ततः तस्मिन्नेव रणाङ्गणे, दैत्यराजः स्वर्णरजतविचित्रैः, शुद्धैः दीप्तैश्च बाणैः, शास्त्रार्थनिर्णयवद्भिः संहितैः, प्रत्यग्रं शरासनं कर्णान्तं सन्धान्य कौशलात् प्रहारं चकार। तदा स दानवः शक्रं शतशरैः, नारायणं सप्ततिभिः, वह्निं नवतिभिः च विव्याध। मारुतं शिरसि दशभिः, यमं दशभिः, कुबेरं सप्ततिभिः, वरुणं चाष्टभिः बाणैः आहतवान्। निरृतिं विंशतिभिः पुनरष्टभिः च विव्याध; पश्चात् सर्वान् पुनः दशदशबाणैः प्रत्यक्षं विव्याध। एवं मातलिं त्रिभिः शीघ्रबाणैः, गरुडं दशपक्षिभिः शरैः दैत्यः प्रहारमकरोत्। पुनः स दानवः, संकुचिताङ्गुलिबाणैः, देवानां कवचानि छित्त्वा, धनूंषि च छेदयामास; तथा ते देवा कवचधनुषोः वियुक्ताः, तस्य बाणैः आहताः। ततो लोकपालाः रोषसमन्विताः, रणाङ्गणे अन्यानि धनूंषि गृह्य, तं दैत्याधिपं सर्वतः परिवृत्य, अक्षयैः बाणैः तं विद्ध्वा, तस्य दानवस्य नेत्रे रोषारुणे बभूवतुः। स दैत्यः, अमरान् अग्निवत् बाणवर्षेण आच्छाद्य, ततः अन्तकाग्निसमदीप्तं बाणं गृहीत्वा, शक्रं वज्रिणं वेगेन वक्षसि प्राहिणोत्; तेन महेन्द्रः रथोपविष्टः कम्पितः। सहस्रसूर्यसमं तेजोमण्डलं व्योम्नि दृष्ट्वा, दैत्यः, उदितशक्तिं विष्णुं बाणाभ्यां स्कन्धमूलयोः विव्याध; ततः केशवस्य बाणः शार्ङ्गस्य पुरतः पपात्। ततः तारकः, मृत्युपतिः, वसूनां हीनभावं स्मृत्वा, तम् वामभागे बाणैः विद्ध्वा, अग्निकल्पैः शरैः जयेद्यं जलाधिपं शोषयामास। अग्निकल्पैः बाणैः शीघ्रं प्रहारं कृत्वा, भीतान् राक्षसान् दिशो विद्रावयामास; विकृततिक्तैः बाणैः दानवेश्वरः क्रीडया वातम् उत्पाटयामास। ततः हरिः धनुः संकुच्य, दैत्यराजस्य सारथिं तीक्ष्णैः बाणैः हृदि विव्याध; धूमकेतुः पताकां, महेन्द्रः किरीटं, धनाध्यक्षः सुवर्णभूषितं धनुः, यमः भुजं, वायुः रथाङ्गानि, रजनीचराधिपस्य कवचम् अपि विव्याधुः। तं देवैः कृतं सत्यवीर्ययुक्तं समरे दृष्ट्वा, दैत्यपतिः स्वबाहुभिः स्वजनैः सह समरभूमौ सम्यक् युद्धमकरोत्। स महाबलः दैत्यः, सहस्राक्षं प्रति महागदां प्राहिणोत्; सा गदा गगने दुर्निवार्या पतन्ती दृष्ट्वा, पाकशासनः रथात् अवपत्य भूमिं जगाम; गदा रथोपविष्टं तीव्रनिनादेन पतित्वा, रथं चूर्णयामास, मातलिः तु न ममार। दैत्यः शूलं गृह्य, केशवं वक्षसि विव्याध; स विष्णुः मूर्च्छितः गरुडस्कन्धे पतितः। ततः असिना राक्षसराजस्य वाहनं छित्त्वा, दैत्यः यमं गदया भूमौ निपातयामास, वह्निं शृङ्खलेन शिरसि विव्याध। वायुम् बाहुभ्यां