तत्र गन्धर्वाः, राक्षसाः, यक्षाः, किन्नराः, महोरगाः च विविधैः अद्भुतैः आयुधैः भूषिताः सुवर्णाभरणैः समलंकृताः समागताः। अनन्ताः गणाः, स्वस्वचिह्नैः चिह्निताः, स्तुतिकर्तृभिः नीताः, निजं यशः प्रमुदिता उत्सवेन प्रदर्शयन्तः, दैत्यनाशे हृष्टाः, इन्द्रेण देवसंघैः सह समवेताः। इन्द्रस्य सेना, अमरगणैः रक्षिताः, पताकाभिः शोभिता, शतशः गजाश्वनादेन गर्जन्ती, अनन्तैः उच्चैः श्वेतध्वजपटैः भूषिता, दितिसुतानां दुःखकारिणी अभवत्। देवानां सेना अग्रे गतां दृष्ट्वा, गजरूपधारी दैत्यः, मेघसमूहवत् भीषणः अभवत्। स दैत्यः परशुहस्तः, क्रोधात् ओष्ठं विकटीकृत्य, देवगणान् युद्धे निर्दयेन मर्दयामास, अन्यान् हस्तेन क्षिपन्। दैत्यराजः, विक्रमे प्रचण्डः, परशुना शत्रून् निपात्य, सेनां विनाशयन्, यक्षगन्धर्वकिन्नराः च तस्य प्रतिरोधं कृतवन्तः। ते सर्वे मिलित्वा अद्भुतानां आयुधानां शस्त्राणां च समूहं विसृज्य—पाशान्, परशून्, चक्राणि, शूलानि, गदाः च—युद्धे प्रहर्तुम् आरब्धवन्तः। शूलानि, प्रासानि, तीक्ष्णासि, गदाः च भीषणा—सर्वाणि तानि दैत्यः गजपति भोजनं यथा निगिलितवान्। दीर्घेन क्रुद्धेन सुण्डेन प्रहारं कृत्वा, गजदैत्यः देवेषु रणभूमौ विचरन्, भीषणदर्शनः अभवत्। यत्र यत्र गजदैत्यः देवगणान् अभिगच्छत्, तत्र तत्र महाशब्दः विलापः उत्पन्नः। तदा देवसेना सर्वतः पलायन्ती दृष्ट्वा, रुद्राः गर्वोत्कर्षेण स्वयम् समालोचयन्तः इदं चक्रुः—"हा हा! दैत्यराजं गृह्णीत! तस्य आश्रयः विनष्टः; तीक्ष्णशूलैः तं आकृष्य, प्राणस्थानं विदार्य, तं भञ्जयत!" एतद्वचनं श्रुत्वा, कपाली, क्रोधात् प्रसारितनेत्रः, वामहस्तेन तीक्ष्णशूलं गृहीत्वा, शूलं शुद्धं कृत्वा, भ्रुकुटिं कुर्वन्, कपाली युद्धे दैत्यराजं प्रति सघ्नं अभिप्रययौ। कपाली गजदैत्यं पार्श्वे शूलप्रहारं कृतवान्; ततः दश रुद्राः अपि युद्धे निर्मलैः लोहायुधैः आक्रमन्। ते पर्वतसमं दैत्याधिपं शूलैः विद्धवन्तः; तीक्ष्णशूलाग्रैः पीडितस्य तस्य रक्तं स्रवत्। श्यामवर्णः स दैत्यः, निर्मलशरद्वापीवत्, सर्वतः रक्तनीलपद्मैः आवृतः शोभितः। तस्य शरीरं, भस्मवर्णं, रुद्रैः हंसैः इव परिवृतं, दैत्यः पीडितः, कम्पमानकर्णपटः समीपं अभिगच्छत्। गजदैत्यः दशदन्तैः शम्भुं नाभौ विद्धवान्; तं द्वाभ्यां रुद्राभ्यां मध्ये स्थितं दृष्ट्वा, नव