धनाधिपः बलवान् गदा दैत्यराजस्य गजं प्रचण्डेन वेगेन समारोपयत्, तस्य गजस्य शिरसि दैत्यराजः पतितः। गदा-प्रहारात् स गजः मूर्च्छितः, दन्तैः भूमिं विदार्य पतितः, पर्वतवत् स सम्पतितः। तस्य गजस्य पतने देवसेनायाः सर्वत्र महद् सिंहनादः अभवत्, गजानां रवः सर्वतः प्रतिध्वनितः। अश्वानां ह्रेषितैः धनुषां स्वनैः सह, गजं निहतम् दृष्ट्वा निमिः अपसृत्य स्थितः। देवसिंहनादं श्रुत्वा, जाम्भः क्रुद्धः अग्निवत् प्रज्वलितः। तस्य नेत्रे देवेषु रोषात् रक्ते, स धनुषि शरं स्थापयित्वा "स्थिता भवत" इति चकार, सारथिं च प्रोत्साहितवान्। तस्य रथः शीघ्रं ययौ, तस्य प्रभा पूर्वगिरौ सहस्रसूर्य-उदयवत् आसीत्। युद्धे पताकायुतः, घंटाजाल-शोभितः, शशिसमान-छत्रयुक्तः, स रथेन अग्रे अभवत्। देवसेनायाः हृदयं कम्पयन्, शरं धनुषि स्थापयित्वा आगच्छन् दृश्यते स्म। शतक्रतुर्निरभयः, धनुषं दृढं गृहीत्वा, तैलसिक्तं तीक्ष्णं अर्धचन्द्रं, समतुलं शरं चकार। वज्रघ्नः शीघ्रं युद्धे तस्य धनुषं शरं च छेदयामास; तं धनुषं त्यक्त्वा, जाम्भः, दैत्यानां प्रियः, अन्यं बलवान् शीघ्रं धनुषं तैलसिक्तं सर्पसदृशं शरं च गृहीत्वा। स शक्रं दशभिः शरैः कण्ठदेशे, त्रिभिः हृदये, द्वाभ्यां स्कन्धयोः च विव्याध। शक्रः अपि दैत्येश्वरं शरवर्षं ससृजे, किन्तु दैत्यराजः शक्रस्य बाहुभिः प्रक्षिप्तान् शरान् मध्यं यावत् छेदयामास। दिवि दशवारं तेषां शराणां ज्वलन-शिखावत् छेदनं चकार; ततः शक्रः शरवर्षेण दैत्येश्वरं आच्छादयामास। प्रयत्नेन स मेघवत् आकाशं वर्षेण आच्छादयामास; दैत्यः अपि तीक्ष्णशरैः तं वर्षं विखण्डयामास। यथा वायुः सर्वदिशः मेघान् विक्षिपति, तथा शक्रः क्रोधात् प्रमादात् किमपि न विवेक्तुं शशाक। तस्मिन् काले स अद्भुतं गन्धर्वास्त्रं दैत्येश्वरं प्रति प्रयुक्तवान्; तस्योत्थिता शक्तिः आकाशं व्याप्य दुरासादं चकार। गन्धर्वनगराणि, विविधदुर्गाणि, द्वाराणि, रूपवैचित्र्याणि च मुक्त्वा, सर्वतः अस्त्रवर्षः अभवत्। ततः दैत्यसेना अस्त्रवर्षेण ताडिता, अपरिमितवीर्यं जाम्भं शरणं ययुः। स्वयं क्लिष्टः, सहस्रनेत्रास्त्रैः पीडितः, धर्मं स्मृत्वा भयभीतान् रक्षितुं प्रवृत्तः। ततः दिति-पुत्रः मौसलं अस्त्रं मुक्त्वा, ततः लोहमुसलैः जगत् पूर्णम् अभवत्। अपरिहार्यैः प्रहारैः सर्वतः गन्धर्वनगरं तेन अस्त्रेण ताडितम्। पुनः गन्धर्वास्त्रं देवसेनायाः प्रयुक्तवान्; प्रत्येक-प्रहारेण गजाश्वान् महारथांश्च शीघ्रं हत्वा। रथाश्वान् शतसहस्रैः शीघ्रं हत्वा, ततः देवेशः त्वष्ट्रास्त्रं आवाहयामास। तस्य आवाहने ज्वलन-शिखाः उत्पन्नाः; ततः दिव्यानि यन्त्राणि, दुरासानि अस्त्राणि प्रादुर्भूतानि। तैः यन्त्रैः आकाशे छत्रं निर्मितम्; तेन छत्रेण मौसलं अस्त्रं निवारितम्। जाम्भः पर्वतास्त्रं विमोचयामास, यन्त्रसमूहं ताडयन्; ततः हस्तमात्राणि शिलावर्षं अभवत्। त्वष्ट्र-निर्मितानि यन्त्राणि तस्य शिलावर्ष-प्रहारात् अणुभूतानि। यन्त्राणि अणुशः कृत्वा, पर्वतास्त्रं बलात् उच्चशिखरे पतित्वा भूमिं विदारयामास। ततः सहस्रनेत्रः पुरन्दरः वज्रास्त्रं निर्माय, सर्वतः महद् शिलावर्षं ससृजे। पर्वतास्त्रं निवारिते, जाम्भः पर्वतवत् दृढः, निर्भयः, महाबलः, नलास्त्रं निर्मायामास। नलास्त्रेण शक्रस्य प्रियं वज्रास्त्रं विनष्टम्; ततः परमं दुष्करं नलास्त्रं विस्तारयन्, देवसेनायः रथगजैः सह दह्यमानाः दीप्तिमन्तः अभवन्। सेनायाः समूहे क्षिप्यमाणे, देवश्रेष्ठः दीप्तिमान् अभवत्। ततः देवेशः अग्न्यास्त्रं निर्माय, तेन अस्त्रेण पूर्वं अस्त्रं क्षिप्रम् अपाकृतम्। तस्य अस्त्रस्य प्रतिहते, अग्न्यास्त्रं विमुक्तम्; तद् जाम्भस्य शरीरं, रथं, सारथिं च दह्यमानम् अभवत्। ततः प्रतिहतः दैत्येश्वरः बुद्धिमान् वारुणास्त्रं विमोचयामास, तेन ज्वालाः शान्ताः। ततः आकाशं मेघैः, विद्युत्-समूहैः, दुन्दुभि-नादैः, पूर्णं अभवत्। गज-शुण्डा-समानं जलप्रवाहं दिवः पतित्वा, जगत् क्षणेन पूर्णं दीप्तिमन्तं च अभवत्। अग्न्यास्त्रं निवारितम् दृष्ट्वा, देवेशः वातास्त्रं निर्माय, तेन मेघसमूहं नाशयामास।