तदा दैत्यराजस्य तेजस्विना बाणैः ज्वलद्ग्निसदृशैः सहसा संकर्षणेन समाक्रान्ते युद्धभूमौ, भीताः राक्षसाः सर्वतो दिशो द्रुतं पलायितवन्तः। असुरपतिना कठोरविकृतैः शरैः क्रीडया वातमिव समुत्पाद्य, समग्रं रणमण्डलम् उद्विग्नीकृतम्। ततः हरिः धनुराकुञ्च्य, दैत्यराजस्य सारथिं तीक्ष्णैः शरैः हृदि विद्ध्वा क्षिप्रं व्यथितम् अकरोत्। धूमकेतुना पताकां, महेन्द्रेण मुकुटं, धनाधीशेन सुवर्णालङ्कृतं धनुः, यमेन भुजं, वायुनाऽऽरूढभागान्, तथा रजनीचरपतिस्य कवचं प्रहारितम्। देवैर्यथार्थवीर्येण कृतं तद्वै युद्धं दृष्ट्वा, दैत्यपतिः स्वबाहुभिः स्वबान्धवैश्च रणभूमौ प्रत्युत्तरम् अदात्। स बलवान् दण्डमुद्यम्य, सहस्राक्षं प्रति युद्धे प्राहरत्; तस्य दण्डस्य गगनं व्याप्नुवतः, अनिवार्यं वेगं दृष्ट्वा, पाकशासनः स्वात् रथात् प्लुत्वा भूमिम् अगमत्। स दण्डः रथासने पतित्वा घोरं शब्दं निर्ममे, रथं चूर्णीकृत्यापि, मातलिः न मृतः। ततः स दैत्यः शूलमादाय केशवस्य वक्षसि प्राहरत्। तेन स भगवाँश्चेतनां नष्ट्वा गरुडस्कन्धे पतितः; ततः खड्गेन राक्षसराजस्य वाहनं छित्त्वा पतितम् अकरोत्। दैत्येन यमः गदया भूमौ पातितः, अग्निः शृङ्खलेन शिरसि ताडितः। वायुः बाहुभ्यां गृहीत्वा भूमौ निपातितः, क्रोधात् धनाधीशं धनुष्कोट्या ताडितः। एवं स दैत्यराजः, अप्रमेयवीर्यः, युद्धे देवसेनान्यः असंख्येयैः शस्त्रैः हत्वा क्षणेन विजयी अभवत्। तत्पश्चात् चेतनां पुनः प्राप्य, विष्णुः दुष्प्रगृह्यं चक्रं, दैत्यराजस्य रक्तेन लिप्तं मांसभक्षिभ्यः समर्पितम्, गृहित्वा दृढेन वेगेन तस्य वक्षसि प्राहरत्। स चक्रः सूर्यसङ्काशः, तस्य हृदि पतित्वा, शिलायां नीलोत्पलमिव भग्नम्। ततः महेन्द्रः चिरकालमभिलषितं वज्रं ससर्ज। तत्र युद्धे, यत्र विजयाशां दैत्यराजे निवेश्य, तारकः वीर्यशाली तेन वज्रेण ताडितः, तस्य देहं प्राप्तम्। स वज्रः, शतधा भग्नः, ज्वालाभिः विकीर्णः, तत्रैव विनष्टः, वायुनापि तद्वद् दैत्यवक्षसि नष्टः। ज्वलदग्निसदृशं अङ्कुशं, वज्रोपमं, भग्नम्। अङ्कुशस्य भग्नं दृष्ट्वा, वायुश्च कोपितः। स पर्वतं, गुहासु पुष्पितवृक्षैः पूर्णं, उन्मूल्य, पञ्चयोजनविस्तीर्णं, दानवराजे क्षिप्तवान्। स पर्वतः समीपमागच्छन्, दैत्यः सस्मितमुखः स बालक्रीडायां कन्दुकमिव, वामहस्तेन गृहित्वा स्थितः। ततः कृतान्तः कोपसमन्वितः दण्डमुत्क्षिप्य, बलवद् भ्रमयित्वा, अप्रतिहतबलं