तदा तारकः दैत्याधिपः मदेन, क्रोधेन, गर्वेण, शौर्येण च पूर्णः, तस्य भावाः स्फुटं प्रकाशमानाः, विकटवेषः, भीमदर्शनः च बभूव। स विजयी रथं समारुह्य, सहस्रगुरुडध्वजैः वीरैः परिवृतः, रोषेण प्रेरितः, सुराणां प्रति रणभूमिं प्रविवेश। स सर्वायुधसंपन्नः, सर्वास्त्ररक्षितः, त्रिलोकसंपद्वान्, विशालं मुखं प्रसार्य, युद्धाय शीघ्रं स सैन्यसमूहैः परिवृतः प्राविशत्। तस्य कायः जम्भास्त्रहतः, स ऐरावतं गजश्रेष्ठं परित्यज्य, रणाय समुत्पतितः। तस्मिन्नेव समये, इन्द्रस्य रथः, मातलिना रक्षितः, सुवर्णमणिरत्नैः शोभितः, सिद्धगणैः भूषितः, गन्धर्वकिन्नरगीतैः निनादितः, नृत्यमानाप्सरसां पुरुषसमूहेन चाकीर्णः, चतुर्हयोजनविस्तीर्णः, सर्वायुधयुतः, विशालः, दीप्तिमान्, सर्वतः सुरक्षितः स्थितः। लोकपालाः अपि गरुडध्वजाः सज्जाः आसन्। तदा पृथिवी कम्पिताऽभवत्, तीव्रः वातः प्रववौ। ततः सागराः प्लाविताः, सूर्यप्रभा नष्टा, अन्धकारः समुत्पन्नः, नक्षत्राणि अपि दृष्टिगोचराणि नासन्। तदा शस्त्राणि ज्वलन्ति स्म, सेनाः कम्पन्ते स्म; एका पार्श्वे तारकः दानवः, अपरस्यां देवसंघः स्थितः। एका पार्श्वे लोकनाशः, अपरस्यां विश्वरक्षणम्; सर्वे भूतगणाः, चलाचलाः, देवासुरभेदेन विभागिताः। एवं द्वैतं अपि तदा एकत्वमिव जातम्; यद् यदस्ति त्रिषु लोकेषु सतत्त्वरूपेण, तद् तत्र अखिलशक्तिसमूहत्वेन प्रकटितम्। शस्त्रशक्तिधनवीर्यबलपराक्रमप्राणसङ्घाताः, एते सर्वे देवासुराणां तपःप्रभावेन आसन्। तदा तारकः अग्रे सन्, नवभिः अग्निसमदीप्तैः शरैः, हृदये ताडितः। स दैत्येशः, अप्रकम्पितः, तैरेव शरैः, येन ताडितः, नव नव शरान् देवान् हृदयेषु ताडयामास। ततः देवाः, लोकधारकप्रमुखैः शूलैः अग्रे कृत्वा, अविच्छिन्नं शरवर्षं मुमुचुः। तदनन्तरं, प्रियाणां अश्रुवृष्टिवत्, दानवः तान् शरान् आकाशे एव विनाशयामास। यथा दुर्मार्गः पुत्रः, कुलस्य कीर्तिम्, शुद्धिं, प्रतिष्ठां च नाशयति, तथा ते शराः नष्टाः। ततः दानवः, देवैः प्रेषितं शरवर्षं वारयित्वा, स्वशरैः आकाशं, दिशः, पृथिवीं च पूरयामास। तदनन्तरं, तीक्ष्णैः गृध्रमयूरपक्षयुक्तैः शरवर्षैः, शीघ्रं तान् मूलतः स्थानतः च छित्त्वा, कान्तार्णवन् इव शरान् क्षिपन्। कर्णान्तप्रयुक्तैः, सुवर्णरजतप्रभाभिः, विशुद्धैः शरैः, संशयसमाधानवदर्थान् यथाशास्त्रं, स कौशलात् ताडयामास। ततः