महात्मनः ब्रह्मणः महत्त्वेन तद् अण्डं, नाम्ना अनिर्वचनीयम्, स्वस्वरूपं प्रादुरभवत्। तस्माद् अण्डात्, स्वयम् ब्रह्मा स्वर्गभूम्योः, ऊर्ध्वाधः विभागं अकरोत्। मेरौ तव प्रादुर्भावः जीवस्य आयुः अभवत्; यत् त्वया स्थापितं तद् दीप्तिमान्, देवाः तव नित्यजन्मनः अपत्यानि अभवन्; आकाशः तव शिरः, चन्द्रसूर्यौ तव नेत्रे। सर्पाः तव केशाः, दिशः तव कर्णरन्ध्राणि, पृथिवी तव पादौ, समुद्राः तव नाभिः; वेदेषु त्वं मायाकर्ता कारणं च, शान्तः, प्रकाशमानः, मुक्तः इति प्रसिद्धः। वेदाः त्वां पुरातनं, हृदयकमलमध्ये स्थितं, वर्णयन्ति; योगप्राप्ताः त्वां आत्मानं स्तुवन्ति, सूक्ष्माः सप्त सांख्यतत्त्वानि त्वया स्थापिता। एषां तत्त्वानां अष्टमं कारणरूपं गीयते; प्रत्येकस्य तव अन्तः स्तुत्यः; स्थूलसूक्ष्मरूपं दृष्ट्वा, देवाः तव अवस्थाः विविधकारणैः वर्णितवन्तः। सृष्ट्यादौ केवलात् त्वत्तः एते प्राणी अभवन्; विविधवृत्तयः प्राप्ताः; तव इच्छया कालः, अन्तप्राप्त्या गूढः, मीयते, विभागाः भेदाः च लीयन्ते। त्वं सत्-असत्-प्रकाशन-प्रलयस्य कारणम्; अनन्तः, तेषां कर्ता; सूक्ष्मैः स्तुत्यः, स्थूलप्राणी तेषां आवरणैः उत्पन्नाः। तेषां सूक्ष्मात् स्थूलपुरातनरूपाणि दृश्यन्ते; तेषां जन्मिनां अतीतानागतं; सर्वावस्थायाम् योज्ये युक्तः, रूपप्रादुर्भावेन पृथक् स्थितः; अनन्तरूपेश्वर, भक्तानां शरणं, रक्षकः, पालकः च त्वं। एवं ब्रह्माणं स्थिरं स्तुत्वा, अमराः तुष्टाः, मनः एकाग्रं कृत्वा, स्वेषां कामानां सिद्ध्यर्थं प्रार्थयन्तः स्थिताः। ततः स्तुतः ब्रह्मा, परमगुणेन पूर्णः, अमरान् वामहस्तेन वरं दत्त्वा, संबोधितवान्। सती पतिसंयोगवियोगेन भूषणानि त्यक्त्वा न शोभते; तथा हे इन्द्र, त्वं मलिनवदनः, शिथिलकेशः इव दृश्यसे। अग्निदग्धः अपि, धूमेन न दीप्तः, यथा भस्माच्छन्नः न दीप्तः, वा दग्धवनः दीर्घकालं शून्यः। रोगमरणपीडिते शरीरं न शोभते, यथा दण्डः सर्वत्र गमनाय कठिनः। रात्रिचराणां अधिपः अपि, भयभीतः इव भाषसे, हे दानवाधिप; शत्रुना आहतः इव विक्लवः दृश्यसे। तव शरीरं वरुणस्य इव शुष्कम्, अग्निना परिवृतं इव; रक्तहीनः, सर्पयुक्तं पाशं पश्यसि। हे वायो, साधुभिः विजितः इव मोहः; हे धनाध्यक्ष, कुवेरत्वं त्यक्त्वा भयभीतः किम्? हे रुद्राः, त्रिशूलधारिणः, स्वशूलसमूहं घोषयन्तु; कः तव तेजः अपि हृतम्? तव हस्तः शक्तिहीनः, न दीप्तः; नीलपद्मसदृशं चक्रं पर्याप्तम्, हे मधुसूदन। हे सर्वानन, स्थिरदृष्ट्या जगत् पश्यसि, यथा निगूढदृष्ट्या विश्वं निरीक्षसे। एवं ब्रह्मणा ब्रह्मरूपेण उक्ताः, देवाः तस्य वचनं प्रधानं