आश्विनौ तदा त्वरया रथात् सहसा प्रपेततुः, तयोः रथं गिरिसमं महागदया दैत्येन विनिपातितम्। सा गदा सुवर्णजालविन्यस्तया पृथिव्यां विवरं कृत्वा पतिता। तं दानवकृत्यं दृष्ट्वा दिव्यवैद्यौ च महाशूरौ तौ अश्विनौ, दानवाधिपं निग्रहीतुं वज्रमस्त्रं सज्जीकृतवन्तौ। ततः भीषणा वज्रवृष्टिः प्रववृते। तया वज्रवृष्ट्या दैत्यराजस्य रथः, ध्वजः, धनुः, चक्रं, सुवर्णवर्म च, समग्रसेनायाः पुरतः क्षणमात्रेण भग्नानि। तदाश्चर्यकर्माश्विनोः दृष्ट्वा, महाबलवान् दैत्यः कालनिमिः रणभूमौ नारायणास्त्रं ससृजे। तस्यास्त्रस्य प्रभावेण स दैत्यपतिः वज्रमस्त्रं शमयामास। वज्रमस्त्रे शान्ते, कालनिमिः तदा अश्विनौ जीवग्राहणाय त्वरया प्रचक्रमे। युद्धभीतौ तावश्विनौ निरायुधौ कम्पमानौ पादाभ्यां इन्द्रस्य रथं प्रति पलायितवन्तौ। तौ महाबलवान् कालनिमिः अनुययौ, तस्य दानवसेना अपि अन्वगच्छत्। तं दृष्ट्वा सर्वे भूतानि भयाकुलानि अभवन्; दैत्यस्य क्रूरतां दृष्ट्वा सर्वाणि प्राणिनः भीताः सञ्जज्ञिरे। तदा शैलशिखराणि, महेन्द्रस्य पराजयाय लोकक्षयाय च, उल्काभिः सह नभसः पतितानि। सर्वदिक् मेघनिनादः अभवत्, समुद्राः च महता वेगेन प्रचक्रमुः। तस्मिन् भीषणे विक्षोभे, गरुडध्वजः श्रीमान् भगवान् विष्णुः स्वप्नं परित्यज्य, योगनिद्रात् उत्थाय, शेषतल्पे स्थितः, लक्ष्म्या पदपद्मयोः नित्यं सेव्यमानः, प्रभातकमलसन्निभवपुषा, कौस्तुभमणिप्रभया वक्षसि विराजमानः, दिव्यकङ्कणैः भूषितः, देवेषु कलहं चिन्तयन्, विनतेयम् आह्वयत्। ततः आहूते गरुडे, सर्परूपं धारयित्वा, विष्णुं वहन्, दिव्यास्त्रज्वालावृतः, स देवसेनां प्रति जगाम। तत्र स इन्द्रं दृष्ट्वा, दैत्यैः समारूढैः, नवनीरदसन्निभैः, बलवद्भिः, घेर्यमाणं। इव मनुष्यः पापकुलेन परिवृतः स्यात्। तदा रक्षार्थं पुण्यकर्माणि शीघ्रं क्षेत्रे कृतानि। दैत्याः आकाशे तेजोमण्डलं दृष्टवन्तः, उदितगिरिशिखरे सूर्यसमं दीप्तिमन्तं। तस्य तेजसो मूलं ज्ञातुम् इच्छन्तः, ददृशुः कालान्ताग्निसदृशं गरुडं, च नित्यं अव्ययं अच्युतं घनसंकाशं। तं दृष्ट्वा दैत्यपतयः हृष्टहृदयाः ऊचुः— "एष एव सुरसारः; यदि स विजित्यते, देवाः पराजिताः।" "एष दैत्यसंहारकः केशवः, रिपुसूदनः; तं आश्रित्य देवाः सर्वेषु लोकेषु यज्ञभागं लभन्ते।" एवं उक्त्वा, सर्वे दानवाः तं सर्वतः परिवृत्य, विविधायुधैः प्रहारं चक्रुः। कालनिमिः नव चान्ये महाबलिनः दानवरथिनः, कालनिमिः षष्ट्याभिः शरैः जनार्दनं विव्याध। निमिः शतशरैः, मथनः अशीत्या, जम्भकः सप्तत्या, शुम्भः दशभिः शरैः विव्यधुः। अवशिष्टदानवेश्वराः दशभिः दशभिः शरैः विष्णुं गरुडं च समरे अभ्यघ्नन्। तद्वेगं न सहमाणः विष्णुः, दानवान् षड्भिः षड्भिः सुतीक्ष्णैः शरैः व्यनशयत्। पुनः कालनिमिः, त्रिभिः शरैः कर्णान्तान् संधाय, रोषात् रक्तलोचनः, विष्णुं हृदि विव्याध। ते शराः तप्तहेमसदृशाः, कौस्तुभमणिप्रभाभिः हृदि विराजन्तः दृष्टाः। तैः शरैः किंचित् आहतः हरिः, गदामादाय, त्वरया चालयित्वा, दैत्याय प्राहिणोत्। दैत्याधिपः कोपसमन्वितः, हस्तचातुर्यं दर्शयन्, तां गदां शतशरैः आकाशे छित्त्वा चकार। ततः कुपितः विष्णुः भीषणं शूलं गृहित्वा, दैत्यहृदि वेगेन प्राहिणोत्। क्षणेनैव चेतनां प्राप्तः कालनिमिः तीक्ष्णधारं स्वर्णघण्टायुक्तं शूलं जग्राह। तेन शूलेन दितिसुतः विष्णोः वामभुजं विव्याध। तेन शूलव्रणेन रक्तप्रवाहेन भुजः पद्मरागवलयेन भूषित इव बभौ। ततः रोषसमन्वितः विष्णुः महद् धनुः जग्राह। सप्तदशभ्यः तीक्ष्णाग्रैः प्राणघातिभिः शरैः षड्भिः दैत्यस्य हृदि विव्याध, त्रिभिः चान्यैः। चतुर्भिः शरैः सारथिं, एकेन पताकां, द्वाभ्यां ज्यानि धनुषि, अन्येन बाणेन दैत्यस्य वामभुजं विव्याध। हरिणा लोहशल्यैः शरैः गाढं हृदि विदारितः स दैत्यः, रक्तप्रवाहेन लोहिताङ्गः, क्लिष्टचित्तः अभवत्। स कम्पमानः, वातेन कम्पितः किंशुकवृक्ष इव, दृष्ट्वा तं चञ्चलमिव, केशवः गदां जग्राह। कालनिमिः वेगेन तां गदां विष्णोर्याने प्राहिणोत्, सा महागदा तीव्रेण वेगेन कालनिमेः शिरसि पतिता।