ततः शक्रः सुरराजः क्रुद्धः दैत्यं प्रति, एकाग्रचित्तः, नारायणास्त्रं असुरस्य उरःप्रदेशे सन्ददौ। तेन नारायणास्त्रेण असुरस्य उरः आहतम्; तस्य हृदयम् महास्त्रेण विदारितम्, रक्तं स्रवितम्। असुरपुत्रः योद्धा इव रणभूमिं परित्यज्य निर्गतः; तस्यास्त्रबलात् दैत्यस्य रूपं नष्टम्। ततः दैत्यः आकाशे अदृश्यः अभवत्; स दैत्याधिपः दिवि स्थितः अस्त्रैः इन्द्रियैः च अदृश्यः अभवत्। स तदा सुरसेनायाः विनाशहेतुम् उत्तमं प्रहिणोत्—शूलानि, परशवः, चक्राणि, बाणाः, वज्राणि, गदाः च। भीषणः दानवः कुत्सितानि परशूनि खड्गैः सह, स्फोटनानि, मुसलानि, अस्त्राणि च, अक्षयाणि अप्रमादीनि च, वर्षयामास। दैत्यैः क्षिप्तैः तैः भयङ्करैः अस्त्रैः सुरसैन्येषु भूमिः भुजैः शिरोभिः च, कुण्डलैः भूषितैः, पूरिता अभवत्। गजस्कन्धैः इव ऊरुभिः, पर्वतसदृशैः गजैः, भग्नरथैः, छिन्नधुरैः, भग्नचक्रैः, सारथिभिः सह भूमिः आच्छादिता अभवत्। सा भूमिः मांसरक्तेन लिप्ता, रुधिरनदीभिः प्रवहन्ती, मृतशिरः कूटैः अस्थिभिः च, दुर्गमा अभवत्। शिरच्छिन्नदेहकूटेषु नृत्यन्तः, वस्त्राणि रक्तमृद्भिः सिक्तानि, त्रैलोक्ये सर्वदेहिनां विनाशे, शृगालाः, गृध्राः, काकाः च अतिसन्तुष्टाः अभवन्; कदाचित् काकः लोचने निष्क्रान्ते, शवस्य उपरि कूजितवान्। केचित् शृगालाः स्थूलान्नि तन्त्रीः अपाकर्षन्ति; अन्यत्र भीषणः बकः श्वभिः उपभुक्तं शवम् कृमणयामास; श्वानः मांसं भक्षयन्तः समायान्ति; अन्यत्र वृकः गुप्तः गजस्य रक्तं पिबति। एकस्मिन स्थले अश्ववृत्तम् श्वपैः आकृष्टम्; अन्यत्र पिशाचाः स्वजनैः सह, प्रमदिताः, रक्तं पिबन्तः, धावन्तः, 'एषा खुरः मम, प्रियायाः!' इति घोषयन्तः। 'एषा पद्मनिभा हस्तः मम कर्णमूलम्!' अन्यः क्रुद्धः प्रियाविहीनं देहं पश्यति; अन्यः प्रियं प्राप्त्वा उष्णं रक्तं पिबति, शवचर्मणि स्थूलपत्रं बध्नाति। यक्षकन्या छिन्नकाण्डात् वृक्षं निर्मितवती, गजदन्तं पुत्ररूपेण गृहीत्वा, घटं विदार्य, मुक्तां प्रियस्य प्रसादाय अन्वेषयति; यक्षराक्षसाः सह मांसं रक्तं च पिबन्ति। मृताश्वकृष्णात् स्रवम् हस्तेन गृहीत्वा, जीवनहीनस्य प्रियस्य रक्तमदिरां आनयति; 'मम न नश्यतु, मम आगच्छतु, श्मशानगतम्, अस्य मुखं प्रशंसनीयम्,' इति वदति। 'एषः सर्पः नः न भयकरः, जीवितं नष्टम्; अहं अकेला दैत्यस्य एकमुखं न जेतुं शक्नोमि,' इति यक्षस्त्रियः प्रियाय वदन्ति; अन्याः कपालं गृहीत्वा, पिशाचाः, यक्षाः, राक्षसाः च। 