दैत्यराजस्य शिरसि प्राहरत्। स दण्डः तस्य शिरसि पतित्वा, स दैत्यः तदज्ञानः, यतः स दण्डः कल्पान्ताग्निसमप्रभः, दुर्जयः, दीप्तिमान् आसीत्। ततः महाशूलं दैत्यपतौ क्षिप्तम्, यत् नवशिरीषकुसुमसदृशं तस्य वक्षसि दीप्तिमद् अभवत्। तस्मिन्नन्तरे, निरृतिर्लोकपालः, निर्मलात् कृतिपुटात् खड्गमुत्कर्षन्, तेन खड्गेन दिग्भ्यः तमः प्रशम्य, दैत्यपतौ क्षिप्तवान्। स खड्गः तस्य शिरसि पतित्वा, तत्क्षणादेव शतधा भग्नः। ततः जलाधिपः, क्रूरः, अनिवार्यः, विषाग्निभयप्रदीप्तां पाशमुत्सृज्य, दैत्यबाहुः बन्धयितुमिच्छन्, तस्य पाशः तस्य बाहुम् आगत्य, तत्क्षणादेव, महाजिह्वारजतदंष्ट्रः, भग्नः। अथ अश्विनौ, मरुतः, साध्याः, महोरगाः, यक्षाः, राक्षसाः, गन्धर्वाश्च, दिव्यैः शस्त्रभिः विविधैः समायुक्ताः, संहत्य दैत्यपतौ प्राहरन्; किन्तु तस्य वज्राश्मसमानस्य देहं कश्चनापि शस्त्रं न विवेद। ततः तारकः, दैत्याधिपः, रथात् प्लुत्वा, केशैः पाणिभ्यां, गुल्फैः च, कोटिशः देवान् हत्वा, विजयी अभवत्। शेषा देवसेना, पराजिता, भयाकुला, आयुधानि परित्यज्य, दिशः पलायिता। ततः दैत्यः, इन्द्रादीन् लोकपालान्, दृढपाशैः केशेषु बन्धित्वा, पशूनिव हन्ता, युद्धे निगृह्य, स्वस्य रथमारुह्य, स्वप्रासादम् अगच्छत्, यस्य शिखरं सिद्धगन्धर्वगीतैः निनादितम्। दितिसुतैः स्तुतः, अप्सरसः क्रीडया मोदितः, स तत्र नगरे प्रविष्टः, यथा त्रैलोक्यलक्ष्मीः तस्यैव स्यात्। पद्मरागमणिमयस्य सिंहास्य उपविष्टः, मुक्ताहारकुण्डलद्योतः, क्षणमेकं किन्नरगन्धर्वनागनार्याभिः सह विहृत्य। तदा द्वारपालः, निर्मलनीलवस्त्रधारी, समीपमागत्य, भूमौ प्रणम्य, हस्तेन मुखं छादयन्, दैत्यपतिं सूर्यगणांश्च प्रांशुभिः वचोऽब्रवीत्। "कालनेमिः द्वारे स्थितः, देवान् बद्ध्वा आगतः; क्व स्थेयुः सूतमगणाः, भगवन्?" इति। द्वारपालस्य वचनं श्रुत्वा, दैत्यः प्रत्युवाच— "यत्र कुत्रापि स्थेयुः, मम गृहं त्रयीलोक्यं च।" केवलं सूत्रबन्धनमात्रेण, क्षिप्रमेव, देवाः निगृहीताः, मनसि महद्व्यथां प्राप्नुवन्तः। ते देवाः, दुःखितचित्ताः, शरणं पद्मजनं लोकगुरुं गत्वा, इन्द्रादयः शिरसा भूमौ नताः, सुस्पष्टार्थैः वचोभिः, पद्मासनं स्तुतवन्तः। "त्वमेव प्रणवः, विश्वबीजस्य मूलं, अनन्तविविधात्मा, आद्यः, पश्चात् सत्स्वरूपधारी; त्वां लयानिच्छन्तं, रुद्रस्वरूपं, वयं नुमः।