सुराणां सभायां तु, तत्रापि स्थानेषु हीनेषु उपविष्टाः देवाः दण्डधराः मौनिनश्च आसन्। तेषां निःस्वनं दृष्ट्वा, तैः उपहासः कृतः। यद्यपि भवतः महाधनाः, सर्वार्थसम्पन्नाः, अल्पभाषिणश्च, तथापि सुराः स्तुतिप्रवीणाः सन्तः बहु भाषन्ते, कर्म तु न करोति। दैत्यराजस्य सभायां चन्द्रश्च, इन्द्रश्च, यदा भाषणाय आज्ञापिताः, तदा दैत्यदासैः पुनः पुनः हास्यं कृतम्। ऋतवः साक्षात् तं अहर्निशं सेवन्ते, तस्य अपराधैः भीताः कदापि न परित्यजन्ति। तस्य महाप्रासादेषु सदा दिव्यं गीतं त्रिविधवाद्यसमन्वितं सिद्धगन्धर्वकिन्नरैः गीयते। सः केवलैः संकेतैः मित्राणि शत्रूंश्च करोति, शरणागतान् त्यजति, सत्यस्य च आश्रयं परित्यज्य गतवान्। एवं तस्य दर्पस्य सर्वं वृत्तान्तं विस्तरेण वक्तुं न शक्यते, केवलं विधाता एव तत्र परमसाक्षी अस्ति। एवं संबोधितः स वै स्वयम्भूः भगवान्, पद्मसदृशवदनः स्मितपूर्वकं देवतानां तदानीं दैत्यकर्माणि व्याहरत्। "तारकः दैत्यः न केनापि देवेन्द्रेण वा सुरेन्द्रेण वा हन्तुं शक्यते; यः तं हन्तुं शक्नोति, स त्रीषु लोकेषु अद्य न जातः। तस्मै वरदानपूर्वकं तपो निरोधितम्; स च इदानीं त्रैलोक्ये अग्निवत् दीप्तिमान् राजा अभवत्। स दैत्यः वरं याचितवान्—सप्ताहिकशिशुना मरणम्। स सप्ताहिकः कुमारः शंकरात् जातः भविष्यति। स एव तारकस्य वधकर्ता सूर्यसमप्रभः भविष्यति; अद्य तु शंकरः भगवतः पत्नी नास्ति। मया यथोक्तं, तस्य हस्तः सदा वरदः, सः देवीं वरदाने सदा सज्जः। हिमालयकन्या देवी भविष्यति; तस्मात् शर्वः वने जन्म लभते, यथा अग्निः काष्ठात्। सा देवी तम् उत्पादयिष्यति; तस्मिन्नागतं तारकः निगृह्यते। मया एष उपायः कृतः, स एव भविष्यति। अनन्तरं तस्य शेषशक्तिः अपि विनश्यति; अल्पं कालं शान्तचित्ताः प्रतीक्षन्ताम्।" एवं पद्मयोनेन उक्ताः देवाः यथार्हं प्रणम्य तं प्रभुं तत्रैव प्रययुः। तेषां गच्छतां ब्रह्मा, लोकपितामहः, रात्रौ स्वस्य आत्मजायाः पूर्वजन्म स्मृतवान्। तदा दिव्या रात्रिः पितामहम् उपससार; तां एकाकिनीं दृष्ट्वा ब्रह्मा तां तेजस्विनीं वाक्यम् उवाच। "शुभे! देवतानां कार्यमिदं महदुत्पन्नम्; त्वया कर्तव्यम्, शृणु अस्य निर्णयम्। तारकाख्यो दानवराजः, दानवध्वजः, अजितः; तस्य विनाशाय ईश्वरेण पुत्रः उत्पाद्यते। स एव तारकविनाशकः भविष्यति; शंकरस्य पत्नी सती, दक्षस्य दुहिता। सा देवी, अन्यकारणात् कोपिता, मृत्युम् आप, हिमगिरिसुता भूत्वा लोकेषु हिताय भविष्यति। तया वियुक्तः हरः त्रिलोक्यं शून्यमिव मन्यते, हिमगिरिगुहायां सिद्धैः सेव्यमानः तपः चरिष्यति। सः तत्रैव तस्याः जन्म प्रतीक्ष्य, कालं क्षपयिष्यति; तयोः उभयोः तपसा महानुत्पद्यते। स एव तारकविनाशकः भविष्यति। तस्याः जन्मनि, सा देवी अपि तेजस्विनी, किंचित् अवबोधरहितैव भविष्यति। हरवियोगे महतीं तृष्णां वहन्ती, तेन योगस्य आकाङ्क्षिणी, तयोः उभयोः घोरतपसा योगः सम्पद्यते। तदा तयोः मध्ये किञ्चित् वाक्यविग्रहः सम्भविष्यति; तस्मात् पुनः तारकसन्देहः जायते। तस्मात् तयोः संयोगे त्वम् एव तयोः रमणाय विघ्नं कुरु, यथा मया उक्तं—शृणु। तस्याः गर्भे त्वं स्वेन रूपेण तां तोषय; ततः त्यक्त्वा तां शर्वः क्रीडया विश्राम्यति। तदा सः तां देवीं तिरस्कृत्यापि, सती पुनः कोपिता तपश्चर्यां प्रतिपत्स्यते। शर्वः तस्याः प्रियतेजसा युक्तं पुत्रं उत्पादयिष्यति; स एव सुरारिणां निःसंशयं वधकर्ता भविष्यति। त्वमपि, शुभे, तावत् जगति दुष्टदानवान् हन्तुम् अर्हसि, यावत् सती गुणसमूहं देहान्तरेण न प्राप्नोति। तयोः संयोगात् पूर्वं त्वयैव दानवान् न हन्तुं शक्यते; तदा सम्प्राप्ते, तपसा कृतार्था सृष्टिसंहारकारिणी भविष्यसि। व्रतसमाप्तौ देवी उमा भूत्वा, तदा शैलजा स्वेन रूपेण स्वयमेव भविष्यति। तवापि शरीरं स्वाभाविकं अंशमात्रं भविष्यति; रूपसंयोगेन उमायां स्थित्वा त्वं भविष्यसि। वरदा! त्वां जगत् एकानंशां बहुरूपां विशेषयुतां सर्वव्यापिनीं कामदां पूजयिष्यति। ब्रह्मविदः त्वां गायत्रीं ओंकारमुखीं वदन्ति; महाबलिनः राजानः त्वां शक्तिस्वरूपां पूजयन्ति। त्वं भूः प्रजामाता, शूद्रैः शैवी इति पूज्यसे; मुनिषु क्षमा, धृतिमतां दया। त्वं उपायसमूहा, विवेकिनां नीतिः; त्वं वित्तविवेकः, जीवेषु यत्नश्च। एवं ब्रह्मणा विधात्रा देवीं प्रति कार्यविधिं, तस्याः स्वरूपं, जगत्पूज्यत्वं च सम्यक् निरूप्य उपदिष्टम्।