कृत्वा, वायुम् उदीरयन्ति। ततः विष्णुप्रधानैः देवैः जागृतः वायुः, चतुर्मुखं चराचरगुरुं संबोधितवान्। हे अनन्त, त्वं जगत् सृजसि; चराचरप्राणिनां स्रोतः, विविधगुणयुक्तः; देवाः दानवाः अपि तव तुल्याः न, त्वं तेषां जनकः। पितरं सति अपि, मनः विक्षिप्तम्; गुणयुक्तः वा निर्गुणः, बलवान् वा दुर्बलः, वज्रपुत्रः दितिपुत्रः अतिबलवान्, तव वरप्राप्त्या भयविहीनः। चराचरविनाशे किमर्थं मायायाः कृतिः? हे देव, त्वं लोकस्थैर्याय अद्भुतगुणान् स्थापितवान्। द्विजवराः देवसमूहः तुष्टः, कामफलं श्रुतं दत्तं, यज्ञिनां स्वर्गः न प्राप्तः, तव विधानानुगतः। दिव्ययानसमूहं हृत्वा, दितिपुत्रः मरुस्थलवत् आत्मानं अकरोत्; त्वं सर्वगुणेषु उत्तमत्वं स्थापितवान्, पर्वताधिपत्यं च सर्वत्र। स पर्वतः यथायोग्यं भावं ज्ञात्वा, सततं आकाशं गतः; देवनिवासविहाराय अभ्यस्तः, तस्य शिखराणि दितिपुत्रैः पदैः लङ्घितानि। रत्नपूर्णानि गुहाः लुण्ठिताः, बहुदैत्यसमूहस्थानं अभवत्; हे देवाधिप, तस्य भीत्या, त्वं अन्यत्र गतः, शरीरं व्यर्थं त्यक्त्वा। दीर्घकालं, त्वया, दिशः शुद्धदीप्त्या युक्ताः, जगत् प्रथमयुगे योग्यं कृतम्; दिव्यायुधसमूहः नोत्थितः, हे कर्तः। दितिपुत्रस्य शरीरं धारयित्वा, स इव शतविभागमना, अल्पबुद्धिः, गतवान्; वयं, ताडिताः, द्वारस्थाः, कष्टेन प्रवेशं प्राप्तवन्तः, हे अमरारिपु। सभायाम्, देवाः, हीनस्थानेषु उपविष्टाः; दण्डधारिणः, न भाषन्ते, तेन उपहसिताः। समृद्धधनः, सर्वार्थसिद्धः, त्वं अल्पभाषी; देवाः, स्तुतिप्रवीणाः, बहु भाषन्ति, किंतु अल्पं कर्म कुर्वन्ति। दैत्यराजस्य सभायां, इन्द्रस्य च, भाषायाम्, दैत्यसेवकाः तान् पुनःपुनः उपहसन्ति। ऋतवः, मूर्तिमन्तः, तं दिनरात्रं सेवन्ति; तस्य अपराधात्, भयभीताः, तं न त्यजन्ति। तस्य प्रासादेषु, दिव्यसंगीतं, त्रिविधवाद्ययुक्तं, सदा सिद्धगन्धर्वकिन्नरैः गाय्यते। स मित्रशत्रूणि केवलं संकेतैः करोति, शरणागतान् त्यजति, सत्यम् आश्रयम् परित्यज्य। तस्य दुर्व्यवहारः सर्वः न कथनीयः; केवलं ब्रह्मा तत्र परमसाक्षी। एवं उक्ते, स्वयम्भूः देवः, पद्ममुखः, स्मितं कृत्वा, दैत्यकृत्यं देवेषु उवाच। तारकः दैत्यः न हन्यते देवैः वा दानवैः; तं मारयितुं यः, स त्रिषु लोकेषु अद्य न जातः। वरं दत्त्वा तं तपः निरोधितवान्; अधुनाः स राजा, त्रैलोक्यं अग्निवत् दीप्तिमान्। एवं, ब्रह्मणः महत्तत्त्वं, सृष्ट्यादि, देवदानववृत्तं, तारकस्य अद्भुतबलं, वरप्राप्त्या त्रैलोक्यविजयं, सर्वं देवैः ब्रह्मणं स्तुत्वा प्रार्थितं, तेन परमदयया उत्तरं दत्तं, तस्य दैत्यस्य विनाशे उपायान् विचिन्तयन्ति।