रुद्राः अद्भुतं कर्म कृतवन्तः। ते अमरशत्रोः शरीरं विविधैः आयुधैः प्रहारं कृत्वा, निर्भयाः स्थिराः च रणभूमौ स्थिताः। मृगमृत्युभूतं महिषं यथा शृगालाः वनमध्ये समवेत्य त्यजन्ति, तद्वत् दैत्याधिपः कपालीं त्यजित्वा निर्गतवान्। क्रुद्धः दैत्यः नव रुद्रान् शीघ्रं प्रति आक्रमन्, पादैः, दन्तैः, सुण्डया च तान् पद्मर्दनं कृतवान्। तेषां तीक्ष्णयुद्धेन श्रान्तः, कपाली अमरशत्रोः हस्तं गृहीत्वा, तं प्रचण्डं घूर्णितवान्; तं श्रान्तं, जीवितं स्फुरद्वत् दृष्ट्वा। युद्धे स दैत्यः सर्वं उत्साहं त्यक्त्वा, विजयाय प्रयत्नं विहाय, पतन् कपाली तस्य चर्मं विदार्य, भीषणं वस्त्रं कृतवान्। सर्वाङ्गेभ्यः रक्तधाराः प्रवहन्त्यः, कपाली तेन चर्मवस्त्रं कृतवान्; दैत्यं हतम् दृष्ट्वा, दैत्याधिपाः बलवन्तः भयाकुलाः अभवत्। ते त्रस्ताः, पलायिताः, निर्गताः, सहस्रशः पतिताः, कपालीरूपं गजचर्मवस्त्रधारीं दृष्ट्वा। दैत्याः तं भीषणं रुद्रं भूमौ सर्वदिशासु च दृष्ट्वा, यथा दैत्यराजः निपातितः, दैत्यराजः गजारोहः, तस्य ढक्कं भग्नं, युगान्तमेघवत् भीषणः अपि बलिनां भीषणः अभवत्। स शीघ्रं देवसेनाः कम्पयन् आक्रमन्। यत्र यत्र निमेः गजः गतः, देवाः स्ववाहनं त्यक्त्वा, भयाकुलाः, प्रयोजनं विहाय पलायितवन्तः; दिव्यगजाः निमेः गन्धात् पलायितवन्तः। देवसेनाः पलायमानाः, इन्द्रः अष्टदिक्पालैः केशवेन च सह स्थिरः अभवत्। निमेः गजः इन्द्रगजं समीपं आगच्छन्, तस्मिन्नेव क्षणे इन्द्रगजः प्रचण्डनादं कृत्वा अग्रे गतः। प्रयासेन संयतः अपि, युद्धे स्थिरः न अभवत्; तस्य गजः पलायमानः, पाकशासनः तं आरूढवान्। विपरीतेन मुखेन, दैत्याधिपसेनां प्रति युद्धं कृतवान्; ततः शतक्रतुः निमेः वज्रेण वक्षसि प्रहारं कृतवान्। गदया गजस्य कपोलं दृढं प्रहतवान्; निमिः निर्भयः, साहसी च, तं प्रहारं न अपि दृष्टवान्। स ऐरावतं गजं गदया कटीप्रदेशे प्रहतवान्; तदा गदाप्रहारात् इन्द्रगजः युद्धे पतितः। पर्वतसमः स गजः पृष्ठेन भूमिं स्पृशन्, शीघ्रं पुनः उत्क्षिप्य, देवगजः स्वशक्त्या पुनः उत्थितः। निमेः गजात् भयाकुलः, शीघ्रं युद्धस्थलात् निवृत्तः; तदा कठोरः वातः, धूलिपाषाणसम्पूर्णः, प्रववौ। निमेः गजः, शत्रुं प्रति स्थितः, शीघ्रगिरिं कम्पयन्, रक्तधाराभिः स्रवत्, पिघलितधातुवापीवत् पर्वतवत् शोभितः।