'देहि, देहि मम, अहं तृषार्तः!' इति क्रोशन्ति। अन्याः रक्तनदीं प्रविश्य, स्नात्वा, पितृन् तर्पयन्ति, देवांश्च पूजयन्ति; गजाः सुप्रस्थिताः रक्तसरोवरं तर्तुं यत्नवन्तः। एवं सुरासुरयोः गम्भीरः, भयङ्करः युद्धः अभवत्; गर्वितयोद्धारः, भयेन विजिताः, दुष्प्राप्येण, भग्नाः अभवन्। ततः इन्द्रः, कुबेरः, वरुणः, वायुः, अग्निः, यमः, निरृतिः च—सर्वे बलिनः—स्वानि दिव्यानि अस्त्राणि सन्ददुः। सर्वे दिवः दैत्येषु अस्त्राणि प्रक्षिप्य, तानि अस्त्राणि सुराणां दैत्येषु निष्फलानि अभवन्। ते सर्वे महाक्रोधेन समवेत्य, घोरयुद्धे, सम्युद्धम् अकरोत्; सुराः दैत्येन श्रान्ताः, मार्गं न अविन्दन्। दैत्यास्त्रैः सर्वाङ्गानि भग्नानि, शक्तिहीनाः, शीतार्ताः गवः इव, समायान्ति। तेषां स्थितिं दृष्ट्वा, हरिः सुरान् उवाच—'हे इन्द्र, ब्रह्मास्त्रं स्मर, तस्य स्थापनं कश्चन न सहते।' विष्णोः प्रेरणया, इन्द्रः तद् महास्त्रं स्मृतवान्। सदा पूजितः, शत्रुनाशकः, शत्रुवधाय एकाग्रः, बुद्धिमान्, तं बाणं धनुषि स्थापयामास, मन्त्रध्यानसंयुक्तचित्तः। मन्त्रं जप्त्वा, मनः संयम्य, दैत्यवधाय, बाणं कर्णे स्थापयित्वा, तद् तेजः न क्षीणम्, दिवि मार्गं पश्यन्, तं विससर्ज। ततः दैत्यः महास्त्रं दृष्ट्वा, मायां त्यक्त्वा, वनं स्थितः, मुखम् कम्पितम्, बलं क्षीणम्, शरीरम् कम्पितम्, मोहितः अभवत्। ततः परममन्त्रबलात्, इन्द्रस्य चन्द्रार्धाकारः बाणः, नवसूर्यदण्डसदृशः, महायुद्धे प्रविष्टः। तेजसा शिरसि दीप्तः, पुष्पगन्धयुक्तः, धूमविकिरितः, ज्वलितकेशः, स बाणः जम्भस्य शिरः आहतवान्, किरीटं कुण्डलं च अपातयत्। जम्भं हतं दृष्ट्वा, दैत्यनायकाः पलायिताः; तेषां धैर्यं भग्नम्, तारा्कस्य समीपं गताः। तारकः तान् भीतान् दृष्ट्वा, तेषां वार्तां श्रुत्वा, जम्भः दैत्येशः सुरैः युद्धे हतः इति ज्ञात्वा, तीव्रं क्रोधं प्राप। तारकः अहंकारेण, क्रोधेन, गर्वेण, शौर्येण च पूर्णः, तस्य भावः प्रस्फुटितः, रूपं भीषणम् अभवत्। स विजयी रथम् आरुह्य, सह सहस्रं गरुडध्वजयोद्धारैः, क्रोधेन प्रेरितः, दैत्येशः सुरान् प्रति रणभूमिं प्रविष्टः। सर्वास्त्रसम्पन्नः, सर्वशस्त्ररक्षितः, त्रिलोकसम्पद्वान्, विशालमुखः, युद्धाय शीघ्रं अभ्यगच्छत्। महासेनया परिवृतः, जम्भास्त्रपीडितशरीरः, ऐरावतं गजम् परित्यज्य, युद्धे प्रविष्टः। इन्द्रस्य रथः मातलिना रक्षितः, सुवर्णदीप्तः, महारत्नोपेतः, सज्जः अभवत्। चत्वारि योजनानि विस्तीर्णः, सिद्धगणैः भूषितः, गन्धर्वकिन्नरैः गीयमानः, अप्सरसः पुरुषैः च संकुलः। सर्वास्त्रयुक्तः, विशालः, सुशिल्पितः, स रथः सुरेन्द्रस्य सर्वतः परिवृतः अभवत्। लोकपालाः गरुडध्वजैः सज्जाः अभवन्; ततः भूमिः कम्पिता, तीव्रवातः प्रववः। ततः समुद्राः उत्तीर्णाः, सूर्यस्य प्रकाशः नष्टः, तमः उत्पन्नम्, तारे न दृष्टाः। ततः अस्त्राणि दीप्तानि, सेनाः कम्पिताः; एकस्मिन पृष्ठे तारकः दैत्यः, अन्यस्मिन सुरगणः स्थितः।