महिषः क्रोधसंयुक्तः सन् चक्रेण नारायणं समरे समभ्यधावत्, जम्भः शूलहस्तः तं महायुद्धे प्रहारं चकार, अन्ये च सर्वे तीक्ष्णैः बाणैः श्रीहरिं समन्ततः ताडयामासुः। ते सर्वे अस्त्रप्रहाराः यथा योग्यशिष्यचित्ते गुरुप्रदानं ज्ञानं प्रविशति, तथा श्रीहरेः शरीरे प्रविविशुः। युद्धेऽविचलितः विष्णुः ततः स्वं चापं बाणांश्च समादत्त, येषां रूपं सर्पविषमिव, ते सम्यग् उन्नतानि सिक्तानि च आसन्। स विक्रान्तः क्रोधात् तान् दैत्यगणान् रणभूमौ शरासनं कर्णमुपसंहरन् अभ्यधावत्। सः निमिं विंशतिभिः ज्वलद्भिः बाणैः, मथनं दशभिः, शुम्भं पञ्चभिः ताडयामास। क्रुद्धः स महिषस्य उरसि एकेन पर्णचक्षुषा बाणेन विव्याध, जम्भं द्वादशभिः तीक्ष्णैः, अन्यान् प्रत्येकं अष्टभिः बाणैः। विष्णोः त्वरां दृष्ट्वा दानवाः क्रोधवशात् निनदन्तः, महता यत्नेन अद्भुतं युद्धं चक्रुः। तदा निमिर्दानवः विष्णोः धनुः पत्रिणा बाणेन छित्त्वा, महिषासुरः निष्क्रान्तं बाणं छित्त्वा विव्याध। जम्भः गरुडं तीक्ष्णैः बाणैः विव्याध, शुम्भः पर्वतसन्निभः तस्य बाहुं घोरघातेन ताडयामास। छिन्नधनुः स गोविन्दः भीषणां गदां जग्राह, तां च महता वेगेन मथने समरे प्राक्षिपत्। सा गदा लक्ष्यं प्रति गच्छन्ती निमिना बाणैः समरे विदारिताभवत्, यथा अपूर्णं जपं छिद्यते। ततः सः दिव्यरत्नैः भूषितां भयंकरां मुसलां समादाय शीघ्रं निमिं प्रति प्राक्षिपत्। सा मुसला गगनमार्गे पतन्ती त्रयः दैत्याः प्रतिहन्तुं यत्नं चक्रुः—जम्भः गदया, ग्रसणः पत्रिणा खड्गेन, महिषः शूलहस्तः स्वपक्षविजयं कामयमानः ताम् अवारयत्, यथा दुष्टः पुरुषः स्नेहं निरोधयति। ततः सः भीषणं शूलं, अष्टघण्टारवयुक्तं, जघन्याग्रं समादाय जम्भाय प्राक्षिपत्। दानवपुत्रः गजः तद् गगनस्थितं शूलं जग्राह; तस्य गृहीतत्वं दृष्ट्वा मनीषिणः तद् शिक्षां मन्यन्ते स्म। पुनः सः अन्यद् दृढं गुरुतरं आवश्यकं चापं समादाय, घोरमस्त्रं संयोज्य तत्र बाणं ससर्ज। तदा तस्य अस्त्रतेजसा चराचरं जगत् आच्छादितम्, सर्वं गगनं बाणैः पूरितमिव अभवत्। पृथिवी, दिशः, विदिशश्च बाणजालेन आच्छादिताः; तस्यास्त्रस्य महिमानं दृष्ट्वा दैत्यसेनापतिः ग्रसणः दग्धः। सः ब्रह्मास्त्रं समुपादत्त, येन सर्वाण्यस्त्राणि शम्यन्ति; तेन भीषणं विश्वविनाशनमस्त्रं शान्तमकरोत्। तदस्त्रनिवारणानन्तरं विष्णुः दानवविनाशनः कालदण्डास्त्रं निर्ममे, यत् सर्वलोकभीषणम्। तस्य सिद्ध्यर्थे वातो घोरः