजनपरिवृता प्रिया, कण्ठे गभीरसंकोचेन गृहीता, मेनायाः पद्मलोचनयोः किञ्चित्स्पन्दनमुदपादि। रजनी, या तस्या मुखे चिरकालसंयुक्ता आसीत्, शनैः शनैः जगन्मातुः गर्भे प्रविवेश, या सृष्टिदात्री। सा रजनी, स्वं जन्मत्वं मन्यमाना, अन्तः प्रविष्टा, गुहावने देव्या वर्णः रजन्या शोभितः। ततः ब्राह्ममुहूर्ते, हिमवतः प्रिया, लोकनाथस्य जीवनप्रदा, गुह्यजां प्रसूतवती। तस्याः जन्मकाले, स्थावरजङ्गमाः सर्वे प्राणिनः सर्वेषु लोकेषु वसन्तः, प्रमोदिताः अभवन्। नरकस्थाः अपि स्वर्गसुखतुल्यं महोत्सवं प्रापुः; क्रूराणां चित्तानि शान्तानि, देहिनः प्रशान्ताः। तदा तारा: तेजसा देवान् अतिक्रान्ताः, वनस्पतयः मधुरफलानि ददुः। पुष्पाणि सुरभिणि, गगनं विशुद्धम्, वातः स्पर्शसुखः, दिशः परमसुखदाः अभवन्। एवं भूमिदेवी विपाकपूर्णफलसम्पद्गुणैः दीप्तिमती बभूव, धान्यमालाभिः पूरिता। तदा शुद्धचित्तमुनिनां दीर्घकालनुष्ठिताः तपांसि साक्षात् फलं प्रापुः। विस्मृतानि शास्त्राणि पुनः प्रादुर्भूतानि, तीर्थानि च श्रेष्ठानि परममङ्गलानि अभवन्। तदा दिवि सहस्रशः देवगणाः स्वस्वविमानैः, इन्द्रहरिब्रह्मवाय्वग्निप्रमुख्याः, समागताः। ते हिमवतः शैले पुष्पवृष्टिं चक्रुः; गन्धर्वश्रेष्ठाः गायन्ति स्म, अप्सरसां गणाः नृत्यन्ति स्म। मेरुप्रमुख्याः दिव्यशरीरिणः पर्वताः अपि दिव्यहस्तैः महोत्सवे उपस्थिताः। सर्वा नद्यः, समुद्राः च संमिलिताः, हिमशैलः स्थावरजङ्गमेषु ख्यातिम् अलभत। सः परमशैलः सेवनीयः स्पृश्यश्च अभवत्; उत्सवसमाप्य देवाः स्वस्वधामानि प्रमुदिताः गच्छन्ति स्म। ततः हिमगिरिपुत्री देवी, स्वपूर्वसुकृतैः, देवगन्धर्वनागरश्मिवनपाषाणगुणैः युक्ता अभवत्। शनैः शनैः सा विदुषां, श्रियायुतानां, तेजस्विनां च पालयिता, रूपसम्पद्वृद्ध्या, श्रीवृद्ध्या, बोधवृद्ध्या च त्रैलोक्यं प्रकाशयन्ती बभूव। सा पर्वतनन्दिनी, विशिष्टाभरणभूषिता, विजयी अभवत्; तदा इन्द्रः नारदं देवर्षिं समुपससार। तदनन्तरं, भगवत्स्मृत्या प्रेरितः, इन्द्रस्य मनोऽभिप्रायं विज्ञाय, स देवर्षिः तत्क्षणमेव उत्थाय, हृष्टः महेन्द्रगृहं प्रपेदे। तं दृष्ट्वा, सहस्राक्षः स्वात्स्थानात् उत्थाय, विधिवत् पाद्येन तं सत्कृत्य, सः मुनिः तद्भक्त्या अर्घ्यम् अङ्गीकृत्य उपाविशत्। नारदः देवस्य, देवेशस्य, कुशलं पप्रच्छ; प्रतिपृष्टः च शक्रः इदं वचनं अब्रवीत्। "त्रिषु लोकेषु यदा शुभाङ्कुरः प्रवर्तते, तदा त्वं मुनिवर, सदा तस्य फलं समृद्धिं च साधयितुं सततम् उत्सुकः। सर्वं तत्त्वं त्वया ज्ञातम्, तथापि त्वं अन्यान् प्रेरयसि; मित्रेभ्यः विषयं निवेद्य, परमानन्दं प्राप्स्यसि। अतः, सर्वे मित्रगणाः शीघ्रं प्रवर्तेरन्, यथा पर्वतनन्दिनी देवी पिनाकिनः योगेन संयुज्येत।" एवं सम्पूर्णमर्थं विज्ञाय, नारदः शक्रात् अनुमत्य, हिमगिरिपतेः निकेतनं ययौ। तत्र, विविधवेतसलताभिः शोभितद्वारे, हिमशैलः स्वयं निष्क्रान्तः तं मुनिं प्रतीयाय। तौ सह भूमिं शोभयन्तं प्रासादं प्रविश्य, सुवर्णमन्दिरे, यद्यपि न विस्तीर्णे, नारदः सत्कृतः। स तेजस्वी मुनिवरः, महोपविष्टे उपवेश्य, पर्वतपतिना विधिवत् पाद्येनार्घ्येण च सत्कृतः। तदर्पणं विधिपूर्वकं स्वीकृत्य, मुनिश्रेष्ठः सस्मितं सौम्यया गिरा पर्वतम् अपृच्छत्। पर्वतः कमलवदनः सस्मितम् ऋषेः तपोवृत्तिं पप्रच्छ; मुनिः अपि गिरिश्रेष्ठस्य कुशलं पृष्टवान्। "अहो, सर्वे महाशैले ग्रामे समागताः; गुहाश्च शैलश्च मम मनसि तुल्यः। तव गुणभारः सर्वस्थावराणां गुरुतरः, तव निर्मलता जलस्य अपि शुद्धिं अतिक्रान्ता। न किञ्चित् गुहागभीरं त्वयि शेषमुपलभामहे; न च स्वर्गेऽपि तादृशं समृद्धं धनं दृश्यते। अग्निसूर्यसदृशतेजसां विविधतपस्विनां मुनिनां द्वारा, तव गुहाः सदा विशुद्धाः, यतो हि ते तत्र वसन्ति।