यत्र यत्र निमेर् गजः प्रस्थितवान्, तत्र तत्र देवाः स्वान् वाहनानि परित्यज्य भीताः पलायितवन्तः, स्वकार्यम् उत्सृज्य। दिव्यगजाः अपि निमेर्गजगन्धेन भीताः द्रुतं दुद्रुवुः। तदा देवसेनायाः पलायमानेषु, इन्द्रः अष्टदिक्पालकैः सह केशवेन च स्थितः अभवत्। निमेः गजः इन्द्रगजस्य समीपं यत्र आगच्छत्, तत्रैव क्षणे इन्द्रगजः भीमस्वनं कृत्वा अग्रे प्रस्थितवान्। सः यत्नेन निगृह्य अपि रणभूमौ स्थातुं न अशकत्; तस्य गजे पलायमाने, पाकशासनः तं आरोहितवान्। सः गजः विपरीतदिशं मुखं कृत्वा दैत्यपतिसैन्यं प्रति युध्यते स्म; तदा शतक्रतुर्देवः वज्रेण निमेः वक्षसि प्रहारं कृतवान्। अथ सः गदया गजस्य कपोलदेशे दृढं ताडितः; किन्तु निःशङ्कः साहसी च निमिः तं प्रहारं न अवैक्षत्। निमिः स्वगदया ऐरावतस्य कटीदेशे प्रहारं कृतवान्; तदा तया गदया आहतः इन्द्रगजः रणभूमौ पतितः। पर्वतसदृशः सः गजः पृष्ठतः पादाभ्यां पृथिवीं स्पृष्टवान्; किंतु त्वरया उत्थाय, देवगजः पुनः उत्तिष्ठन् दृष्टः। तथापि निमेर्गजभीत्या सः शीघ्रं रणात् निवृत्तः। तदा कठिनः वातः, रजःशिलासमायुक्तः, प्रववौ। निमेर्गजः प्रतिपक्षं प्रति स्थित्वा शीघ्रगमने पर्वतान् कम्पयामास; रक्तधाराभिः सिक्तः, सः सस्रवद्रक्तः पर्वत इव द्योतमानः अभवत्। तदा धनदपतिः स्वगुरुं गदां दैत्यराजगजस्य उपरि वेगेन प्राक्षिपत्; तया आहतः दैत्याधिपः शिरसि पतितः। गदया ताडितः सः गजः मूर्च्छितः अभवत्; सः पतन् दन्ताभ्यां भूमिं विदार्य, पर्वत इव स्खलितः। तस्य गजस्य पतने, सर्वत्र देवसेनायाः महान् सिंहनादः अभवत्, गजानां निनादैः सर्वतः प्रतिध्वनितम्। अश्वानां हिन्हानादः, धनुषां ज्यानिःस्वनः च, शृण्वन्तः, हतगजं च निमिं च निवर्तन्तं दृष्ट्वा। तं देवसिंहनादं शृण्वन्, जम्भः महाक्रोधेन दह्यमानः, सर्पिषा हुताशन इव, ज्वलितवान्। सः देवेषु कोपात् रक्तलोचनः, धनुषि बाणं निवेश्य, "स्थीयताम्!" इति उच्चैः चकार, सारथिं च प्रोत्साहितवान्। तस्य रथः शीघ्रगामी, सहस्रसूर्यसमप्रभः, पूर्वगिरौ उदितान् इव, प्रस्थितः। पताकाधरः, घण्टाजालालङ्कृतः, शशिशुक्लच्छत्रधारी च सः रथे रणभूमौ अग्रे गतवान्। तस्य आगमनं दृष्ट्वा, देवसेनायाः हृदयानि कम्पितानि; सः धनुषि बाणं निवेश्य, समीपं अगच्छत्। शतक्रतुः अपि निश्चलः, दृढं धनुषं गृहीत्वा, तैलशीतलच्छेद्रधनुः, अर्धचन्द्राकारशरं च समादत्तवान्। तदा वज्रघाती त्वरया तस्य धनुः शरं च छित्त्वा रणभूमौ; जम्भः, दानवामोदः, तद् धनुः परित्यज्य, अन्यत् बलवत् शीघ्रं च धनुः समादत्तवान्, तैलाभ्यक्तान् विषधरानिव शरांश्च। सः शक्रं दशभिः शरैः कण्ठदेशे, त्रिभिः हृदि, द्वाभ्यां च उभयोः स्कन्धयोः ताडितवान्। शक्रः अपि दानवपतिं बाणवर्षेण आच्छाद्य, तस्य बाणान् जम्भः स्वबाणैः आकाशे एव दशवारं ज्वलदग्निजिह्वासदृशैः छित्त्वा, तस्य बाणवर्षं अपि तीक्ष्णैः शरैः प्रकीर्णवान्। यथा वातः मेघान् सर्वदिक् प्रकीर्णान् विक्षिपति, तथैव शक्रः कोपकम्पाभ्यां समाकुलः किञ्चिदपि न विवेक्तुं शक्तवान्। तदा सः गान्धर्वास्त्रं दिव्यम् अद्भुतं दैत्यपतौ प्रयोक्तुम् आरब्धवान्; तस्य विक्रमोद्गमेन व्योम सर्वतः दुर्गमं जातम्। तत्र गान्धर्वनगराणि, विविधप्राकारद्वाराणि, रूपवैचित्र्यवर्षाणि च सर्वदिशः शस्त्रवर्षेण वृष्टानि। तदा दानवसेनायां शस्त्रवर्षेण पीड्यमाने, ते जम्भं शरणं जग्मुः, यस्य वीर्यं अप्रमेयम्। सः अपि स्वयम् आर्तः, सहस्रलोचनशस्त्रपीडितः, धर्मं स्मृत्वा, भीतानां रक्षायै प्रवृत्तः। ततः दितिसुतः मौसलं नाम अस्त्रं सन्दधौ; तदा जगत् लोहमुसलैः पूर्णमभवत्। तेषां प्रहारैः अपरिहार्यैः, गान्धर्वनगरं गान्धर्वास्त्रेण निर्मितं, सर्वतः ताडितम्। तेन गान्धर्वास्त्रं देवसेनायां पुनः प्रयुक्तम्; प्रहरे प्रहरे सः शीघ्रं गजान् अश्वान् महारथांश्च हत्वा। शतशः सहस्रशश्च रथान् अश्वांश्च शीघ्रं निहत्य, ततः शक्रः त्वष्ट्रास्त्रं प्रायोजयत्। तस्य प्रवर्तने ज्वालाः प्रादुरभवन्; ततः दिव्यानि यन्त्रशस्त्राणि, दुष्प्रतिघातानि, उत्पन्नानि। तैः यन्त्रैः व्योम्नि छत्रवत् आवरणं कृतम्; तेन छत्रेण मौसलास्त्रं निरुद्धं शान्तमभवत्। ततः जम्भः पर्वतास्त्रं सन्दधौ, यन्त्रसमूहं ताडयन्; तदा हस्तप्रमाणशिलावृष्टिः पतितुम् आरब्धा। त्वष्ट्रा त्वरया निर्मितानि यन्त्राणि तस्य वृष्ट्या सूक्ष्मांशः कृतानि। यन्त्राणि विभज्य, पर्वतास्त्रं बलात् उच्चैः शिखरेषु पतित्वा, पृथिवीं विदारयत्।