स्वयं दुःखितः स दैत्यः, सहस्रनेत्रस्य आयुधैः पीडितः, धर्ममेकमुपस्मरन् भीतानां रक्षणे मनः समास्थापयत्। ततः दितिसुतः मौसलं नामास्त्रं ससर्ज, येन जगत्सर्वं लौहितमुसलैः पूरितम्। तेन दुष्प्रतिहारैः प्रहारैः सर्वतः गन्धर्वनगरं, गन्धर्वास्त्रेण निर्मितम्, आहतम्। पुनः गन्धर्वास्त्रान्यत् देवसेनायां प्रजज्वाल, येन प्रहरेण शीघ्रमेव गजाश्वमहारथान् निपातयामास। शतशः सहस्रशश्च रथाश्वान् क्षिप्रमहन्; ततः देवराजः त्वष्ट्रास्त्रं सन्दधे। तस्य त्वष्ट्रास्त्रस्य सन्दानसमये अग्निशिखाः समुत्तस्थुः; ततः दिव्यानि यन्त्राणि, दुष्प्रतिहाराणि, प्रादुरासन। तैः यन्त्रैः आकाशे छत्रमिव निर्मितम्; तेन छत्रेण मौसलास्त्रं प्रशमितम्। जम्भः पर्वतास्त्रं ससर्ज, येन यन्त्रसमूहं प्राहिणोत्; ततः स्पर्धमात्रशिलावर्षः प्रारब्धः। त्वष्टृणा त्वरया निर्मितानि यन्त्राणि तस्य शिलावर्षस्य प्रहारैः परमाणुषु विनष्टानि। यन्त्राणि भञ्जित्वा, पर्वतास्त्रं महावेगेन शिखरमास्थाय भूमिं विदारयत्। ततः सहस्रनेत्रः पुरन्दरः वज्रास्त्रं ससर्ज; तेन सर्वदिशः महान् शिलावर्षः समुत्पन्नः। पर्वतास्त्रे शमिते, निर्भयः महाबलश्चाम्भः, पर्वताकारोऽभवत्। तेन नलास्त्रं ससर्ज; तेन नलास्त्रेण वज्रास्त्रं शक्रप्रियं विनष्टम्। तस्य नलास्त्रस्य परमदुर्लभस्य विस्तारात्, देवसेना रथगजैः सह दीप्तिमती बभूव; सेनायाः पंक्तयः दग्धाः, देवश्रेष्ठाः स्फुरन्त इव बभासिरे। तदा देवराजः अग्न्यस्त्रं ससर्ज; तेन अस्त्रेण पूर्वमस्त्रं तत्क्षणात् प्रशान्तम्। तस्मिन् अस्त्रे प्रतिहते, अग्न्यस्त्रं सन्दधत्; तेन ज्वलितेन जम्भस्य देहम्, रथं, सारथिं च ददाह। ततः प्रत्याख्यातः प्राज्ञः दैत्यपतिः वारुणास्त्रं ससर्ज, येन वह्निशिखाः शान्ताः। तदा गगनं मेघैः, विद्युत्पुञ्जैः, नगाढनिनादैः च व्याप्तम्, यथा द्यौरिव स्रवति। गगनात् गजसूण्डासमानं जलधारावर्षं पतितम्, येन सर्वं जगत् तत्क्षणात् पूरितं दीप्तिमान् अभवत्। वह्न्यस्त्रे प्रशमिते, देवराजः वातास्त्रं ससर्ज, येन मेघसमूहा विनाश्यन्ते। वातास्त्रवेगेन मेघसमूहाः अपाकृताः; नभः नीलोत्पलदलसन्निभं शुशुभे। तेन प्रचण्डवातेन दानवाः न स्थातुं शक्ताः, अपि बलवन्तः। तदा जम्भः दशयोजनविस्तीर्णः पर्वताकारः अभवत्, वातवेगं सहनाय, दानवानां च भीतिनाशनाय। बहुनि अस्त्राणि, ज्वलितवृक्षांश्च विमुञ्चन्, दैत्यपतिः पर्वतस्वरूपे स्थित्वा वातशान्तौ तिष्ठति। ततः शतक्रतुः वज्रं महत् हिरण्यरश्मिं ससर्ज; तेन वज्रप्रहारात् दानवस्य पर्वतमायानां गुहाश्च प्रपाताश्च सर्वतः भग्नाः। पर्वतमाया विनष्टा। पुनः दैत्येश्वरः क्रूरदर्पसमन्वितः, भीमगजाकारं रूपं समास्थाय, महापर्वतसन्निभः अभवत्। तेन देवसेनां निःशेषं मर्दयन्, देवतान् दन्तैः ताडयन्, केचन पृष्ठतः शुण्डया गृह्णन् भग्नवान्। स देवसेनां विनाशयन्, वज्रिणा त्रैलोक्यजित्ये नरसिंहास्त्रं ससर्ज। तस्मादस्त्रात् मन्त्रशक्त्या सहस्रशो सिंहाः उत्पन्नाः, कृष्णदंष्ट्राः, गर्जितहासिनः, तीक्ष्णनखाः। तैः सिंहैः विदारितः, गजमायां परित्यज्य, उग्रः सर्परूपं जग्राह, शतफणाभिः परिवृतः। विषश्वासेन महाबाहुः देवसेनां ददाह; ततः शक्रः सुबाहुः गरुडास्त्रं ससर्ज। तस्मात् गरुडास्त्रात् सहस्रशः गरुडाः उत्पन्नाः; तैः गरुडैः सर्परूपिणं जम्भं विदारितम्, मायाच्छेदः कृतः। मायानाशे महासुरः जम्भः अद्वितीयं रूपं समास्थाय, चन्द्रसूर्यपथानुगः, विशालमुखः, देवराजं ग्रसित्वा द्रष्टुमिच्छन्। तदा देवसेना, महारथगजैः सहिताः, तस्य जठरं प्रविशन्त्यः, अधःपातालसदृशं, विकटतालुं मुखं, भीषयन्त्यः। तस्य बलिनः दैत्यस्य मुखे सेना निगीर्यमाणा, शक्रः क्लान्तबाहुः, वाहनसहितः, विषण्णः अभवत्। न किमपि कर्तव्यम् अवगच्छन्, जनार्दनं वचोऽब्रवीत्—"किं नामोपरि कर्तव्यमस्ति?" "कस्मिन्नुपायेन वयं युद्धोत्सुकाः दैत्येन सह युध्येम?" इति। हरिः, सद्गुणसम्पन्नः, वज्रधारी, तदा वाक्यमुवाच—"न कालोऽयमुत्सृज्य भीत्या युद्धं, हे पुरन्दर। शीघ्रं महत् मायां समास्थाय शत्रोः प्रतिरुध्यस्व।" "मया एष दैत्यः लक्षितः, अधिष्ठितः, समाहितश्च। मा मोहमापन्नः भव, हे शक्र; शीघ्रं स्वमस्त्रं स्मर, प्रभो।