तदा तेन दैत्यराजेन, स्वमरणाय सप्ताहजातशिशोः हस्ते वरः याचितः। स एव सप्तदिनजातः शिशुः शंकरात् भविष्यति। तं तारकासुरं यो हन्ता भविष्यति, स सूर्यसमप्रभः स्यात्; अद्य तु शंकरः भगवाञ् पत्नीविहीनः स्थितः। तस्य करः सदा वरदः, यथोक्तं मया, सदा देवीं प्रति वरप्रदाता एव। हिमाचलस्य कन्या सा देवी भविष्यति; तस्या एव गर्भात् शर्वः वनान्तरे, यथा काष्ठेऽग्निः, तथा जायते। सा तं पुत्रं जनयिष्यति; तस्य आगमनेन तारकः पराजितो भविष्यति। मया एष उपायः कल्पितः, स एव यथोक्तं भविष्यति। तस्यानन्तरं शेषशक्तिरपि नश्यिष्यति; अल्पकालं शान्तचित्ताः प्रतीक्षध्वम्। इत्येवं कमलजेन संबोधिताः सुराः, यथार्हं भगवन्तं प्रणम्य, तत्रतः प्रस्थिताः। तेषां सुराणां गमनानन्तरं, ब्रह्मा विश्वपितामहः, रात्रौ स्वदुहितुः पूर्वजन्मस्मरणं चकार। तदा दिव्या रात्रिः पितामहम् उपेत्य, तं एकान्ते दृष्ट्वा ब्रह्मा तां तेजस्विनीं वाक्यमुवाच— “हे शुभे, देवकार्ये महान् कृत्यः उद्भूतः; स त्वया साधनीयः। शृणु अस्य निर्णयस्य विधानम्। अत्र दैत्यराजः तारकाख्यः, दैत्यध्वजः, अजितः स्थितः; तस्य नाशाय भगवाञ् शंकरः पुत्रं सृजिष्यति। स पुत्रस्तारकवधः करिष्यति; शंकरस्य पत्नी सा सती, दक्षस्य दुहिता। सा देवी, अन्यस्मात् कारणात् क्रुद्धा, मृत्युमुपगता; सा हिमगिरिकन्याभूत्वा, लोकानां हिताय, पुनर्जनिष्यते। तया वियुक्तः हरः, त्रीन् लोकान् शून्यान् मन्यते, हिमगिरिगुहायां, सिद्धैः सेव्यमाने, तपश्चर्यां करिष्यति। स तस्याः जन्मस्य प्रतीक्षां किञ्चित्कालं करिष्यति; तयोः घोरतपसा महावीर्यः पुत्रः जायते। स तारकासुरवधः करिष्यति। सा देवी, जातमात्रा, तेजस्विनी सन्, अल्पस्मृतिः भविष्यति। सा हरेण वियोगेन महतीं कामनां प्राप्य, तयोः घोरतपसः समाप्य, सयोगः भविष्यति, हे शुभे। ततो मध्ये, तयोः किञ्चित् वाक्यकलहो जायेत; तस्मात् तारकस्य विषये संशयः भविष्यति। तस्मात् तयोः संयोगे त्वं तयोः रमणाय विघ्नं कुरु, यथा मया उक्तं, शृणु। तस्याः मातुः गर्भे, स्वेन रूपे तां हर्षय; ततः तां विहाय, शर्वः क्रीडया विश्राम्यति। स तां देवीं तिरस्कुर्यात्; तदा सती, क्रुद्धा, तस्मात् कारणात् पुनः तपश्चर्यां गमिष्यति। शर्वः तस्याः प्रियतमा-तेजसा भूषितं पुत्रं सृजिष्यति; स निःसंशयं सुरारिणां हन्ता भविष्यति। त्वमपि, हे देवि, यावत् सती गुणसमूहं शरीरसात्कुर्वन्ती न स्यात्, तावत् दुष्प्राप्यान् दानवान् हन्तुम् अर्हसि। तयोः संयोगात् पूर्वं न शक्यं दानवान् हन्तुम्; ततः तपश्चर्या कृत्वा, सृष्टिसंहारकारिणी भविष्यसि। व्रतानां समाप्तौ देवी उमा भविष्यति, तदा शैलजा स्वभावतः स्वं रूपं धारयिष्यति। तव स्वं शरीरमपि स्वाभाविकं अंशरूपं भविष्यति; रूपांशेन एकत्वेन उमायां स्थितास्यसि। हे वरप्रदे, एकानंशा इति लोके त्वं पूजिता भविष्यसि, नानारूपविभेदेन, सर्वव्यापिनी, सर्वकामफलप्रदा। ब्रह्मविदो गायत्र्याख्या, यस्याः मुखं ओंकारः, राजानः तां बलतेजःस्वरूपां पूजयिष्यन्ति। त्वं भूः प्रजामाता, शैवीति शूद्रैः पूजिता; मुनिषु क्षमा, धृतिमतां दया। त्वं उपायसमूहेषु महती, नीतिः विवेकिनां; वित्तविवेकः, जीवेषु प्रयत्नः। सर्वेषां मुक्तिः, सर्वदेहिनां पन्थाः; कीर्तिः प्रसिद्धेषु, सर्वदेहिनां स्वरूपा। त्वं कामिनां हृदयेषु हर्षः, सन्तुष्टदृष्टीनां मुदः; भूषितानां शोभा, दुःखार्तानां शान्तिः। त्वं विज्ञानानां मोहः, यजमानां लक्ष्यं; सागराणां महती तटिनी, क्रीडायां क्रीडारसः। त्वं सृष्टिः, लोकधारिणी; कालरात्रिः, अनन्तलोकपंक्तिनाशिनी। त्वं प्रियालिङ्गनसुखदा रात्रिः; एवं, हे देवि, नानारूपविभेदेन लोके पूजिता। ये त्वां स्तुवन्ति वा पूजयन्ति, हे वरदे, ते सर्वान् कामान् लभन्ते, नात्र संशयः। एवं ब्रह्मणा संबोधिता सा रात्रिः, अञ्जलिं कृत्वा, ‘एवं अस्तु’ इत्युक्त्वा शीघ्रं हिमवतः परमं गृहम् अगच्छत्। तत्र, मणिमयभित्तिसंयुक्ते महाप्रासादे, सा मेनां दृष्टवती, या शुक्लपद्मसमानवदना। सा किंचित् श्यामवदना, स्तनभारनमिता, औषधिभिः भूषिता, मन्त्रेश्वर्या सेव्यमाना। सा सुवर्णमणिमयभुजगं रक्षार्थं धारयन्ती, नानारत्नदीपप्रभया दीप्तिमती, महालोकवत् विराजमाना।