ततः सर्वतो दिशो युध्यन्ती सेनायाः पलायनं दृष्ट्वा, रुद्राणां गर्वः प्रज्वलितः। तेषां मध्ये, रुद्राः स्वयम् उत्स्फूर्तवद् इदं समवदन्— "हः हः! राक्षसाधिपं गृह्णीत! तस्य आश्रयः विनष्टः, तं विदारयत! तीक्ष्णशूलैः आकृष्य, तस्य प्राणस्थानानि विदारयत!" एवं उक्त्वा, कपाली क्रोधविस्फारितेक्षणः, वामहस्तेन तीक्ष्णाग्रशूलं गृहीत्वा, तं शुद्धीकृत्य, भृकुटिं कुटिलां कृत्वा, राक्षसाधिपं प्रति युद्धे धावितवान्। कपाली स्वच्छशूलं दृढं गृहीत्वा, गजासुरस्य पार्श्वे प्रहारं चक्रे; ततः दश रुद्राः अपि युद्धे निर्मललोहेन आयुधैः समारोपिताः। ते रुद्राः पर्वतप्रमाणं राक्षसाधिपं शूलैः विदारयन्तः, तस्य व्रणेषु रक्तधारा प्रवाहिताः, तीक्ष्णशूलाग्रैः तं पीडयन्तः। श्यामवर्णः राक्षसः, रक्तनीलपद्मैः सर्वतः आवृतः, शरद्वेलायाः निर्मलसरोवरं इव प्रकाशमानः। तस्य भस्मवर्णं शरीरं रुद्रैः हंसैः इव परिवृतम्; राक्षसः क्लिष्टः, कम्पितकर्णपटः, समीपमागतः। गजासुरः दश दन्तैः शम्भुं नाभौ विदार्य, तं द्वयोः रुद्रयोः मध्ये स्थितं दृष्ट्वा, अन्ये नव रुद्राः अद्भुतं कर्म चक्रुः। ते अमरारिपोः शरीरं विविधैः आयुधैः निर्भयाः स्थिराः प्रहारयन्तः युद्धभूमौ स्थिताः। वनमध्ये मृतमहिषस्य समन्तरे शृगालाः इव, राक्षसाधिपः कपालिं परित्यज्य निर्गतः। क्रुद्धः राक्षसः नव रुद्रान् वेगेन अभिगम्य, पदैः, दन्तैः, शुण्डया च तान् पद्मर्दयत्। तीव्रयुद्धेन श्रान्तः स राक्षसः, कपाली तस्य अमरारिपोः हस्तं गृहीत्वा, तं गजासुरं तीव्रं परिभ्रम्य, श्रान्तं जीवितशेषं दैत्यं दृष्ट्वा। युद्धे राक्षसः सर्वशक्तिं उत्सृज्य, विजयाय प्रयत्नं परित्यज्य, पतन् कपाली तस्य चर्मं विदार्य, भीषणवस्त्रं निर्मितवान्। सर्वाङ्गेभ्यः रक्तधाराभिः स्रवत्, कपाली स्वस्य वस्त्रं चर्मनिर्मितं कृतवान्; राक्षसस्य निधनं दृष्ट्वा, दैत्यश्रेष्ठाः भयाकुलाः, पलायिताः, सहस्रशः पतिताः, कपालिं गजचर्मवस्त्रधारं दृष्ट्वा। दैत्याः तं तीव्रं रुद्रं भूमौ सर्वदिशः च दृष्ट्वा, बलवान् दैत्यराजः निहतः। दैत्यराजः गजमारूढः, तस्य ढक्कः नष्टः, युगान्तघनमिव, महाबलिनामपि भीषणः अभवत्। स शीघ्रं देवसेनाः कम्पयन् अभिगच्छत्। यत्र यत्र निमिगजः गतः, तत्र तत्र देवाः स्वयानि वाहनानि परित्यज्य, भयाकुलाः, स्वकार्यं विस्मृत्य, पलायिताः; दिव्यगजाः निमिगजगन्धात् पलायिताः। देवसेनायाः पलायने, इन्द्रः अष्टदिक्पालैः केशवेन च सह स्थिरः अभवत्। निमिगजः इन्द्रगजं समीपमागच्छन्, तस्मिन्नेव क्षणे, इन्द्रगजः अग्रे गतः, भीषणं गर्जनं कृतवान्। यत्नेन संयतः अपि, युद्धे स्थिरः न अभवत्; तस्य गजः पलायन्, पाकशासनः तं आरूढः। विपरीतः स्थित्वा, दैत्याधिपसेनायाः विरुद्धं युद्धं कृतवान्; ततः शतक्रतुः वज्रेण निमेः वक्षसि प्रहारं चकार। गदया च गजस्य कपोलं दृढं प्रहारितवान्; निमिः निर्भयः, साहसी, तं प्रहारं न ममृषे। स गदया ऐरावतस्य स्फिक् प्रहारं कृतवान्; गदाघातेन इन्द्रगजः युद्धे पतितः। पर्वतप्रमाणः गजः पृष्ठेन भूमिं स्पृष्ट्वा, शीघ्रं पुनः उत्थाय, देवगजः निमिगजभीतिः शीघ्रं युद्धात् निवृत्तः। ततः तीक्ष्णवायुः प्रवाहितः, धूलिपाषाणयुक्तः। निमिगजः शत्रुनिर्दिष्टः, शीघ्रगिरिं कम्पयन्, रक्तप्रवाहः, स पर्वतस्य शिलायां तप्तमयसरः इव दीप्तः। धनाधिपः तं दैत्यराजगजं गदया बलात् प्रक्षिप्य, दैत्यराजः तस्य शिरसि पतितः। गजः गदाघातेन मूर्च्छितः, दन्तैः भूमिं विदार्य, पर्वतवत् पतितः। तस्य गजपतने, सर्वत्र देवसेनायाः सिंहनादः अभवत्, गजानां घोषः च सर्वदिशः प्रतिध्वनितः। अश्वानां ह्रेषितं धनुषां च त्वरितध्वनि, तं गजं हतं निमिं च निवर्तमानं दृष्ट्वा। देवसिंहनादं श्रुत्वा, जम्भः महान् क्रुद्धः, घृतसंयुक्ताग्निवत् प्रज्वलितः। देवेषु क्रोधात् रक्तलोचनः, धनुषि बाणं स्थापयन्, "स्थिरा भवत!" इति चारुहं प्रेरयन्। तस्य रथः शीघ्रं गच्छन्, पूर्वगिरौ सहस्रादित्यसन्निभः प्रकाशमानः। युद्धभूमौ पताकायुक्तः, घंटाजालशोभितः, चन्द्रसदृशध्वजच्छत्रयुक्तः, तेन रथेन अग्रे गतः। देवसेनायाः हृदयं कम्पयन्, धनुषि बाणं स्थापयन्, समीपमागच्छत्। शतक्रतुः निर्भयः, धनुषं दृढं गृहीत्वा, तीक्ष्णाग्रं, तैलसिक्तं, अर्धचन्द्राकारं, सिध्दं बाणं चकार।