ततः सहस्राक्षः पुरन्दरः वज्रास्त्रं निर्ममे, तेन सर्वतः महती हिमवृष्टिः सृष्टा। गिर्यस्त्रस्य निवारणानन्तरं, जम्भो महागिरिसदृशः, निर्भयः परमबलश्च, नलास्त्रं ससर्ज। तेन नलास्त्रेण शक्रस्य प्रियं वज्रास्त्रं विनाशितम्। तदा परमदुष्करं नलास्त्रं प्रसृतं, तदाऽमरसेनाः रथगजसंयुताः सायुधाः दीप्तिमन्तः बभूवुः। सेनाविनाशे देवानां श्रेष्ठाः प्रभया सुस्फुरन्ति स्म। ततः देवेश्वरः बलवानग्न्यस्त्रं ससर्ज, तेन शस्त्रेण पूर्वमस्त्रं तत्क्षणाद्विनिवर्तितम्। तदस्त्रनिवृत्तौ अग्न्यस्त्रं मुक्तम्, तद्वह्निः जम्भस्य देहम्, तस्य रथं, सारथिं च दहन् दीप्तिमान् बभूव। तदा प्राज्ञो दैत्यपतिः प्रतिहतः वरुणास्त्रं ससर्ज, येन वह्निः शान्तः। तदनन्तरं गगनं मेघैः पूरितम्, विद्युत्पुञ्जैः स्फुरद्भिः, मृदंगनिनादैः निनदद्भिः, इव दिवः समुद्रः सञ्जातः। गगनात् गजसूण्डासमाः जलधाराः पतन्त्यः, तेन क्षणेन समग्रं जगत् पूरितं दीप्तिमान् अभवत्। अग्न्यस्त्रशान्तिं दृष्ट्वा, देवानां नाथः मेघविनाशनं वातास्त्रं ससर्ज। तेन वातास्त्रशक्त्या मेघपुञ्जाः नीताः, व्योम नीलोत्पलदलसदृशं विशुद्धं बभूव। तेन अतीव तीक्ष्णेन वातेन कम्पिताः दानवाः, बलवन्तोऽपि, तत्र स्थातुं न शेकुः। तदा जम्भः दानवानां भीतिनाशाय वातवेगनिरोधार्थं दशयोजनविस्तीर्णः पर्वतः अभूत्। बहुविसृष्टास्त्रदीप्तैः, दग्धवृक्षैश्च स्फुरद्भिः, वातनिवृत्तौ दैत्येश्वरः पर्वतरूपे स्थितः। ततः शतक्रतुः शीघ्रं वज्रं वज्रसमं महदस्त्रं ससर्ज; तेन वज्रेण पर्वतरूपिणं दानवं ताडिते, सर्वे गह्वरधारासमुच्चयाः भग्नाः। तदा दैत्येश्वरस्य पर्वत्माया नष्टा। अथ दैत्येश्वरः क्रूरदर्पपूरितः भीमगजसदृशं रूपमधत्त, महापर्वतसन्निभम्। तेन सुरसेना विदार्य, देवांश्च दंष्ट्राभिः ताडयन्, केचित् पृष्ठतः हस्तेन गृह्य चूर्णयामास। स देवबलानां विनाशनकाले, वज्रधरो वृत्रहा त्रिषु लोकेषु अजय्यं नारसिंहास्त्रं ससर्ज। तस्मात् अस्त्रात् मन्त्रबलात् सहस्रशः सिंहाः उत्पन्नाः, कृष्णदंष्ट्राः, हासनिनादयुक्ताः, तीक्ष्णनखाः च। तैः सिंहैः विदारितः स गजमायां त्यक्त्वा, ततः शतफणाभृतः भयंकरः सर्पः अभवत्। तस्य विषनिःश्वासेन महाबाहुः सुरसेनां दग्धवान्। तदा शक्रः सुन्दरबाहुः गरुडास्त्रं प्रयुक्तवान्। तस्मात् अस्त्रात् सहस्रशः गरुडाः उत्पन्नाः, तेन गरुडैः सर्परूपिणं जम्भं विदार्य, तस्य मायां नाशयामासुः। मायानाशे महानसुरो जम्भः अनुपमं रूपमधत्त, सोमसूर्यपथानुगः, विशालवक्त्रः, देवान् भोक्तुमिच्छन्। तदा अमरसेना, महारथगजसंयुता, तस्य भीषणस्य पातालसदृशस्य मुखे प्रविष्टा, ऊर्ध्वतालुका। तस्य शक्तिमतः दैत्यस्य मुखे सुरसेनायां प्रविश्य, शक्रः श्रान्तबाहुः, वाहनसहितः, विषण्णः अभवत्। स कर्तव्यं न निर्णीय, जनार्दनं प्राह—"किं कर्तव्यं शेषं अस्ति?" "कस्मिन्नाधारेण वयं युद्धोत्सुकाः अस्मिन दैत्ये प्रतिस्पर्धामः?" इति। तदा हरिः, उत्तमबुद्धिः, वज्रधारी, इत्युक्तवान्—"न कालोऽयं भीतया युद्धत्यागस्य, हे पुरन्दर। शीघ्रं महत् मायाशक्तिं शत्रावुपसंहर। मया अयं दैत्यः लक्षितः, आविष्टः, समर्थितश्च। मा मोहमापद्गच्छ, शक्र; शीघ्रं शस्त्रं स्मर, प्रभो।" ततः देवेश्वरः शक्रः, दैत्ये कोपाविष्टः, एकचित्तः, नारायणास्त्रं दैत्यवक्षसि ससर्ज। तेन नारायणास्त्रेण दैत्यवक्षः ताडितम्, तस्य हृदयं महाशस्त्रेण विदारितं, रक्तं स्रवन् बभूव। असुरपुत्रः योद्धेव रणभूमिं त्यक्त्वा निर्गतः; तेनास्त्रशक्त्या दैत्यरूपं नष्टम्। ततः दैत्यः गगने अप्रत्यक्षः अभूत्; स दैत्येश्वरः दिवि स्थितः, अस्त्रैः इन्द्रियैश्च अगम्यः अभवत्। स देवसेनायां परमं प्रलयान्त्रं ससर्ज—शूलानि, परशूनि, चक्राणि, शरांश्च, वज्राणि, गदाश्च। स तीव्रः दानवः कड्गैः, असिभिः, प्रासैः, मुसलैः, शस्त्रैः च, अव्ययैरक्षयैश्च, देवसेनायां ववर्ष। तैः भीषणैः दानवैः विसृष्टैः शस्त्रैः सुरपंक्तिषु, पृथिवी बाहुभिः शिरोभिः कर्णाभरणभूषितैः पूरिता। गजसूण्डासमवद्भिः जङ्घाभिः, पर्वतसन्निभैः गजैः, भग्नरथैः, छिन्नयोक्चक्रैः, सारथिभिः सह, पृथिवी अप्रवेश्या, मांसशोणितलेपिता, शोणितनद्याः प्रवाहैः, स्थूलशवास्थिपुञ्जैः च व्याप्ता। विहीनशिरसां नृत्यमानानां पुंस्कलानां मध्ये, रुधिरकर्दमलिप्तवस्त्रेषु, त्रिषु लोकेषु सर्वदेहिनां विनाशे, शृगालगृध्रकाकाः परमं प्रमोदं प्रापुः; कदाचित् लोचने निष्कृष्टे काकः शवमुपरि कूजन्ति स्म।