दानवः, शक्रं शतशरैः, नारायणं सप्ततिशतैः, अग्निं नवतिशतैः ताडितवान्। मारुतं दशभिः शिरसि, यमं दशभिः, कुबेरं सप्ततिशतैः, वरुणं अष्टभिः शरैः ताडितवान्। निरृतिं विंशतिभिः, पुनः अष्टभिः, ततोऽपि सर्वान् दशदश शरैः ताडितवान्। एवमेव, मातारिं त्रिभिः, गरुडं दशभिः पक्षयुक्तैः शरैः ताडितवान्। पुनः, संधिश्लिष्टैः शरैः, देवतानां कवचानि छित्त्वा, धनूंषि च छित्त्वा, तान् देवतान् कवचधनुःविहीनान् स्वशरैः ताडितवान्। ततः, अन्यानि धनूंषि क्रोधेन गृह्य, लोकपालाः दैत्याधिपं परिवृत्य, अक्षयशरैः विद्ध्वा, तस्मिन्नेव क्षणे, दानवस्य नेत्रे क्रोधारक्ते बभूवतुः। स अमरान् अग्निवद् शरवर्षेण वर्षयामास। तदा, अग्निसमदीप्तं शरं गृह्य, महेन्द्रस्य वक्षसि शीघ्रं ताडितवान्, येन स महेन्द्रः स्वरथोपविष्टः कम्पितः। सहस्रसूर्यसमं तेजो दृष्ट्वा, दानवः विष्णुं, उत्क्रान्तबलं, स्कन्धमूले द्वाभ्यां शराभ्यां ताडितवान्; तदा केशवस्य शरः शार्ङ्गपर्वतः पूर्वं पतितः। ततः तारकः, मृत्युपतिः, वसूनां हीनत्वं स्मृत्वा, तं वामभागे शरैः विद्ध्वा, अग्निसमशरैः अजितं जलेशं शोषयामास। अग्निशरैः शीघ्रं प्रहारं कृत्वा, भीतान् राक्षसान् दिशो दिशः पलाययामास। विकृततीक्ष्णशरैः, असुरपतिः, क्रीडया वातम् उत्पादयामास। तदा, धनुः संकुर्वन्, हरिः दानवराजस्य सारथिं तीक्ष्णैः शरैः हृदये ताडितवान्। धूमकेतुः ध्वजं, महेन्द्रः मुकुटं, धनाध्यक्षः सुवर्णभूषितं धनुः, यमः भुजं, वायुश्च रथाङ्गानि, निशाचराधिपस्य कवचं च छित्त्वा प्राहरन्। तं युद्धं, सत्यवीर्ययुक्तं, दृष्ट्वा, दानवाधिपः स्वबाहुभिः स्वबान्धवैः च युद्धे प्रवृत्तः। स महाबलः युद्धे, सहस्राक्षं गदया प्राहरत्; गदा तु दिवि अनिवार्या पतन्ती दृष्ट्वा, पाकशासनः रथात् उत्पत्य भूमौ स्थितः। सा गदा रथोपवेशे पतित्वा, तीव्रं शब्दं कृतवती, रथं चूर्णितवती; मातलिः तु न मृग्यत। दानवः शूलं गृह्य, केशवस्य वक्षसि प्राहरत्। स केशवः, गारुडस्कन्धे विह्वलः पतितः। तेन खड्गेन राक्षसराजस्य वाहनं छित्त्वा नष्टम्। दानवः यमं गदया भूमौ पतितवान्, अग्निं शृङ्खलेन शिरसि ताडितवान्। वायुम् बाहुभ्यां उत्थाप्य, भूमौ क्षिप्तवान्; क्रोधेन धनाध्यक्षं धनुष्कोट्या ताडितवान्। एवं, युद्धे, दानवराजः, अनन्तवीर्यः, अनन्तशस्त्रैः सर्वान् सुरगणान् विनिहन्तुं प्रवृत्तः।