उत्थाप्य, भूमौ क्षिप्तवान्; कोपात् धनाध्यक्षं धनुष्कोट्या ताडितवान्। ततः दैत्यराजः, अप्रमेयवीर्यः, समरे अनन्तशस्त्रैः देवसेनान्यः एकैकशः निहन्तुं प्रवृत्तः। विष्णुः चेतनां प्राप्त्वा, दुष्प्रगृह्यं चक्रं, दैत्यराजरुधिरलिप्तं मांसभोजिनां मुखं प्रति प्रवृत्तं, समादत्त। केशवः तद् चक्रं दृढं दैत्यराजवक्षसि प्राहिणोत्; तत् चक्रं सूर्यसमानदीप्तिं दैत्यहृदि पतितम्। तद् चक्रं तस्य देहस्थले नीलोत्पलमिव शिलायां भग्नम्; ततः महेन्द्रः चिरसंचितं वज्रं ससर्ज। तस्मिन्नेव युद्धे, यत्र विजयोपायः इन्द्रस्य दैत्यराजे स्थितः, तारकः वीर्यवान् तेन वज्रेण ताडितः, तस्य देहं प्राप्तम्। वज्रः भग्नः, ज्वालाः विकीर्णाः, शतधा विदलितः; विमुक्तः, वायुनैव दैत्यवक्षसि नष्टः। दीप्तं ज्वलनसदृशं अंकुशं, वज्रकल्पं, भग्नम्; तस्य भग्नं दृष्ट्वा युद्धे वायुः अपि। क्रुद्धः स वायुः, पुष्पितकन्दरं पर्वतं, पञ्चयोजनविस्तीर्णं, समूलं समुत्पाट्य, दानवेश्वरं प्रति प्राहिणोत्। स पर्वतः समीपं गच्छन्, दैत्यः प्रहसन्, बालक्रीडनकं यथा, वामहस्तेन जग्राह। ततः मृत्युः, कोपसंरक्तः, दण्डं समुत्क्षिप्य, वेगेन भ्रमयित्वा, दैत्यराजस्य शिरसि प्राहिणोत्, योऽसावपराजितबलः। स दण्डः दैत्यशिरसि पतित्वा, स दानवः न जानाति स्म; स ज्वलनान्तकालाग्निसदृशः, दुर्जयः, दीप्तिमान् बभौ। महाशूलं समरे दैत्येश्वरं प्रति प्राहरत्, यः शिरीषपुष्पनव इव, तस्य वक्षसि प्रहृष्टः पतितः। ततः निरृतिर्लोकपालकः, निर्मलात् कोशात् असिं निष्कृष्य, तेन तमिस्रावृतां दिशं दीप्त्या व्यनक्त्। स तं दैत्येशं प्रति प्रक्षिप्य, तस्य शिरसि पतितः; तस्याघाते, स असिः शतधा भग्नः। जलाधिपः, उग्रः दुर्जयः, विषाग्निविभयदीप्तं पाशं मुमोच, दैत्यबाहुं बन्धयितुम् इच्छन्। स पन्नगः दैत्यबाहुं प्राप्त्वा, तत्रैव विनष्टः; तस्य महदंशदंष्ट्राः, तीक्ष्णरज्जुकाः, भग्नाः। ततः अश्विनौ, मरुतः, साध्याः, महोरगाः, यक्षराक्षसगन्धर्वाः, दिव्यविविधायुधधारिणः—सर्वे, महाबलसमन्विताः, दैत्यपतिं समन्तात् अभ्यघ्नन्; किन्तु तेषां कस्यापि आयुधं तस्य वज्रशैलसमानकायं विदारितुं न अशक्नोत्। ततः तारकः, दानवाधिपः, रथात् अवपत्य, केवलं पाणिपादप्रहारैः कोटिशः देवान् निहन्तुं प्रवृत्तः। भग्नबलाः देवसेनाः, आयुधानि परित्यज्य, भीताः दिशः सर्वतः पलायन्त। ततः दैत्यः, इन्द्राद्याः लोकपालान् समरे, दृढपाशैः केशेषु बद्ध्वा, यथावधकः पशून्, बबन्ध।