हरिः अग्रे एकादश रुद्रान् सर्पकङ्कणैः विराजिताङ्गान्, नीलकण्ठान्, बलिष्ठान्, सेनायाः नायकत्वेन सृजितवान्। तेषां शिरः शशिच्छेदैः मानवकपालैः च भूषितम्, शरीराणि त्रिशूलज्वालाभिः लिप्तानि, भुजाः भीषणकृत्नैः परिवेष्टिताः। केशाः पिङ्गलाः, दीर्घजटिलाः, सिंहचर्मवस्त्रधारिणः, कपालीमुख्याः रुद्राः महादानवान् अपाकृषन्ति। कपाली, पिङ्गलः, भीमः, विरूपाक्षः, विलोहितः, अजेेशः, शासनः, शास्ता, शम्भुः, चण्डः, ध्रुवः—एते एकादश रुद्राः अनन्तबलपराक्रमयुक्ताः अग्रे सेनायाः रक्षणं कृत्वा दानवान् विदारयन्ति। ते रुद्राः सुरान् उत्साहयन्तः, मेघनिनादनिभः गर्जन्तः, हिमालयसमविस्तीर्णाः, सुवर्णपद्ममालाभिः अलङ्कृताः। इन्द्रः ऐरावतनाम्नि चतुस्तुषे गजे, चलचामरैः सुवर्णघण्टासमूहैः च भूषिते, स्थिरः स्थितः। शतक्रतुः इन्द्रः, यः यथेष्टवपुर्धारी, हिमशिखरे सूर्यसदृशदीप्तः, तस्माद् गजाद् सुरास्रवः प्रवहन् स्थितः। तस्य वामपार्श्वे बलवान् वायुः स्थितः, अन्यस्मिन् पार्श्वे ज्वालापूरितमुखः अग्निः रक्षति। विष्णुः इन्द्रस्य च सेनायाः च पृष्ठतः रक्षति; आदित्याः, वसवः, विश्वेदेवाः, मरुतः, अश्विनौ च तत्र उपस्थिताः। गन्धर्वाः, राक्षसाः, यक्षाः, किन्नराः, महोरगाः, विविधास्त्रशस्त्रधारिणः, सुवर्णाभरणैरलङ्कृताः, तत्र समागताः। अनन्तसमूहाः, विशिष्टचिह्निताः, स्तुतिकर्तृसमूहैः नेतृकाः, स्वकीयं यशः प्रमोदेन प्रदर्शयन्तः, दानवविनाशे हर्षिताः, इन्द्रसहिताः दिविसैन्यैः सह। अमरसमूहैः संरक्षितम्, पताकाभिः, शतमहागजाश्वनिनादैः, उच्चश्वेतध्वजपटैः अलङ्कृतम्, इन्द्रस्य सैन्यं दैत्यपुत्राणां दुःखकारणम् अभवत्। देवानां सेनायाः अग्रगमनं दृष्ट्वा, गजवपुर्धारी दानवः, महामेघसमूहनिभः, भीषणः अभवत्। परशुधारी दानवः, क्रोधावक्त्रः, युद्धे देवाः विदारयत्, अन्यान् हस्तेन क्षिप्तवान्। दानवराजः, प्रचण्डवीर्यः, शत्रून् परशुना निपात्य, सेनां विनाशयन्, यक्षा गन्धर्वाः किन्नराः च—सर्वे अद्भुतास्त्रशस्त्राणि मुक्तवन्तः: पाशाः, परशवः, चक्राणि, शूलानि, गदा च। शूलानि, तोमराः, तीक्ष्णशस्त्राणि, महागदा च—एतानि सर्वाणि दानवः गजपति भोजनानि इव ग्रसति स्म। दीर्घक्रुद्धसूण्डेन ताडयन्, गजदानवः देवेषु रणभूमौ विचरन्, भीषणदर्शनीयः अभवत्। यत्र यत्र गजदानवः देवसमूहे पतितः, तत्र तत्र महार्दननादः अभवत्। ततः, सेनायाः सर्वदिशि पलायनं दृष्ट्वा, रुद्राः उत्साहपूर्णाः, स्वयम् समालोचयन्तः, ऊचुः—"हो हो! दानवराजं गृहीत्वा विदारयत! शरणं नष्टं तस्य, तीक्ष्णशूलैः आकर्ष्य, प्राणस्थानि भञ्जयत!" एवं वचनं श्रुत्वा, कपाली, क्रोधविस्तारितनेत्रः, वामहस्तेन तीक्ष्णशूलं गृहीत्वा समार्जयत्। भ्रुकुटीमुक्तः कपाली, शुद्धशूलं दृढमुष्टिना धारयन्, युद्धे दानवराजं प्रति धावितवान्। कपाली गजदानवस्य पार्श्वे शूलं प्रहारयत्; ततः दश रुद्राः युद्धे निर्मललोहशस्त्रैः आक्रमन्। पर्वतानिभं दानवपतिं शूलैः विदार्य, तस्य व्रणात् रक्तधाराः प्रवहन्ति, तीक्ष्णशूलाग्रैः पीडितः। दानवः, श्यामवर्णः, शरद्वापीनिभः, सर्वतः रक्तनीलपद्मैः आवृतः, दीप्तिमान् अभवत्। तस्य शरीरं श्मशानवर्णं, रुद्रैः हंसैः परिवृतं, दानवः पीडितः, कम्पितकर्णपुटः समीपमागच्छत्। गजदानवः दशदंष्ट्रैः शम्भुं नाभौ विदार्य, द्वयोः रुद्रयोः मध्ये गृहीत्वा, अन्य नव रुद्राः अद्भुतं कर्म अकुर्वन्। ते अमरशत्रोः शरीरं विविधशस्त्रैः प्रहारयन्तः, निर्भयाः, बलिनः, रणभूमौ स्थिराः। वनमध्ये मृते महिषे शृगालसमूहस्य यथा, दानवपतिः कपालीं त्यक्त्वा निर्गतः। क्रुद्धः दानवः नव रुद्रान् शीघ्रं अभिगम्य, पादैः दंष्ट्रैः सूण्डया च तान् ताडयन्। तेषां घोरयुद्धेन क्लान्तः, कपाली अमरशत्रोः हस्तं गृहीत्वा, तं तीव्रं घूर्णयन्, दानवस्य क्लान्तं, मृत्युसमीपं दृष्ट्वा। युद्धे दानवः सर्वोत्साहं त्यक्त्वा, विजयाय यत्नं परित्यज्य, पतन्, कपाली तस्य चर्मं विदार्य, भीषणवस्त्रं कृतवान्। सर्वाङ्गेभ्यः रक्तधाराभिः प्रवहन्ती, कपाली चर्मच्छदं कृत्वा स्थितः; दानवस्य वधं दृष्ट्वा, बलिष्ठा दानवनायकाः—भीता, पलायिता, निर्गता, सहस्रशः पतिता, कपालीं गजचर्मच्छदितं दृष्ट्वा। दानवाः तं घोररुद्रं भूमौ सर्वदिशि च दृष्ट्वा, यथा महादानवपतिः निपातितः। दानवराजः गजे स्थितः, तस्य ढक्कः भग्नः, युगान्तमेघनिभः, बलिनामपि भीषणः अभवत्। सः शीघ्रं धावन्, देवसेनायाः सैन्यानि कम्पयन् अभवत्।