प्रववौ, पृथिवी कम्पिता, देवी च आकम्पत, दानवाः भ्रमितचित्ताः अभवन्। तदस्त्रं दृष्ट्वा दानवाः युद्धे प्रमत्ताः विविधानि दिव्यान्यस्त्राणि प्रास्य समरमकरोत्। ग्रसणः नारायणास्त्रं, निमिः चक्रं, अन्ये स्वं स्वमुत्तमास्त्रं प्रास्य, जम्भः कालदण्डास्त्रनिवारणाय ऐषिकास्त्रं समादत्त। सायंतनात्पूर्वं दैत्याधिपतिभिः अस्त्रनिवारणाय यत्नं कर्तुं न शक्यम्; तस्मिन्नन्तरे सः कोटिदैत्याधिपतीन् गजाश्वैः सह निहत्य। पश्चात् तदस्त्रं दानवास्त्रसंयोगेन शमितम्; कालदण्डशमनं दृष्ट्वा हरिः कोपवीर्यसमन्वितः स्वमस्त्रं समादत्त। सः सहस्रसूर्यसंकाशं, स्वस्वरूपवत् भीषणं चक्रं गृहीत्वा तद् दानवसेनापतेः ग्रीवायां प्राक्षिपत्, यः वज्रसारदृढः भीषणः चासीत्। तद् चक्रं गगनं गच्छन्तं दृष्ट्वा, दैत्यश्रेष्ठाः सर्वशक्त्या तस्य दैवतेजः न शेकुः सहनं कर्तुं, यथा विधिः निष्फलप्रयत्नं जनयति। तद् अगम्यं, अजय्यं चक्रं ग्रसणस्य ग्रीवायां पतित्वा ताम् द्विधा चकर्त; तस्य ग्रीवात् घोरः रक्तप्रवाहः निर्गतः, चक्रं पुनः जनार्दनस्य हस्तं ज्वलनमिव प्रभया समुपावर्तत। ग्रसणस्य लोकनाथस्य निहते, दैत्याः विह्वलाः हरिं प्रति युद्धे प्रवृत्ताः। शूलैः, गदैः, पाशैः, मुसलैः, शवैः, तीक्ष्णमुखैः बाणैः, चक्रैः, शूलैः च तं समन्ततः प्रहारं चक्रुः। जनार्दनः अद्भुतवीर्यः तैः दैत्यैः मुक्तानि अस्त्राणि शरैः ज्वालारूपैः शतानि शतानि कृत्वा प्रत्यविध्यत्। ततः शस्त्रबलक्षयात् दैत्याः विमूढचित्ताः, युद्धे अस्त्रग्रहणं न शेकुः। तस्मिन्काले दैत्याः सर्वतः असंख्येयं संख्यां प्राप्य, गजाश्वशवैरपि जनार्दनं प्रति प्रहारं चक्रुः। विष्णुः बहूनि रूपाणि धारयन् क्षणमेकं शमितशस्त्रः अभवत्, तत्र महायुद्धे सः गरुडं सम्बोधितवान्। "गरुड, किम् अद्यापि त्वं न श्रान्तः असि युद्धे? यदि न श्रान्तः, तर्हि मथनस्य रथं प्रति गच्छ। यदि श्रान्तः, तर्हि क्षणमेकं युद्धात् निवर्तस्व," इति विष्णुः महाबलः गरुडं प्रति उवाच। रणे गरुडः मथनं भीषणदर्शनं दानवम् उपससार; विष्णुं शंखचक्रगदाधरं दृष्ट्वा स दानवः तं प्रत्युद्ययौ। सः विष्णोः उरसि तीक्ष्णेन भिन्दिपालशरेण प्राहरत्; तं प्रहारं विष्णुः महायुद्धे तु तुच्छमिव अमन्यत। विष्णुः तं पञ्चभिः शितैः शिलाग्रैः बाणैः विव्याध, ततः पुनः दशभिः उद्धृतैः बाणैः उरसि प्राहरत्। एवं तद् दानवहरणं महायुद्धं श्रीनारायणस्य वीर्यप्रभावं च तत्र प्रवृत्तमासीत्।