तदा स देवी तया भगवत्या तिरस्कृत्य तिरस्कृताभावेन कोपिताभूत् पुनः तपस्यायाः प्रवृत्तिं गच्छति। ततः शर्वः स्वप्रियाया उज्ज्वलतेजसा भूषितं पुत्रं जनयिष्यति, स देवद्विषां निश्चितं संहारकर्ता भविष्यति। त्वं अपि, हे देवी, जगति दुर्धर्षान् दानवान् यावत् सती गुणसमूहं देहसहितं सम्प्राप्य युग्मं न लभते, तावत् हन्तुं यत्नं कुरु। तस्याः संयोगात् पूर्वं दानवानां संहारं कर्तुं न शक्यसि; तपस्यां कृत्वा, संयोगे सति, सृष्टिसंहारकर्त्री भविष्यसि। यदा व्रतानि समाप्तानि, देवी उमाभूत, तदा शैलजा स्वस्वरूपं स्वाभाविकं धारयिष्यति। तव देहः अपि एकांशरूपेण स्वाभाविकं भागं गृहीत्वा उमायां संयुक्तः भविष्यति। वरदायिनि, लोकः त्वां एकानंशां बहुरूपां विविधवर्णां सर्वव्यापिनीं कामपूरणां पूजयिष्यति। ब्रह्मविदः त्वां गायत्रीं ओंकारमुखीं प्राहुः; महाबलिनः राजानः त्वां शक्तिस्वरूपां पूजयन्ति। त्वं भूः प्रजाजननी, शूद्रैः शैवीरूपेण पूजिता; ऋषिषु धैर्यं, यतिषु दया। त्वं उपायसमूहः, नीतिः विवेकिनां; त्वं वित्तविवेकः, जीवेषु प्रयत्नः। सर्वसत्त्वानां मोक्षः, सर्वदेहिनां मार्गः; कीर्तिमन्तः मध्ये कीर्तिः, सर्वदेहिनां स्वरूपं। रागिणां हर्षः, सुखदृशां आनन्दः; भूषितानां शोभा, दुःखार्तानां शान्तिः। विद्याजातिषु मोहः, यज्ञकर्तृणां लक्ष्यं; समुद्राणां महान् तीरः, क्रीडायुक्तानां विनोदः। वस्तूनां उत्पत्तिः, लोकानां धारणी; कालरात्रिः अनन्तलोकसमूहसंहारकर्त्री। प्रियसंगसुखदायिनी रात्रिः, अतः, हे देवी, त्वं लोकस्य बहुविधरूपा पूज्यसे। ये त्वां स्तुवन्ति वा पूजयन्ति वा, हे वरदायिनि, ते सर्वकामान् निश्चितं प्राप्तुमर्हन्ति, नात्र संशयः। एवं उक्ता देवी रात्रिः अञ्जलिं कृत्वा "एवं भवतु" इति प्रत्युवाच, शीघ्रं हिमवतः परमगृहं जगाम। तत्र रत्नभित्तिसंयुक्ते महाप्रासादे सा मेनां श्वेतपद्ममुखीं अपश्यत्। सा अल्पश्यामा, स्तनभारविनम्राङ्गी, शक्तिशाक्याभरणा, मन्त्रराज्या सेविता। रक्षार्थं सुवर्णरत्नसर्पं धारयन्ती, नानारत्नदीपप्रभया दीप्तिमती, महालोकवत् प्रकाशमान। सिद्धपरिचारिकाभिः परिवृता, मनःप्रियपरिजनसमूहयुक्ता, शुक्लवस्त्रच्छन्ने उज्ज्वलभूमिशय्यायां शयाना। धूपगन्धसुगन्धिते, रालसुगन्धिते, रम्ये स्थले, रात्रिः शनैः प्रवृद्धा, दिवः दूरं गता। तदा सुखोत्थिते मेनायां, महागृहस्थायां, अधिकांशजननिद्रायुक्तायां, निद्रात्मना सेवितायां, चलनं समारभत। शशाङ्कप्रभायां विशुद्धायां, शशाङ्कविहिते चन्द्रिकायां, निशाचरपक्षिणां भ्रमः अभवत्, प्राकाराणि रात्रिचरगणैः पूर्णानि। प्रियया, स्वजनसमूहपरिवृता, कण्ठे गाढसंकोचेन गृहीता, मेनायाः द्वयोरपि पद्मलोचनयोः कश्चन विकारः उत्पन्नः। रात्रिः तस्याः मुखं प्रविश्य, दीर्घकालं संयुक्ता, शनैः जगज्जनन्याः गर्भं प्रविश्य। रात्रिः अन्तः प्रविश्य, स्वं जन्मत्वं चिन्तयन्ती, गुहावने देवीरूपं रात्र्या शोभितम्। ततः ब्रह्ममुहूर्ते, हिमवतः प्रिया, लोकनाथस्य जीवनाधारः, गुहाजातां कन्यां प्रसूतवती। तस्याः जन्मसमये, सर्वाणि स्थावरजङ्गमानि प्राणीनि, सर्वलोकेषु, हृष्टानि अभवन्। अपि नरकेषु सुखं स्वर्गसमं प्राप्तम्; क्रूराणां चित्तानि शान्तानि, देहिनः प्रशान्ताः। तारकाः तेजसा देवांश्चातिक्रम्य दीप्तिमन्तः; वनस्पतयः मधुरफलानि अदुः। पुष्पाणि सुगन्धिनि, आकाशं विशुद्धं, वातः स्पर्शसुखदः, दिशः परम रम्याः। पृथिव्याः देवी, समृद्धपक्वफलगुणैः दीप्तिमती, धान्यपुष्पमालाभिः पूर्णा अभवत्। तस्मिन्नेव काले, तपसि दीर्घकालं स्थितानां शुद्धचित्तानां ऋषीणां तपः स सिद्धिं प्राप्नोत्। विस्मृताः शास्त्राणि पुनः प्रादुर्भूतानि, प्रमुखानि तीर्थानि परमशुभानि अभवन्। आकाशे सहस्रशः देवाः स्वविमानैः समागच्छन्, इन्द्रः, हरिः, ब्रह्मा, वायुः, अग्निः अग्रणीः। ते हिमवतः शिखरे पुष्पवर्षं कृतवन्तः; गन्धर्वश्रेष्ठाः गीतानि गायन्ति, अप्सरसाम् गणाः नृत्यन्ति। मेरुश्च अन्ये महाशरीरिणः पर्वताः दिव्यहस्तैः महोत्सवमुपस्थिताः। सर्वनद्यः, समुद्राः च एकत्र समागच्छन्, हिमवत् सर्वसञ्चरस्थावराणां मध्ये प्रसिद्धः अभवत्। स परमपर्वतः सेवनीयः, गमनीयः च अभवत्; उत्सवमास्वाद्य, देवाः स्वस्वस्थानानि हर्षेण प्रतिनिवृत्ताः।