युद्धभूमौ शीघ्रकर्मा वृत्रहन्ता शत्रुं जम्भस्य धनुः शरं च समरे छित्त्वा तं धनुं त्यक्तवान्। तदनन्तरं दैत्यनन्दनः जम्भः शक्तिमान् तुरङ्गधनुः गृहीत्वा तैलानुलिप्तान् विषसर्पसदृशान् शरान् सम्यक् समरे प्रहिणोत्। स दशभिः शरैः शक्रस्य कण्ठप्रदेशे त्रिभिः हृदये, द्वाभ्यां भुजयोः प्रहारं कृतवान्। शक्रः अपि तादृशं शरवर्षं दैत्याधिपे प्रक्षिप्य, दैत्यराजः तस्य बाहुजः शरान् व्योम्नि यावत् तं न प्राप्तवन्तः, तावत् छित्त्वा नाशयामास। दशवारं व्योम्नि अग्निज्वलनसदृशैः शरैः तान् छित्त्वा, देवाधिपः शरवर्षेण दैत्याधिपं आवृतवान्। स यत्नेन तं मेघाः यथा आकाशं वर्षेण आच्छादयन्ति, एवं आच्छादयामास; दैत्यः अपि तीक्ष्णैः शरैः तद् वर्षं विखण्डयामास। वायुः यथा मेघान् सर्वतो दिशः प्रसरति, तद्वत् शक्रः क्रोधात् विस्मयात् किमपि न अवैद्। तस्मिन्नेव काले शक्रः अद्भुतं गन्धर्वास्त्रं दैत्याधिपे प्रयोजयामास; तस्य ऊर्जा व्योमं पूरयित्वा अप्रवेश्यम् अकरोत्। गन्धर्वनगराणि, विविधदुर्गद्वाराणि, रूपविचित्राणि उत्पन्नानि, सर्वदिशः अस्त्रवर्षः अभवत्। तदा दैत्यसेना अस्त्रवर्षेण पीडिता, अपरिमितवीर्यस्य जम्भस्य शरणं ययौ। स्वयम् अपि दुःखितः, सहस्राक्षास्त्रपीडितः, धर्मस्मरणं कृत्वा भयभीतान् रक्षायां प्रवृत्तः। ततः दितिसुतः मौसलं नाम अस्त्रं प्रक्षिप्य, ततः लोहमुसलैः जगत् सम्पूर्णम् अभवत्। अप्रतिरोध्यघातैः सर्वतः गन्धर्वनगरं मौसलास्त्रेण आहतम्। पुनः अन्यं गन्धर्वास्त्रं देवसेनायां प्रक्षिप्य, गजाश्वमहारथान् शीघ्रं हत्वा। शतसहस्रशः रथान् अश्वान् च घातयित्वा, देवाधिपः त्वष्ट्रास्त्रं आहूतवान्। तस्य आह्वानेन अग्निशिखाः उत्पन्नाः; ततः दिव्यानि यन्त्रनिर्मितानि दारुणानि अस्त्राणि प्रकटितानि। तैः यन्त्रैः व्योम्नि छत्रम् अभवत्; तेन छत्रेण मौसलास्त्रं शान्तम्। जम्भः पर्वतास्त्रं प्रक्षिप्य यन्त्रसमूहं आहतवान्; ततः हस्तमात्राणां शिलावर्षः अभवत्। त्वष्टृनिर्मितानि यन्त्राणि तद्घातेन अणुभूतानि। यन्त्राणि विखण्ड्य पर्वतास्त्रं महान् वेगेन उच्चशिखरे पतित्वा भूमिं विदारयामास। ततः सहस्राक्षः वज्रास्त्रं निर्माय सर्वतो महान् शिलावर्षः प्रक्षिप्य। पर्वतास्त्रं शान्ते, जम्भः पर्वतसदृश्यः निर्भयः महाबलः नलास्त्रं निर्माय। नलास्त्रेण शक्रस्य प्रियतमा वज्रास्त्रं नाशितम्; ततः परमं कठिनं नलास्त्रं विस्तारं प्राप्य, देवसेना रथगजैः सह दीप्तिमन्तः अभवत्। सेनाविनाशे देवश्रेष्ठः शोभायामास। ततः देवाधिपः अग्न्यस्त्रं निर्माय पूर्वं अस्त्रं निवारयामास। अस्त्रे प्रतिहते, अग्न्यस्त्रं प्रक्षिप्य, तेन जम्भस्य शरीरं रथं सारथिं च दग्धम्। तदा दैत्याधिपः प्रतिहतः, बुद्धिमान् वरुणास्त्रं प्रक्षिप्य ज्वालाः शमयामास। ततः आकाशं मेघैः विद्युत्पुञ्जैः दुन्दुभिनिर्घोषैः पूर्णम् अभवत्, यथा दिवः स्फुरति। महागजसूत्रसदृशैः जलप्रवाहैः व्योमात् पतितैः जगत् किञ्चनक्षणे पूर्णम् आभासितम्। अग्न्यस्त्रं शान्तं दृष्ट्वा, देवाधिपः वातास्त्रं निर्माय मेघसमूहं नाशयामास। वातास्त्रबलात् मेघसमूहः विसारितः, व्योम नीलोत्पलदलसदृशं निर्मलम् अभवत्। तत् तीव्रवातेन दानवाः समरे स्थातुं न शेकुः, बलवन्तोऽपि। तदा जम्भः दशयोजनविस्तीर्णः पर्वतः अभवत्, वातबलं सहनाय दानवानां भयापगमाय च। विविधास्त्रदीप्तवृक्षदीप्तिमन्, वातशान्ते, दैत्याधिपः पर्वतरूपे स्थितः। शतक्रतुः शीघ्रं वज्रं निर्माय पर्वतरूपे दैत्यं आहतवान्। तेन वज्राघातेन गुहाशिलास्रोतांसि च विखण्डितानि; ततः दैत्याधिपस्य पर्वत्मायां मायां नाशयामास। ततः दैत्याधिपः तीव्रगर्वितः भीमगजस्य रूपं धारयित्वा पर्वतसदृशः अभवत्। स देवसेनां पदैः कुर्दन्, देवांश्च दन्तैः आघात्य, केचित् पृष्ठतः हस्तेन गृह्य, भङ्गं कृतवान्। देवसेनायाः विनाशे, वृत्रहन्ता नरसिंहास्त्रं त्रिलोकजयम् प्रक्षिप्य। तस्मात् अस्त्रात् मन्त्रबलात् सहस्रशः सिंहाः उत्पन्नाः, कृष्णदंष्ट्राः गर्जितहासाः तीक्ष्णनखाः। एवं समरे देवदानवयोः अस्त्रप्रहारैः, रूपमायाभिः, महान् युद्धः अभवत्।